OSN blog – Αξέχαστες εμπειρίες από μία αξιοπρεπή διοργάνωση

Με αφορμή το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα IV χόκεϊ επί χόρτου που διεξήχθη πριν από λίγες εβδομάδες στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού, είπα να κάνω έναν απολογισμό από αυτά που είδα και έζησα από κοντά λίγο πριν από το αφιέρωμα για την Εθνική ομάδα, που θα αναρτηθεί σε λίγες μέρες.

Γεγονός είναι ότι, εκτός από τις μεγάλες Ευρωπαϊκές διοργανώσεις που παρακολουθούσα κατά καιρούς στην τηλεόραση, δεν είχα δει ποτέ από κοντά έναν αγώνα χόκεϊ και μάλιστα μιας τόσο σημαντικής διοργάνωσης.

Ομολογώ ότι εξεπλάγην ευχάριστα, καθώς το συγκεκριμένο άθλημα θα μπορούσε να προσελκύσει αρκετό κόσμο (πάντα υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις) αφού και συναρπαστικό είναι και ενέργεια βγάζει και φυσικά ξεχωρίζει η υψηλή τεχνική κατάρτιση. Εναλλαγή συναισθημάτων, πάθος, ένταση-ειδικά στους πάγκους των ομάδων-απογοήτευση, αλλά πάνω από όλα «δίψα» για χόκεϊ.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι περισσότεροι από τους παίκτες που αγωνίστηκαν μου δήλωναν ότι θα ήθελαν να διαρκούσε το τουρνουά αρκετές μέρες ακόμα. Αυτό σημαίνει πολλά. Σημαίνει ότι το άθλημα βγάζει ζωή μέσα από τους ίδιους τους αθλητές. Σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει χώρο- και μάλιστα πολύ μεγάλο- για να χωρέσει αυτό το άθλημα, το οποίο κατά την ταπεινή μου άποψη θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο ελκυστικό για τους φίλους του αθλητισμού γενικότερα.

Οι αμφιβολίες μου, το Σάββατο μεσημέρι που ξεκίνησα για να παρακολουθήσω το Ελλάδα – Βουλγαρία, όσο αναφορά την οργάνωση του τουρνουά ήταν μεγάλες. Βάσει αυτών που είχα δει με τα μάτια μου, μία μέρα νωρίτερα και κατέγραψα σε ένα από τα προηγούμενα άρθρα μου, περίμενα ότι θα αντιμετωπίσω ένα πανηγύρι…

Βέβαια, το ότι δεν ακούστηκαν οι εθνικοί ύμνοι των ομάδων ( μόνο την πρώτη μέρα), το ότι η ενδυματολογική παρουσία των διεθνών δεν είχε καμία διαφορά από τη δική μου, σε αντίθεση με Κύπριους και Βούλγαρους και επίσης τα προβλήματα που αντιμετώπισα από τη συμπαθέστατη Αγγλίδα (γίναμε φίλοι αργότερα) μέχρι να βρω τη θέση μου στη γραμματεία, έκαναν τους φόβους μου πραγματικότητα.

Αυτό όμως που πραγματικά με εντυπωσίασε είναι το γεγονός ότι μέρα με τη μέρα το τουρνουά γινόταν και πιο οργανωτικό. Απ’ όλους υπήρχε έντονη κινητικότητα διαρκώς στους αγώνες προκειμένου η χώρα μας να παρουσιάσει (με αυτές τις δυνατότητες που έχει) μία αξιοπρεπή διοργάνωση.

Κι αυτό δεν το λέω μόνο εγώ. Εξάλλου και ο Τσέχος διαιτητής Jakub Mejzlik σε ανάρτηση του στο Facebook έγραφε τα καλύτερα για τουρνουά και θεωρώ ότι δεν έχει κανένα λόγο να υποκριθεί και ειδικά στον προσωπικό του λογαριασμό.

Τα ίδια έλεγε και ο tournament director Peter Elders σε συνομιλία που είχαμε λίγο πριν το τελευταίο ματς του τουρνουά. «Ήταν μία πολύ όμορφη διοργάνωση. Τα πήγατε πραγματικά εξαιρετικά», μου είπε.

Από την πλευρά μας πιστεύω ότι καλύψαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε τους αγώνες. Με πλήρη ρεπορτάζ, δηλώσεις πρωταγωνιστών, πολύ παρασκήνιο και την απευθείας εξέλιξη των αγώνων μέσω twitter.

Αναμφίβολα η εμπειρία αυτή θα μας μείνει αξέχαστη. Για εμάς (τους αγώνες παρακολούθησε από κοντά και ο σκιτσογράφος του OSN Αντρέας Πάππος) ήταν κάτι πρωτόγνωρο και πολύ ωραίο.

Σίγουρα δεν το κάναμε για να ακούσουμε «ευχαριστώ» το κάναμε επειδή το θέλαμε. Το κάναμε γι’ αυτά τα παιδιά που έπαιζαν μέσα στον ήλιο για να χαρίσουν ακόμα μία επιτυχία στο εθνόσημο που φοράνε στο στήθος τους και εκείνο τους περιφρονεί διαρκώς!

Όπως οι πιο πολύ που δούλεψαν για τη διοργάνωση, έτσι και εμείς ήμασταν εθελοντές. Φεύγαμε από τις δουλειές μας καθημερινά και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες ετοιμάζαμε το ρεπορτάζ που βλέπατε στις οθόνες των υπολογιστών σας αργότερα, ενώ παράλληλα προσπαθούσαμε να βρούμε λάθη, που πιθανώς να κάναμε, για να τα διορθώσουμε την επόμενη μέρα.

Μέσω αυτής της διοργάνωσης γνωρίσαμε αρκετό κόσμο. Άλλοι μας συμπάθησαν και άλλοι όχι (πολύ λογικό), άλλοι μας είδαν με καλό μάτι και πείστηκαν ότι μπορούμε (με όποιον τρόπο μπορούμε) να βοηθήσουμε το άθλημα και άλλοι μαζεύτηκαν…

Παράπονο δεν υπάρχει. Μπορεί τα «ευχαριστώ» και «μπράβο» να ήταν περισσότερα από την πλευρά των Κυπρίων παρά από αυτήν των Ελλήνων, αλλά το ζήτημα είναι ότι καταφέραμε να αγγίξουμε κάποιους ανθρώπους. Θα ήταν πέρα κάθε προσδοκίας αν είχαμε καθολική αποδοχή…

Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον Πρόεδρο της Κυπριακής Ομοσπονδίας κ. Πέτρο Καραφωκά για τις συνεχείς παρατηρήσεις του (καλοπροαίρετες πάντα) για το othersportsnews.gr και να του πω ότι σε 15 μέρες από τώρα θα μπορεί να κάνει αυτό που ζήτησε μέσα στα κείμενα…

Μπορεί, όπως έλεγα πριν να μην είχαμε καθολικής αποδοχής, ωστόσο το othersportsnews.gr θα συνεχίσει να προσφέρει όσο μπορεί στο χόκεϊ επί χόρτου, όπως και σε όλα τα αθλήματα τα οποία περιλαμβάνει.

Ήδη η δημοσιογραφική ομάδα του othersportsnews.gr ετοιμάζει μία πρόταση για ένα πιο ελκυστικό πρωτάθλημα το οποίο θα επιθυμούσε να παρουσιάσει σε όλες τις ομάδες όπως φυσικά και στο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας, ενώ παράλληλα ψάχνει να βρει τρόπο για να πλησιάσει τα Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε μία εταιρεία, όμως, η οποία όπως όλα δείχνουν είναι θέμα χρόνου να πάψει να υπάρχει.

Ευχαριστίες…

Θα μπορούσε όλο το άρθρο να ευχαριστεί κόσμο μέχρι το τέλος του. Ωστόσο θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Έλληνα διεθνή διαιτητή Γιώργο Μακρή που από την αρχή ήταν δίπλα μας, στην κ. Ελένη Γουλτίδη, στον Έλληνα Team Manager κ. Γιώργο Δραμυτινό (ξέρει αυτός) και σε όλα τα παιδιά της Εθνικής μαζί φυσικά με τον προπονητή τους Χρήστο Σιδερίδη.

Επίσης, ευχαριστώ την αποστολή της Εθνικής ομάδας Κύπρου και τον προπονητή της Λοΐζο Ευθυμίου (για την εξαιρετική συνεργασία που μου πρόσφεραν), στον τρελό με το τύμπανο (δεν έμαθα ποτέ το όνομά του) και στον Βούλγαρο προπονητή (ανάθεμα και αν θα το καταλάβει) Stefan Chavdarov .

Άφησα για το τέλος τον Γιάννη Τουμπάνη που με βοήθησε αφάνταστα στις συνεντεύξεις με τον Stefan Chavdarov (αν και μου την έσκασε στο δεύτερο ματς με την Ελλάδα) και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο που ήταν δίπλα μου σε ότι χρειαζόμουν από την πρώτη μέρα του τουρνουά.

ΣΗΜ: Μία τεράστια συγγνώμη στην Εθνική ομάδα των Γυναικών, καθώς ο χρόνος ήταν περιορισμένος και δεν μπορούσα να καλύψω με τον ίδιο τρόπο τα δικά τους παιχνίδια. Ωστόσο θέλω από την πλευρά μου να τις πω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ, καθώς απέδειξαν ότι έχουν λόγο ύπαρξης και αμέριστης προσοχής από όλους μας…

ΣΗΜ2: Κάνοντας «ζάπινγκ» στους διάφορους διαδικτυακούς ιστότοπους πήρε το μάτι ένα άρθρο για το χόκεϊ επί χόρτου και γενικά για τις Ελληνικές αθλητικές Ομοσπονδίες.

Είπα ότι δεν θα ασχοληθώ με ένα blog που ο τίτλος του έχει ως πρώτο συνθετικό τη λέξη «sport» και έχει ως λογότυπο μία μπάλα ποδοσφαίρου. Ωστόσο ο κυριούλης αυτός έκανε ένα πολύ «βαθύ» ρεπορτάζ και ανακάλυψε πολλά πράγματα. Μάλιστα αφήνει να εννοηθεί ότι το χόκεϊ-όπως κι άλλα αθλήματα- δεν πρέπει να υπάρχει καν!

Από τη μεριά μου λέω σε αυτόν τον κυριούλη ότι ας κάνει πρώτα μία έρευνα για το άθλημα που υπηρετεί και πόσa εκατομμύρια ευρώ βάζει στην τσέπη αυτό και οι πρόεδροι αυτού κάθε χρόνο και μετά εδώ είμαι να πάμε μαζί σε ομοσπονδίες και Γ.Γ.Α.

Τροφή για γνώση: Αλήθεια κύριε κυριούλη μήπως γνωρίζεις ότι η UEFA χορηγεί σχεδόν κάθε χρόνο το ποδόσφαιρο σάλας με πάνω από 50χιλ. ευρώ; Ξέρεις που πάνε αυτά τα λεφτά κυριούλη μου; Στο ποδόσφαιρο Γυναικών! Για ψάξε κι άλλα για το κατά τα άλλα «αθλητικό» blog σου που οι 15 στις 14 ειδήσεις στην πρώτη σελίδα είναι για το ποδόσφαιρο και εμείς εδώ είμαστε…

OSN team
admin
Other Sports News