Το ξέρατε ότι… – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Jacques Anquetil;

Μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της γαλλικής ποδηλασίας γεννήθηκε σαν σήμερα στις 8 Ιανουαρίου του 1934. Ο λόγος για τον Jacques Anquetil ή αλλιώς ο «άνθρωπος χρονόμετρο», ο οποίος για μία δεκαετία μεσουρανούσε στην ποδηλασία δρόμου.

Τα επιτεύγματά του αμέτρητα. Ο Anquetil ήταν ο πρώτος ποδηλάτης που κατάφερε να κερδίσει τον Γύρο της Γαλλίας πέντε φορές, ο πρώτος Γάλλος που μπόρεσε να κερδίσει τον Γύρο της Ιταλίας, ο πρώτος Γάλλος που φόρεσε την κίτρινη φανέλα από την πρώτη μέρα μέχρι και την τελευταία στο Γύρο της Γαλλίας, αλλά και ο πρώτος που κατάφερε να κερδίσει και τις τρεις σημαντικότερες διοργανώσεις (Tour de France, Giro d’ Italia, Vuelta) το 1963!

Γιος οικοδόμου, γεννήθηκε στο Mont Saint-Aignan στα βορειοδυτικά της Γαλλίας. Πήρε το πρώτο του ποδήλατο σε ηλικία τεσσάρων ετών με το οποίο διένυε 1,5 χιλιόμετρο την ημέρα, την απόσταση δηλαδή που χώριζε το χωριό του από το σχολείο.

Η πρώτη ομάδα της, μετέπειτα, πλούσιας καριέρας του ήταν η ερασιτεχνική AC Sottevillais, στην οποία εντάχθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1950. Στην ίδια ομάδα με τον Anquetil ήταν κι άλλα μεγάλα ονόματα της ποδηλασίας, όπως ο Claude Leber (πρωταθλητής το 1955), ο Jean Jourden (χρυσό μετάλλιο στο ερασιτεχνικό παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1963) και ο Francis Bazire (ασημένιο μετάλλιο στα ερασιτεχνικό παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1963).

Ο Anquetil σημείωσε μεγάλη πρόοδο και κατάφερε μέσα στα δύο χρόνια παραμονής του στην ομάδα να σημειώσει 16 νίκες ως ερασιτέχνης με την  πρώτη νίκη της καριέρας του να έρχεται στις 3 Μαΐου του 1951 στο Prix Maurice Latour.

Ωστόσο η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1952 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 1000μ. ατομικής χρονομέτρησης! Η επιτυχία αυτή του χάρισε το πρώτο ημι-επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα La Perle Helyett με μηνιαίο μισθό που έφθανε τα 30χιλ γαλλικά φράγκα μαζί με ένα αυτοκίνητο μάρκας Renault με το οποίο ο Anqueti είχε τρακάρει δύο φορές μέσα σε ένα χρόνο.

Το 1957 ο Anquetil κατέκτησε για πρώτη φορά τον Γύρο της Γαλλίας, ο οποίος την εποχή εκείνη δεν είχε την «λάμψη» των ομάδων που έχει σήμερα, καθώς οι ποδηλάτες συμμετείχαν με τις Εθνικές τους ομάδες.

Αν και ο Anquetil ήταν το απόλυτο αουτσάιντερ κατάφερε να κάνει μία εξαιρετική εμφάνιση αφήνοντας πίσω του μεγάλα ονόματα της ποδηλασίας τερματίζοντας πρώτος με διαφορά 15 λεπτών κερδίζοντας παράλληλα τέσσερα ετάπ.

Μετά από την τρίτη θέση που κατέκτησε το 1959 και την αποχή του το 1960, επέστρεψε και πάλι το 1961 όπου και έφτασε και πάλι στην κορυφή. Το ίδιο συνέβη και το 1962, αλλά και το 1963 όπου και έφτασε στις τέσσερις νίκες καταρρίπτοντας το ρεκόρ (τρεις νίκες) των Philippe Thys και Louison Bobet.

Η τελευταία νίκη στο Γύρο της Γαλλίας ήταν το 1964 όπου σε έναν αγώνα που άφησε εποχή και ονομάστηκε «μονομαχία αγκώνα με αγκώνα» απέναντι στο αγαπημένο παιδί των Γάλλων τον Raymond Poulidor, o Anquetil κατάφερε να επικρατήσει κατακτώντας την πέμπτη νίκη της καριέρας του στο συγκεκριμένο Γύρο.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η «μονομαχία» Anquetil – Poulidor είχε διχάσει τη Γαλλία. Ακόμα και οικογένειες είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα με χαρακτηριστικό το παράδειγμα ενός Γάλλου ο οποίος κόντεψε να πετάξει τη γυναίκα του στο φούρνο(!) επειδή εκείνη υποστήριζε τον Anquetil κι εκείνος τον Poulidor.

Η σχέση με το ντόπινγκ…

Ο Anquetil είχε μία απίστευτα ειλικρινή στάση σχετικά με τη χρήση των αναβολικών. Ποτέ δεν έκρυψε ότι πήρε απαγορευμένες ουσίες και μάλιστα σε μία συζήτηση με έναν Υπουργό της γαλλικής κυβέρνησης δήλωσε ότι μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η απόσταση Μπορντό – Παρίσι θα μπορούσε να οδηγηθεί μόνο με νερό!

«Εγώ, αλλά και οι υπόλοιποι ποδηλάτες πρέπει να οδηγήσουμε μέσα σε κρύο, σε καύσωνα, μέσα στη βροχή, μέσα από βουνά», είχε πει «δικαιολογώντας» την παραπάνω δήλωσή του, για να καταλήξει «όλοι ντοπάρονται».

Γενικά, εκείνη την εποχή υπήρχε μία…σιωπηρή αποδοχή του ντόπινγκ κυρίως από τα κόμματα που…έκλειναν προς δεξιά. Άλλωστε η παρακάτω δήλωση του Charles de Gaulle για το αν ο Anquetil έπαιρνε αναβολικά τα λέει όλα: «Ντόπινγκ; Ποιο ντόπινγκ; Εγώ αυτό που γνωρίζω είναι ότι χάρη στον Jacques Anquetil ακούγεται ο Εθνικός μας Ύμνος στο εξωτερικό».

Το τέλος…

Ο μεγάλος ντόρος που δημιούργησαν οι δηλώσεις του Anquetil, αλλά και το γεγονός της συγκάλυψης από την κυβέρνηση οδήγησαν σε αδιαφορία, προς το πρόσωπό του, τα Μ.Μ.Ε.

Μάλιστα ο τελευταίος αγώνας του δεν έγινε στη Γαλλία, αλλά στην Αμβέρσα στις 27 Δεκεμβρίου του 1969. Από εκεί και πέρα ασχολήθηκε με σχολιασμό των αγώνων, ενώ για ένα διάστημα ήταν ανταποκριτής της Equipe στην Ευρώπη.

Διατέλεσε διευθυντής της κούρσας Παρίσι-Νίκαια, ενώ παράλληλα ήταν μέλος της διαχειριστικής επιτροπής της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας. Η υγεία του όμως είχε αρχίσει να κλυδωνίζεται.

Στις 10 Οκτωβρίου του 1987 μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο St Hilaire στην πόλη Ρουέν, καθώς η επάρατη νόσο τον είχε εξαντλήσει. Ο μεγάλος αυτός ποδηλάτης «έφυγε» στις 18 Νοεμβρίου του 1987, σε ηλικία 53 ετών, στις 06:00 το πρωί αφήνοντας την τελευταία του πνοή στον ύπνο του.

Για την τεράστια προσφορά του στη γαλλική ποδηλασία και γενικότερα στο γαλλικό αθλητισμό υπάρχει ένα μνημείο στην πίστα Municipal στο Παρίσι, ενώ υπάρχει πάντα η σκέψη για να την δημιουργία ενός μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη του