OSN blog – Το πιο όμορφο…άσχημο επάγγελμα του κόσμου

Του Θανάση Σταθόπουλου
OSN

Ναι, θεωρώ ότι ασκώ το πιο όμορφο…άσχημο επάγγελμα του κόσμου. Ένα επάγγελμα το οποίο λίγο πολύ όλοι το ασκούν. Καθημερινά. Οι ειδήσεις «ταξιδεύουν» με ταχύτητα φωτός. Παντού και από κάθε Μέσο. Από όλους μας! Ποιός από εμάς άλλωστε, δεν έχει τρέξει στο φίλο ή τη φίλη του να πει ή να γράψει σε μήνυμα, κάτι που έμαθε τη συγκεκριμένη στιγμή; Πού είναι η διαφορά θα την ανακαλύψουμε πιο κάτω.

Πριν από λίγες μέρες διάβασα στο διαδύκτιο ένα άρθρο το οποίο είχε θέμα την επιδότηση της βαθμολογίας στις Πανελλήνιες εξετάσεις μέσω του αθλήματος. Την «επιχείρηση», όπως τονίζει ο αρθρογράφος, που έχει στηθεί από τους Ολυμπιακούς του 2004. Το διάβασα το άρθρο. Δεν κατονομάζει, αν και δείχνει ότι ξέρει πρόσωπα και πράγματα, γράφει αρκετά γενικά, αλλά έχει δίκιο. Όμως βαρέθηκα! Θα επανέλθω πιο κάτω…

Πάω λίγο πίσω. Στις 5 Ιουλίου του 2011. Τότε που ξεκίνησε η ιδέα του othersportsnews. Στον καναπέ. Ναι, δεν χρειάστηκε να πάρω τα όρη και τα βουνά ή να μεθύσω σε κάποια ταβέρνα. Μια εκπομπή για την ποδηλασία. Τρεις ποδηλάτες του mountain bike που έλεγαν με το ζόρι τις εγχώριες και διεθνείς διακρίσεις τους λόγω ντροπής!

Εγώ ντράπηκα πολύ περισσότερο γιατί δεν τους ήξερα. Αυτό ήταν! Κοίταξα τη γυναίκα μου τη ρώτησα (ως καλός σύζυγος) και ξεκίνησα, μαζί και με άλλους συνεργάτες και «χτίζουμε» αυτό που βλέπετε μπροστά σας.

Σκοπός του othersportsnews; Να καλύπτει όσες περισσότερες διοργανώσεις μπορεί, εγχώριες και μη, προβάλλοντας τους Έλληνες αθλητές και τις Ελληνίδες αθλήτριες, αλλά και παράλληλα τα μεγάλα αθλητικά δρώμενα.

Φυσικά, μαζί και τα αθλήματα που επιλέξαμε (μαζί με αυτά που μπορεί να προκύψουν στο μέλλον) τα οποία δεν είχαν την απαραίτητη προσοχή και προβολή που θα έπρεπε στον ελλαδικό χώρο. Αυτή ήταν και αυτή θα είναι η «αποστολή» αυτών που εργάζονται ή θα εργαστούν στο OSN.

Μερικές εβδομάδες από την έναρξη του othersportsnews (ως μπλογκ τότε) άρχισαν τα όργανα…Καταγγελείες από εδώ, διαμαρτυρίες από εκεί. Ώρες στο τηλέφωνο, αλλά και αμέτρητα ραντεβού για να ακούσουμε τις «αμαρτωλές» ιστορίες του κάθε αθλήματος. Ναι, μάθαμε πολλά τα οποία αν έβγαιναν στο «φως» τότε μπορεί και να μην είχαμε να γράψουμε κάτι από αθλητικής πλευράς (δεν θα υπήρχε αθλητισμός) και αρκετοί από τους καταγγελθέντες να βρισκόντουσαν στο γραφείο του εισαγγελέα.

Το ερώτημα ήταν αν θέλαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα μάς έδωσε άθελά του ένας πατέρας. Το όνομά του δεν έχει σημασία κι αν διαβάσει αυτό το άρθρο θα καταλάβει.

«Κύριε Σταθόπουλε αυτό που χρειαζόμαστε από εσάς είναι η αγωνιστική δράση, κάτι που λείπει πάρα πολύ από το άθλημά μας. Το να διαβάζουμε πράγματα που έχουν γίνει στο παρελθόν είναι κάτι που μας κουράζει».

Είχε δίκιο. Μπορεί αυτό που κάνουμε να μην είναι δημοσιογραφία. Λίγο μας νοιάζει. Έχουμε στόχο και σκοπό. Να προβάλλουμε τα αθλήματα, με τα οποία ασχολούμαστε, μέσα από διακρίσεις και επιτυχίες.

Όχι, δεν θα βάλουμε αριθμό καταγγελειών. Δεν θέλουμε τέτοιου είδους επισκεψιμότητα και τέτοιου είδους επισκέπτες στο OSN. Αντιθέτως, θέλουμε λύσεις. Ιδέες για να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη του αθλήματος. Όχι «κλάμα», όχι μεμψιμοιρία.

Αρκετοί είναι οι αθλητές που λένε «δεν πάει άλλο». Έχουν δίκιο. «Θέλω να φύγω και να αγωνιστώ με άλλη εθνική ομάδα». Πήγαινε. Απλό. Με το να το λες συνεχώς δεν θα αλλάξεις απολύτως τίποτα.

Τον περασμένο Απρίλιο βρέθηκα στις Σπέτσες και παρακολούθησα το Spetsathlon. Εξαιρετική διοργάνωση! Ωραίοι αγώνες. Οι κάτοικοι συμμετείχαν με τον δικό τους τρόπο. Χειροκροτούσαν, φώναζαν για όλους τους αθλητές και όλες τις αθλήτριες. Οι διαγωνιζόμενοι επευφημούσαν ο ένας τον άλλον!

Και μόλις όλα τελείωσαν όλοι μαζί αγκαλιάστηκαν! Αυτό είναι αθλητισμός! Αυτή είναι η εξέλιξη του αθλητισμού! Χωρίς ύβρεις, χωρίς καπνογόνα, χωρίς φανατισμό και οπαδισμό και χωρίς «κλάψα».

Οι γκρίνιες και οι μουρμούρες παραμερίστηκαν και το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο. Ναι, θεωρώ ότι κάνω το πιο όμορφο…άσχημο επάγγελμα του κόσμου. Αυτά τα παιδιά μού έδωσαν να το καταλάβω.

Η δημοσιογραφία ασχημαίνει γιατί εμείς είμαστε άσχημοι. Η δημοσιογραφία γίνεται αδιάφορη γιατί εμείς αδιαφορούμε. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Από τον Δίκτυ τον Κνώσσιο (ο πρώτος δημοσιογράφος) το 1.300 π.Χ, μέχρι τον Γεώργιο Βενδότη (ή Βεντότη) τον πρώτο εκδότη ελληνικής εφημερίδας το 1784 (δύο μήνες άντεξε). Ακόμα κι αυτοί κατηγορήθηκαν.

Πριν από μια εβδομάδα βρέθηκα σε δύο αγώνες Darts. Ο ένας στον Αγ. Δημήτριο και ο άλλος στο Ελληνικό. Πήγα και στους δύο. Εξαιρετικό κλίμα και μάλιστα σε τελικούς διοργανώσεων.

Καμία αντιπαλότητα. Κανένας ψευτοτσαμπουκάς. Κανένα πανό «εδώ θα γίνει ο τάφος σας». Πάθος ναι. Ένταση ναι. Μέσα στα επιτρεπτά όρια. Δύο ομάδες οι οποίες μετά το τέλος της αναμέτρησης στέκονταν απέναντι και πανηγύριζαν και οι δύο!

Ναι, θεωρώ ότι ασκώ το πιο όμορφο…άσχημο επάγγελμα του κόσμου.

Θέλω να επιστρέψω στο άρθρο που διάβασα πριν από λίγες μέρες για το χόκεϊ επι χόρτου. Όπως ανέφερα και στην αρχή ο αρθρογράφος έχει δίκιο, αλλά πραγματικά βαρέθηκα.

Έχω ακούσει και διαβάσει χιλιάδες τέτοιες ιστορίες. Αν ξέρεις ονόματα πήγαινε και ξεκίνησε τις μηνύσεις. Τώρα όμως, όχι μετά από δέκα χρόνια. Αν έχεις αποδείξεις πήγαινε στον εισαγγελέα. Όχι μετά από 20 χρόνια. Χθες!

Με το να γράφεις γενικότητες κάνεις κακό στο άθλημα. Πολύ κακό. Αλλά θα ήθελα και κάτι άλλο. Λύσεις. Εκτός αν σε ενδιαφέρει το άθλημα και δεν έχεις κάτι στο μυαλό σου. Πάσο. Αν το αγαπάς όμως κάνε κάτι γι’ αυτό.

Ναι, θεωρώ ότι ασκώ το πιο όμορφο…άσχημο επάγγελμα του κόσμου και θα συνεχίσω να το κάνω με τον τρόπο που μαθαίνω. Με τον τρόπο που μου δείχνουν καθημερινά αυτοί που αγαπούν τον αθλητισμό και όχι την καταστροφή του…