OSN blog – Διαφορά κουλτούρας και παιδείας…

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα στο Βερολίνο, σε μια πανέμορφη, πράσινη πόλη με έντονο το στοιχείο του πολιτισμού και του σεβασμού. Το κείμενο που ακολουθεί είναι καθαρά αθλητικό, αλλά και κοινωνικό. Επομένως, όποια αστεία και άστοχη συσχέτιση (είναι μόδα πλέον στην Ελλάδα) αθλητισμού και πολιτικής με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Όπως επίσης μπορεί να αφήνουν κάποιους παγερά αδιάφορους αυτά που γράφω. Κανένα πρόβλημα και συνεχίζω…

Έφτασα λίγο μετά από τη μεγαλειώδη φιέστα που συγκέντρωσε περίπου 300χιλ. Γερμανούς για να πανηγυρίσουν με τους παίκτες της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η ζωή των Γερμανών όμως δε σταμάτησε…Είχα την τύχη να μείνω σε ένα εκπληκτικό ξενοδοχείο, δεν είχα όμως την τύχη του δικτύου μαζί μου, καθώς το ίντερνετ μία ερχόταν μία έφευγε για δικούς του λόγους. Κι αφού δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τα αθλητικά (κυρίως) δρώμενα από το διαδίκτυο, αποφάσισα να ανοίξω την τηλεόραση.

Σε κανένα από τα αθλητικά κανάλια δεν είδα ούτε ένα ρεπορτάζ από το Παγκόσμιο Κύπελλο! Την Κυριακή 13 Ιουλίου τελείωσε ο τελικός, την Τρίτη έγινε η φιέστα και τέλος! Τέλος! Καμία υπερβολή. Καμία δήλωση από την τρίτη ξαδέρφη της νονάς του Gotze, κανένα σχόλιο από τον μπακάλη του Noier. Ήρεμα πράγματα, όχι υπερβολές και υστερίες.

Αυτό που μου έκανε όμως μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός ότι ο αθλητισμός είναι βαθιά μέσα στην κουλτούρα αυτού του λαού. «Εκτός από το ποδόσφαιρο παρακολουθείς κι άλλα αθλήματα;», ρώτησα έναν από τους 300χιλ. που βρέθηκαν στη φιέστα. «Φυσικά! Πάω τώρα σπίτι για να δω τον Zverer που παίζει με τον Ferer». Απάντησε. Για όσους δεν γνωρίζουν (και πού να γνωρίζουν άλλωστε) ο Alexander Zverev είναι ένας 17χρονος τενίστας και αγωνιζόταν, εκείνες τις μέρες σε ένα σημαντικό τουρνουά της ATP στο Αμβούργο.

Παρακολούθησα κι εγώ λίγο τον αγώνα. Περιττό να γράψω ότι το γήπεδο για να υποστηρίξουν τον νεαρό Γερμανό των 193 εκατοστών, ήταν κατάμεστο. Μια μικρή λεπτομέρεια. Ο Zverer δεν είναι καν μέσα στους 100 του κόσμου (νούμερο 161). Στη χώρα μας είναι πολλοί που δεν γνωρίζουν την υπάρξη της Λένας Δανιηλίδου η οποία το 2002 είχε φτάσει στον τρίτο γύρο του Αυστραλιανού όπεν, ενώ το Μάιο του 2003 βρέθηκε στο Νο14 της παγκόσμιας κατάταξης!

Συνέχισα το ζάπινγκ στην γερμανική τηλεόραση. Ρεπορτάζ ή μάλλον ανάλυση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κανόε καγιάκ (σπριντ) που έγινε στο Βραδεμβούργο. Με ελληνικές συμμετοχές. Πολλές. Ο κόσμος ήταν απίστευτος! Και παράλληλα οι δημοσιογράφοι έκαναν ανάλυση στην τηλεόραση! Ξέρει κανείς την ταλαντούχα και εξαιρετική Σοφία Πιπιτσούλη, η οποία συνεχώς χαρίζει διακρίσεις στη χώρα μας; Κανείς. Ίσως μόνο οι φανατικοί αναγνώστες (οι «άρρωστοι» όπως τους λέμε εμείς) στο othersportsnews.gr.

Εφημερίδες. Πρωτοσέλιδα από τις νίκες των Γερμανών ποδηλατών Marcel Kittel, Andre Greipel στο Γύρο της Γαλλίας. Κι εμείς έχουμε. Γιάννης Ταμουρίδης. Έτρεξε στον περσινό Giro d’ Italia…Και;

Τηλεοράσεις στα μπαρ, σε εστιατόρια αλλά και στο λόμπι του ξενοδοχείου που διέμενα έδειχναν συνεχώς διάφορα αθλήματα. Χόκεϊ, γκολφ, στίβο, darts, τένις, ποδηλασία…Αθλήματα! Όχι μόνο ποδόσφαιρο και δη «κονσέρβα» το Ατρόμητος – Παναιτωλικός (αυτό σίγουρα δεν θα το έδειχνε). Ήμαρτον και έλεος μαζί!

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω; Μα φυσικά ότι οι τυχεροί Γερμανοί έχουν κουλτούρα. Αθλητική κουλτούρα. Τους αρέσει ο αθλητισμός. Όχι μόνο το ποδόσφαιρο. Ο αθλητισμός! Στηρίζουν τον αθλητισμό. Στηρίζουν τους αθλητές τους. Τους ξέρουν! Τους γνωρίζουν!

Και όχι μόνο αυτό. Αθλούνται κιόλας. Τρέχουν, ποδηλατούν, κάθε μέρα, όποτε μπορούν. Όποτε βρουν χρόνο. Ναι, είναι λουκάνικα και μπύρα, αλλά το πρωί δεν είναι τυρόπιτα, πίτσα, τσιγάρο και καφέ…Γυμνάζονται. Από 10 ετών μέχρι να τους βγει η ψυχή.

Στην Ελλάδα; Αρκεί να αναφέρω ότι τον Ιούνιο η χώρα μας βγήκε πρώτη! Ναι, βγήκε πρώτη και μάλιστα στον κόσμο! Στην παχυσαρκία…Ναι, η χώρα που υποφέρει και πεινάει είναι πρώτη στον κόσμο στην παχυσαρκία. Και όχι στις ηλικίες 30-40 ή 40-50. Δεν με αφορούν αυτές οι ηλικίες…Στις ηλικίες 10-12 ετών! Από τα 10 πιτσιρίκια τα 4 είναι παχύσαρκα ή υπέρβαρα! Στην Ελλάδα της κρίσης!

Με ρωτούν αρκετοί φίλοι ή απλοί αναγνώστες που μαθαίνουν άγνωστα (μέχρι σήμερα γι΄αυτούς) αθλήματα μέσω του OSN. «Γιατί κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και βλέπουμε αθλητές μας να μην ακολουθούν τα μεγάλα ονόματα;». Για πολλούς λόγους…Απαντώ. Ο πιο βασικός όμως είναι η παιδεία μας. Η κουλτούρα μας. Πολλοί συνάδελφοί μου που κρίνουν τους ποδοσφαιριστές, αλλά και το ποδόσφαιρο, δεν έχουν ακουμπήσει καν την μπάλα! Μόνο στο football manager…Δεν υπάρχει αθλητική κουλτούρα σε αυτή τη χώρα, η οποία θα μπορούσε να βγάλει αθλητές που θα κυριαρχήσουν όχι μόνο στην «ψαροκώσταινα» αλλά παγκοσμίως. Προσπάθειες γίνονται.

Είμαστε λίγοι και πρέπει να γίνουμε ακόμα περισσότεροι. Να δώσουμε στα μικρά παιδιά πρώτα τις βάσεις για το τι σημαίνει αθλητισμός και μετά την επιλογή για το άθλημα που θέλουν να ακολουθήσουν. Ο αθλητισμός δεν είναι βάφτιση, για να επιβάλλουμε το ποδόσφαιρο στο παιδί μας, ούτε πολιτική, για του πούμε πιο κόμμα θα ψηφίσει όταν τέλος πάντων ψηφίσει. Είμαι απογοητευμένος, αλλά πάντα αισιόδοξος…