OSN blog – Ελληνικό field hockey: Όμορφο άθλημα, άσχημοι παράγοντες…

Το ραντεβού με τον Ομοσπονδιακό προπονητή του Χόκεϊ επι Χόρτου, Χρήστο Σιδερίδη, είχε κανονιστεί για τις 19:00 στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις στο Ελληνικό. Αποφάσισα να πάω με το λεωφορείο (Β2) όπου κάνει το τέρμα μέσα στον Δυτικό Αερολιμένα. Ρώτησα τον οδηγό αν γνωρίζει πού είναι αυτές οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις χωρίς όμως να πάρω μία σαφή απάντηση.

Με άφησε σε ένα μέρος που πραγματικά θα ζήλευαν όλοι οι μεγάλοι σκηνοθέτες ταινιών τρόμου, ή καλύτερα ταινιών με zombies ή με πόλεις που έχει πέσει πάνω τους μία τεράστια επιδημία…

Για να σας πω την αλήθεια φοβήθηκα μήπως μου πεταχτεί κανένα zombie από το πουθενά.

Αφού πέρασα παράλληλα από την κεντρική είσοδο με το μεγάλο σήμα της Ολυμπιακής Αεροπορίας-που πάλαι ποτέ έσφυζε από κόσμο-κατευθύνθηκα προς ένα ετοιμόρροπο κουβούκλιο μπας και μάθω που είναι αυτές οι εγκαταστάσεις.

«Τι να σας πω;», μου απάντησε ο άνθρωπος του κουβουκλίου. «Πίσω από εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Νομίζω ότι είναι από την άλλη πλευρά. Εκεί που φαίνεται ένα μεγάλο μπλε κτίριο».

Χαιρέτησα τον ευγενικό κύριο και άρχισα να περπατώ προς τη μεριά την οποία μου υπέδειξε ελπίζοντας ότι θα βρω τις εγκαταστάσεις που εννέα χρόνια πριν είχαν ενθουσιάσει το ελληνικό, αλλά και το διεθνές αθλητικό-και όχι μόνο-κοινό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Μετά από περπάτημα, περίπου, πέντε λεπτών συναντάω άλλο ένα κουβούκλιο. Λίγο πιο μεγάλο από το προηγούμενο, αλλά και πιο «ταλαιπωρημένο». Η είσοδος, που καλυπτόταν με συρματόπλεγμα, έδειχνε να έχει περισσότερη «ζωή».

Αυτοκίνητα έβγαιναν και έμπαιναν, γεγονός που μου έδινε ελπίδες. Συναντάω μια γυναίκα security γύρω στο 1,60μ. με μεγάλα γυαλιά μυωπίας με ένα φανταχτερό κόκκινο σκελετό.

«Ψάχνω το γήπεδο χόκεϊ επί χόρτου», της λέω. «Ναι, εδώ πιο πάνω είναι αλλά δεν ξέρω που ακριβώς. Θέλετε να περιμένετε μήπως περάσει κάποιος που πηγαίνει προς τα εκεί να σας πάρει μαζί του;», «Όχι, δεν πειράζει, θα περπατήσω» απάντησα.

Αφού την ακολούθησα μέσα στο άθλιο κουβούκλιο για της δώσω τα στοιχεία μου, «τυπική διαδικασία» μου είπε, ξεκίνησα τον μακρύ δρόμο προς το γήπεδο χόκεϊ με μόνο οδηγό τις ταμπέλες που μετά δυσκολίας κρατούνται όρθιες.

Αφού πέρασα τα γραφεία της ΚΟΑ (Ομοσπονδία Κολύμβησης) με την σκισμένη ελληνική σημαία (σαν αυτή της Ουρουγουάης ήταν) να ανεμίζει στο κεντρικό μπαλκόνι, άρχισα να πηγαίνω γύρω-γύρω από τα «μπαλωμένα» συρματοπλέγματα των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Περπατούσα παράλληλα από το γήπεδο ποδοσφαίρου του Εθνικού και αριστερά ακριβώς έβλεπα την πλάτη της τεράστιας εξέδρας του Χόκεϊ επί Χόρτου. Η απόσταση ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι περίμενα. Περίπου 15-20 λεπτά περπάτημα. Τουλάχιστον ήμουν στην ώρα μου (και λίγο πιο νωρίς) και έτσι δεν αγχώθηκα. Φυσικά η τοποθεσία παρέμενε άγρια και αφιλόξενη, τουλάχιστον για τους ανθρώπους, ωστόσο ο φόβος πλέον είχε γίνει λύπη και στενοχώρια για ένα μέρος το οποίο θα μπορούσε να είναι ένας πραγματικός παράδεισος, όχι μόνο για τα νότια προάστια της πόλης, αλλά για ολόκληρη την πόλη!

Η ώρα 18:36. Έχω φτάσει στον προορισμό μου και κατευθύνομαι προς το γήπεδο. Βλέπω αυτοκίνητα στην είσοδο του κτιρίου και κάποιες φιγούρες να μπαίνουν μέσα σε μία κατηφορική στοά…

Τους ακολουθώ. Κατηφορίζω και εγώ και μπαίνω μέσα σε ένα πανέμορφο γήπεδο αρχιτεκτονικά, αλλά σαν να έχουν περάσει από μέσα Αμερικανοί πεζοναύτες! Οι φιγούρες που είχα δει νωρίτερα ήταν οι παίκτες της Εθνικής ομάδας που είχαν στήσει «πηγαδάκι» αναπολώντας τις μέρες που το συγκεκριμένο γήπεδο είχε ζήσει μεγάλες στιγμές.

«Ήσουνα στο Αυστραλία-Ολλανδία;» Ρωτούσε, ίσως, ο πιο μεγάλος της παρέας. «Ναι, ρε πως δεν ήμουν. Δεν ήταν μαγικά;». Αν μη τι άλλο τα συγκεκριμένα παιδιά δεν ήταν εκεί για πλάκα. Τους αρέσει το άθλημα και αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή που τα είδα.

«Τον κύριο Χρήστο Σιδερίδη;» ρώτησα χωρίς να εστιάσω κάπου συγκεκριμένα το βλέμμα μου. «Αυτόν περιμένουμε κι εμείς», απάντησε ένα από τα παιδιά. Ρώτησα που θα διεξαχθούν οι αγώνες. Οι διεθνείς κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και μου απάντησαν ότι μάλλον στο διπλανό γήπεδο που στους Ολυμπιακούς Αγώνες το είχαν για προπονήσεις!

Πέντε λεπτά αργότερα έφυγα μαζί τους για να μεταβούμε στο διπλανό γήπεδο, το οποίο δεν διαθέτει κερκίδες για να κάθεται ο κόσμος, δεν είχε ούτε τέρματα, αλλά είχε μία πολύ καλύτερη ποιότητα μοκέτας από την «σκοροφαγωμένη» που είδα στο κεντρικό γήπεδο.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και ένας από τους παίκτες, που πλέον είχαν γίνει περισσότεροι, με ειδοποίησε ότι είχε έρθει ο κύριος Σιδερίδης. Αθλητικός τύπος, όπως φάνηκε και από το περπάτημα, αλλά και πολύ ταλαιπωρημένος.

«Θάνο μου χαίρομαι που σε βλέπω», ήταν η πρώτη κουβέντα. Δυνατή χειραψία, στεντόρεια και «καθαρή» φωνή. «Πάμε μια βόλτα να δεις το κεντρικό».

Επέστρεψα στο κεντρικό και κατά έναν περίεργο λόγο η θλίψη μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη. «Κοίτα τα χάλια μας. Ένα μεγαθήριο για ένα άθλημα το οποίο δεν αναπτύχθηκε ποτέ αν και θα μπορούσε να γίνει αυτό πολύ εύκολα», μου λέει ο Χρήστος.

Έχω το κινητό στο χέρι και το έχω βάλει σε κατάσταση φωτογραφίας. «Έρχονται εδώ οι δημοσιογράφοι και τραβάνε, τραβάνε και μετά βγαίνει προς τα έξω ότι το άθλημα δεν χρειάζεται να υπάρχει καν».

Έχει απόλυτο δίκιο. Δεν χρειάζονται φωτογραφίες. Όποιος θέλει ας πάει μια βόλτα για να δει τι γίνεται. Και από την άλλη τι σχέση έχει το αγωνιστικό μέρος με το γεγονός ότι αυτοί που έπρεπε να ασχοληθούν με το άθλημα όχι μόνο δεν ασχολήθηκαν ποτέ, όχι μόνο πήραν ΤΑ λεφτά από την Αθήνα 2004 χωρίς να μπορέσουν να τα διαχειριστούν σωστά, αλλά καταρράκωσαν και συνεχίζουν να καταρρακώνουν όλο και περισσότερο το χόκεϊ  χωρίς τσίπα και με περίσσιο θράσος!

Τσάμπα-πρόεδροι ομοσπονδιών που περιμένουν το ελληνικό κράτος να ασχοληθεί με το κομμάτι του αθλητισμού που οι ίδιοι εκπροσωπούν και εμφανίζονται σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή, έπειτα από επιτυχίες των αθλητών τους!

Θυμός! Πολύς  θυμός για τους καρεκλοκένταυρους και τα λαμόγια που δεν ξέρουν και που δεν θα μάθουν τι σημαίνει ελληνικός αθλητισμός. «Η πολιτεία δεν βοηθάει», θα μου πει ο Χρήστος.

«Και με την ομοσπονδία τι γίνεται;» ρωτάω. Σιωπή. Κι όμως η σιωπή αυτή μου είπε πάρα πολλά πράγματα. Ανεβήκαμε και πάλι στο προπονητικό γήπεδο όπου εκεί θα διεξαχθούν οι αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κατηγορίας τέσσερα.

Καθίσαμε εκεί που λογικά θα βρίσκεται η γραμματεία του αγώνα, σε ένα ρημαγμένο υπόστεγο του οποίου η- ας το πούμε- είσοδος έχει γίνει ένα πρώτης τάξεως «στέκι» για εκατοντάδες σφήκες!

Αφού πήρε από τους παίκτες του τα διαβατήρια, για να δει αν στο ρόστερ υπάρχει κάποιο λάθος στα ονόματα (έστω και μία μικρή παράλειψη ενός γράμματος από το όνομα είναι αιτία για να μην μπορέσει να αγωνιστεί ο παίκτης) ξεκινήσαμε τη συνέντευξη.

Ο θυμός μου άρχισε να καλμάρει καθώς είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο ο οποίος μίλαγε για το άθλημα με πολύ αγάπη, ενώ όποτε αναφερόταν στους παίκτες του νόμιζες ότι μιλούσε για τα δικά του παιδιά!

«Και αν ανέβουμε κατηγορία τι;» του λέω. «Έχουμε υποδομή για να μπορέσουμε να μείνουμε και να πάμε ακόμα ψηλότερα;». «Ας παίξουμε καλύτερα ΛΟΤΤΟ» μου απάντησε, «δεν μπορώ να σου πω τίποτα, γιατί απλά δεν ξέρω αν θα υπάρχουμε αύριο».

Αργότερα μου είπε και ένα ανέκδοτο για έναν Ινδό, για ένα Γερμανό, για έναν Πολωνό και για έναν Έλληνα. Μόνο που δεν ήταν ανέκδοτο το γεγονός ότι ο Ινδός προπονητής αμειβόταν από την Ομοσπονδία 5.500 χιλ.ευρώ μηνιαίως!

Για τους υπόλοιπους προπονητές που πέρασαν από το πάγκο της Εθνικής μέχρι και πέρσι δεν χρειάζεται να αναφέρω ποσά, καθώς όπως έγραψα και πιο πάνω πήραν εκατομμύρια ευρώ από επιχορηγήσεις όλα τα προηγούμενα χρόνια και τα κακοδιαχειρίστηκαν με ατελείωτες σπατάλες.

Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση με τον Χρήστο. Μου είπε αρκετά πράγματα και μάλιστα είχα την τύχη να δω παίκτες του χόκεϊ από κοντά έστω και στην προπόνηση. Πολύ ωραίο άθλημα. Πολύ καλύτερο από το να το κοιτάς στην τηλεόραση.

Άνοιξαν τα κανονάκια με το νερό για να ποτιστεί η μοκέτα (αν και έπρεπε να γίνει τουλάχιστον μία ώρα πριν) και οι διεθνείς μας συνέχιζαν να κάνουν προπόνηση χωρίς να τους ενοχλεί ότι βρεχόντουσαν.

Εμένα βασικά με ενόχλησε σε κάποια στιγμή γιατί είχαν μουσκέψει τα πάντα επάνω μου και μάλιστα είχα και μεγάλο δρόμο να διαβώ για την επιστροφή.

Θα παρακολουθήσω από κοντά τους αγώνες και θα στηρίξω όσο μπορώ την προσπάθεια αυτών των παιδιών. Δεν με νοιάζει τι θα γίνει. Φυσικά και θέλω να κερδίσουν την άνοδο, αλλά πάνω από όλα να το χαρούν. Να χαρούν και να συνεχίζουν να χαίρονται την κάθε στιγμή αυτού του αθλήματος που επέλεξαν και να μην σταματήσουν να το υπηρετούν.

Όσο για τα υπόλοιπα τα συμπεράσματα είναι δικά σας…

OSN team
admin
Other Sports News