Stories – Παιχνίδια του μυαλού στο τένις

Όπως σε κάθε άθλημα, οι τενίστες προσπαθούν να βρίσκονται στη «ζώνη», σε μία πνευματική κατάσταση δηλαδή όπου όλα εξελίσσονται τέλεια χωρίς συνειδητή σκέψη. Οι περισσότεροι παίκτες φτάνουν σε αυτό το σημείο λίγες φορές το χρόνο. Σε αντίθετη κατάσταση θα πρέπει να διαχειρίζονται τα ερωτήματα του μυαλού που μπορούν να επηρεάσουν την συγκέντρωση και στη χειρότερη περίπτωση, να αποφέρουν ήττες.

Ενώ οι ερασιτέχνες μπορεί να σκέφτονται παράξενα πράγματα όπως: «Ξέχασα ανοικτό το φούρνο;» ή «τι θα πουν οι φίλοι μου αν χάσω;» οι επαγγελματίες είναι καλύτεροι στο να μένουν στη «στιγμή».

Υπάρχουν όμως και οι παράξενες στιγμές όπου το μυαλό κάνει τα δικά του παιχνίδια και τότε όλα χάνονται όπως εξήγησε πριν από μερικά χρόνια ο Roger Federer. «Μερικές φορές έχεις ένα τραγούδι στο μυαλό σου, μερικές φορές σκέφτεσαι τι θα συμβεί αύριο, ποιά είναι τα σχέδια σου για απόψε», είπε. «Όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν. Σε τελική ανάλυση είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε μηχανές και πηγαίνουμε από το ένα σημείο στο άλλο σαν τον RoboCop. Πρέπει να υπενθυμίζω στον εαυτό μου να μένει πάντα συγκεντρωμένος».

Η ισορροπία μεταξύ συγκέντρωσης και χαλάρωσης δεν είναι εύκολη αλλά οι επαγγελματίες δίνουν τόσα πολλά παιχνίδια που βελτιώνονται με τον καιρό. Για τους νέους, που δεν έχουν τόσο μεγάλη εμπειρία, μπορεί να είναι ακόμα πιο δύσκολο να μείνουν στην στιγμή.

«Όταν χάνω την συγκέντρωσή μου συνήθως οφείλεται στη μουσική», είπε ο Francis Tiafoe, ένας 16χρονος Αμερικανός που θεωρείται ως μία από τις μεγάλες ελπίδες της χώρας του. «Αν κερδίζω εύκολα, ας πούμε είμαι ένα σετ και ένα break μπροστά, μπορεί να αρχίσω να τραγουδώ μερικούς στίχους. Στα επόμενα games αναρωτιέμαι τι συμβαίνει και τότε σκέφτομαι, εντάξει, εδώ είμαστε και επιστρέφω πάλι».

Ο Νοτιοαφρικανός Raven Klaasen, ο οποίος έφτασε στα προημιτελικά του διπλού της Ν. Υόρκης με τον Eric Butorac και βρέθηκε στον τελικό του αυστραλιανού Open τον Ιανουάριο, είπε ότι είναι ασύνηθες για τους επαγγελματίες να χάνουν την συγκέντρωσή τους για πολύ. «Είναι πιο εύκολα στο διπλό», ανέφερε. «Πιστεύω ότι χάνω τη συγκέντρωσή μόνο όταν κρυώνω ή αν δεν έχω κερδίσει ένα πόντο που θα έπρεπε. Το καλό πράγμα στο διπλό είναι ότι ο συμπαίκτης σου μπορεί να σε βοηθήσει. Στα junior όμως ο συμπαίκτης σου μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός σου μερικές φορές. Αν δεν είναι συγκεντρωμένοι τότε το μυαλό σου μπορεί να ξεφύγει».

Περιστασιακά, το μυαλό μπορεί να προδώσει έναν παίκτη ακόμα και όταν είναι 100% συγκεντρωμένος, όπως συνέβη στον Andy Murray στο match point του τελικού του U.S. Open το 2012 όταν εμφανίστηκε στη λάθος πλευρά του court.

«Πιστεύω ότι συνέβη επειδή ήμουν πολύ συγκεντρωμένος στο παιχνίδι και ενώ δεν το κάνω τόσο πολύ, έχω δει πολλά παιχνίδια και έχει συμβεί και σε άλλους παίκτες», είπε ο Σκωτσέζος ο οποίος παραδέχθηκε ότι αισθάνθηκε  ντροπή από το λάθος του.