Συνεντεύξεις – La vie en…Deadly Rose

Το ραντεβού είχε οριστεί κάπου στη Δεκελείας. Εκεί με περίμενε ο Γιάννης Μιχαήλ. Ακριβώς στην ώρα του. Από την πλευρά μου «φανατικά» αργοπορημένος. Έστω και για δέκα λεπτά. Από εκεί πήγαμε στη «Θέα Δηλαβέρη». Ένα μαγαζί το οποίο του φέρνει ευχάριστες μνήμες. Εκεί εξάλλου, κέρδισε πέρσι το πρώτο τουρνουά της Top Darts League. «Εδώ είχαν στηθεί οι στόχοι», θα μου πει ξεναγώντας με σε ένα μέρος πολύ οικείο γι’ αυτόν. «Τα τραπέζια ήταν από κάτω. Ο κόσμος ήταν αρκετός. Θύμιζε πολύ αγώνα του εξωτερικού».

Σε αυτό δεν μπορώ να πω τίποτα. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα πώς είναι να αγωνίζεσαι στο εξωτερικό. Η πρώτη απόπειρα για να καθίσουμε σε ένα τραπέζι, έτσι ώστε να ξεκινήσουμε τη συνέντευξη αποδείχθηκε αποτυχημένη… «Είναι ρεζερβέ» λέει η κοπέλα.

Αφού κάποια στιγμή καθίσαμε, ξεκίνησε η συζήτηση. Μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με έναν άνθρωπο που το όνομά του έχει γίνει συνώνυμο με τα ελληνικά βελάκια.

Με 13 πρωταθλήματα, σε ατομικό επίπεδο, με συμμετοχές στις μεγαλύτερες σκηνές των Darts, με αμέτρητες επιτυχίες σε τουρνουά στο εξωτερικό, με χρυσά μετάλλια σε μεσογειακά εθνικών ομάδων. Αν μη τι άλλο και ο χειρότερος εχθρός του θα συμφωνούσε ότι ο «Deadly Rose» (προσωνύμιο που του έδωσαν Βρετανοί παίκτες) είναι η ελληνική «ναυαρχίδα» στα βελάκια!

Πριν αρχίσουμε, θα σας πάω τρεις μήνες πίσω. Καλαμάκι. Απρίλιος. Διασυλλογικά. Η πρώτη επαφή μου με τον Γιάννη Μιχαήλ θα είναι κάπως περίεργη… «Ντροπή σου!» είναι η πρώτη κουβέντα που θα ακούσω από το στόμα του.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω γιατί το είπε ή τι επακολούθησε, αλλά η εξέλιξη εκείνης της κουβέντας έλυσε τις όποιες παρεξηγήσεις που είχαν δημιουργηθεί κυρίως από τη μεριά του. Έκτοτε θεωρώ ότι η σχέση μου με τον Μιχαήλ είναι απόλυτα ειλικρινής.

Τι κατάλαβα μετά από τρεις μήνες; Ότι με τον Γιάννη Μιχαήλ έχεις δύο δρόμους. Ή τον λατρεύεις ή λατρεύεις να τον μισείς…Ξεκινάμε.

Η πρώτη επαφή ήταν χάρτινη…

«Ξεκίνησα να παίζω βελάκια σε ηλικία 12-13 ετών. Γενικά είχα μια μανία με το σημάδι». Υπαίτιος για όλα αυτά; Ο θείος Χρήστος… «Ο θείος μου δουλεύε στα καράβια. Όποτε επέστρεφε από το ταξίδι ξάπλωνε σε μια πολυθρόνα έχοντας καμιά 50αριά βελάκια (αυτά τα πλαστικά που έχουν και στα λούνα παρκ) και έριχνε συνέχεια. Βλέποντας το σκηνικό αυτό τον παρακάλεσα να ρίξω κι εγώ. “Είσαι μικρός” μου έλεγε. Δεν έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια. Βρήκα το κλειδί της αποθήκης, όπου κλείδωνε όταν έφευγε, βελάκια και στόχο και ξεκίνησα.

Όταν λέω στόχος μη φανταστείς τίποτα σπουδαίο. Μιλάω γι’ αυτόν τον χάρτινο που ουσιαστικά ξεκινήσαμε όλοι. Έτσι λοιπόν όποτε έφευγε για ταξίδια εγώ διέλυα το στόχο. Αμέτρητες ώρες, αμέτρητες βολές. Λογικό ήταν να με πιάσει κάποια στιγμή. Ωστόσο, κατάλαβε αμέσως ότι τα βελάκια μου άρεσαν πολύ και στο επόμενο ταξίδι, συνήθιζε να ταξιδεύει στην Ιταλία, μου έφερε βελάκια και στόχο».

Πρώτος στόχος το 1986. Από εκείνη την ημέρα ξεκινάει ένα ταξίδι στο χώρο των Darts, το οποίο όπως έδειξε η ιστορία θα συνεχιστεί μέχρι και σήμερα. Η 17η Ιουνίου του 1987 θα τον σημαδέψει. «Χάνει» τη μητέρα του. Ακόμα και τώρα που  μιλάει γι’ αυτό κάνει παύσεις…

«Ο πρώτος στόχος είχε γίνει ουσιαστικά η προέκταση του εαυτού μου. Όπου πήγαινα έπερνα και τον στόχο μαζί μου. Δεν ήμουν ψηλός και δεν ήξερα που έπρεπε να τον τοποθετήσω. Λίγο με ένοιαζε. Τον έβαζα σε πολυθρόνες, σε καρέκλες, σε δέντρα όπου έβρισκα.

Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου δεν με άφηνε να βάζω το στόχο μέσα στο σπίτι. Εγώ τον έβαζα κρυφά κατέβαζα ένα μεγάλο κάδρο στο σαλόνι και τον κρεμούσα εκεί. Όταν τελείωνα το παιχνίδι έβαζα και πάλι το κάδρο στη θέση του. Καταλαβαίνεις τι έγινε όταν χρειάστηκε να βάψουμε το σαλόνι…»

Η γνωριμία με τα άλογα και το Darts cafe…

Σε ηλικία 14 ετών θα μπει στον κόσμο των αλόγων. Όμως μέσω του Ιππικού Ομίλου Βορείων Προαστίων θα μπει για τα καλά και στον κόσμο των Darts. Έναν κόσμο τον οποίο λάτρεψε και αγάπησε από την πρώτη στιγμή. Παρά το γεγονός ότι τα Darts προσπαθησαν να τον αποτρέψουν…

«Κι ενώ, όπως είπα πριν, είχα «χάσει» ήδη τη μητέρα μου, με ανέλαβε η γιαγιά μου η οποία με πήγε στον Ιππικό Όμιλο Β.Π. Εκεί μελετούσα, εκεί διάβαζα για το σχολείο, εκεί έτρωγα. Ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ. Κάποια μέρα κάνοντας βόλτα με το άλογο, είδα μια καφετέρια, την Darts.

Φυσικά δεν είχα ιδέα τι σημαίνει η λέξη! Όπως έσκυψα το κεφάλι μου να δω μέσα ξαφνικά βλέπω έναν στόχο! Δεν έχασα χρόνο και μπήκα μέσα να περιεργαστώ το χώρο. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έβλεπα τρίχινο στόχο. Από εκείνη την ημέρα και για πολύ καιρό το Darts είχε γίνει δεύτερο σπίτι μου».

Το έχει αυτό ο Μιχαήλ. Το κάνει πάντα με ό,τι κι αν πιαστεί. Ιππασία, καράτε (μαύρη ζώνη), ποδόσφαιρο και κολύμβηση είναι μερικά από τα αθλήματα με τα οποία ασχολήθηκε (εκτός από τα βελάκια φυσικά) πάντα όμως με σοβαρότητα σαν να ήταν επαγγελματίας.

Ο πρώτος άνθρωπος που θα τον πλησιάσει από το χώρο των Darts θα είναι και ο μέντοράς του. Ο λόγος για τον Σπύρο Διονυσιώτη. Έναν άνθρωπο για τον οποίο ο Γιάννης Μιχαήλ μιλάει με πολύ μεγάλο σεβασμό.

«Στην Darts γνώρισα τον Σπύρο Διονυσιώτη. Ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος. Ήταν κάτι σαν μέντοράς μου στα βελάκια. Όπως καταλαβαίνεις σε ηλικία 14 ετών δεν μπορούσα να παίξω βελάκια. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό ο πατέρας μου υπέγραψε μια υπεύθυνη δήλωση στην αστυνομία και έδωσε στον Σπύρο, ουσιαστικά, την κηδεμονία μου για να με πηγαίνει να παίζω βελάκια! Του χρωστάω πολλά. Ένας απίστευτος άνθρωπος που μου στάθηκε και με το θάνατο της μητέρας μου. Ακόμα και τώρα μετά από 30 χρόνια τα σκέφτομαι όλα αυτά και συγκινούμαι».

Το πρώτο του τουρνουά θα είναι στην τρίτη επίσκεψή του στην Darts. Στο λεγόμενο «μπουκάλι». Έλειπε ένας από τους «32». Δεν υπήρχε φυσικά bye. Οι μεγαλύτεροι τον σνόμπαραν. Λογικό ως ένα σημείο. 14 ετών ήταν. «Εκείνη τη στιγμή βγαίνει μπροστά ο συγχωρεμένος Τέλης Βουτσόπουλος, ο οποίος επέμενε να παίξω. Οι άλλοι δεν ήθελαν. Σε πληροφορώ ότι όχι μόνο έπαιξα, αλλά έφτασα και στον τελικό στον οποίο και έχασα από τον Χρυσόστομο Ανταράκη με 3-1! Η πλάκα είναι ότι δεν ήμουν ψηλός και δεν έφτανα το στόχο. Το βελάκι το έφερνα ψηλά πάνω από το κεφάλι για να φτάσω…Ήταν μια νύχτα την οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ».

Γεγονός είναι ότι εκείνη η εποχή ήταν πολύ δύσκολη για τα βελάκια. Μην ξεχνάμε ότι στις αρχές των ‘80s  και μέχρι τις αρχές των ‘90s τα βελάκια δεν επιτρέπονταν στη χώρα μας. Ήταν παιχνίδι τζόγου! Δύσκολη εποχή, αλλά και δύσκολοι άνθρωποι…

«Τα πρώτα βελάκια μου τα πούλησε κάποιος από την Darts 20.000 δραχμές! Μεταχειρισμένα! Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Βαγγέλη Αργείτη, ο οποίος μου έφερε από την Αγγλία το δεύτερο σετ βελάκια».

«Μια μέρα θα παίξω με τον Taylor!»

Εκείνη την εποχή ανέτειλε το άστρο του Phil Taylor. Ένας παίκτης που κυριαρχεί μέχρι τις μέρες μας στην παγκόσμια σκηνή των Darts. «Το 1990 είχε βγει στο προσκήνιο ο Taylor. Έλεγα σε όλους ότι μια μέρα εγω θα παίξω με τον Taylor. Καταλαβαίνεις ότι όλοι με χλεύαζαν και με κορόιδευαν. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής δεν πίστευα κι εγώ ο ίδιος ότι θα βρεθώ αντιπαλός του και μάλιστα σε παιχνίδι που θα δείξει η τηλεόραση. Όμως είχα υπομονή όλα αυτά τα χρόνια και τελικά τα κατάφερα».

Για να φτάσει όμως μέχρι σε εκείνο το σημείο και φυσικά να βγάλει δελτίο στην πρώτη ομάδα της καριέρας του στην Paradise. Παρέα πάντα με τον Σπύρο Διονυσιώτη, τον ξάδερφό του και ιδιοκτήτη του μαγαζιού Γιάννη, αλλά και τον Παναγιώτη τον λεγόμενο «Γερμανό».  «Η πρώτη μου ομάδα ήταν η Paradise για την οποία έπαιξα ένα χρόνο. Από εκεί και πέρα αγωνίστηκα στη δεύτερη ομάδα της Συρτέξ, η οποία ενώθηκε με την πρώτη λίγο αργότερα».

Η φωνή αρχίζει να «αγριεύει». Έχει πίκρα. Είναι λογικό. Είναι πιτσιρικάς και πάει να «χωθεί» στον κόσμο των μεγάλων. Δεν είναι εύκολο. Οι…τρικλοποδιές ήταν πολλές για να σταματήσει να παίζει. Είτε με θεμιτά, είτε με αθέμιτα μέσα. Αυτό φαίνεται. Δεν θέλει να μιλήσει για εκείνα τα χρόνια. Πάμε παρακάτω…

«Ο Ζαλώνης είναι εξαιρετικός παίκτης»

Ο Μιχαήλ ανεβαίνει διαρκώς. Αρκετές ομάδες τον θέλουν στη…μηχανή τους. Ωστόσο δεν είναι ο μόνος. «Ναι, γεγονός είναι ότι η πορεία μου ήταν ανοδική. Όμως υπήρχαν και μεγάλα ταλέντα εκείνη την εποχή. Το μεγαλύτερο για μένα ήταν ο Τάκης Ζαλώνης. Εξαιρετικός παίκτης! Τι να πει κανείς γι’ αυτό το παιδί. Το γεγονός ότι ξεκίνησε παίζοντας με ένα στυλ ανορθόδοξο και στην πρώτη του χρονιά ανέβηκε πρωτη κατηγορία στα ατομικά αυτό τα λέει όλα. Δεν υπάρχει αυτό. Ήταν και είναι ακόμη ηγέτης στους Τοπάζι. Έχω καιρό να τον δω και πραγματικά λυπάμαι που δεν κατεβαίνει να παίξει στα ατομικά. Είναι κρίμα γιατί όπως είπα και πριν είναι ένας εξαιρετικός και ταλαντούχος παίκτης».

Μιλάει σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, για τον Γιώργο Ατματζίδη, όπως μιλούσε πριν από λίγο για τον Σπύρο Διονυσιώτη. Ο Ατματζίδης μπορεί να είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται, στα βελάκια, πάντα ένα βημα μπροστά από τον Μιχαήλ, όμως ο ίδιος τον θεωρεί τον δευτερο πιο σημαντικό άνθρωπο στη ζωή του.

«Ο Γιώργος είναι, μετά από τον Σπύρο, ο πιο σημαντικός άνθρωπος για μένα. Στα ατομικά εκείνη την εποχή βρισκόμουν πάντα πίσω του. Έφτανα στον τελικό, αλλά τη νίκη την έπαιρνε συνήθως ο Γιώργος. Ο Γιώργος ζει μόνιμα στην Ολλανδία, ωστόσο έχει έρθει στο PDC μαζί μου, έχει δει πώς παίζω και γενικά όποτε τον χρειαστώ είναι πάντα δίπλα μου. Ελπίζω μέσα στο χρόνο να πάω στην Ολλανδία για τουρνούα και να έχω τη συμπαράστασή τόσο από τον Γιώργο, όσο και από τον γιο του τον Φίλιππο».

«Σταματάω τα βελάκια!»

Μου λέει μια ιστορία που έγινε την περίοδο 1999-2000. Είναι η περίοδος που αποφασίζει να σταματήσει τα βελάκια. Ο άνθρωπος που θα τον συνεφέρει και θα τον κανει να δει καθαρά είναι η σύντροφός του η Ελένη. Ήταν όμως ακόμη μια στιγμή που θα άνοιγε μια νέα «σελίδα» στον κόσμο των Darts και θα τον έφερνε στην κορυφή!

«Την περίοδο 1999-2000 παίζω με τον Ζαλώνη μπαράζ. Ένας αγώνας που για μένα δεν έπρεπε να γίνει καθώς ήταν ενάντια σε αυτά που έλεγε το καταστατικό του συλλόγου. Έχω αγωνιστεί σε δέκα τουρνουά, έχω κερδίσει στα εννέα και δεν έχω κατέβει σε ένα. Κι επειδή ο Τάκης που ήταν δεύτερος, κέρδισε το συγκεκριμένο τουρνουά ισοβαθμίσαμε.

Το τότε Δ.Σ. του συλλόγου αποφάσισε ότι έπρεπε να παίξουμε μπαράζ, κάτι το οποίο ήταν κόντρα στους κανονισμούς που οι ίδιοι είχαν βγάλει στην αρχή των ατομικών. Γεγονός είναι ότι ήμουν πολύ εκνευρισμένος. Ωστόσο έχασα με έναν απίστευτο τρόπο. Από εκείνη τη μέρα και μετά το 50 δεν το έπαιξα 18, 32 ποτέ! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα βελάκια του Τάκη.

Αμέσως μετά από αυτό το παιχνίδι πήρα την απόφαση να σταματήσω. Ήταν μια μεγάλη απόφαση για κάτι που έχεις αγαπήσει τόσα χρόνια. Έχουμε φτάσει στο 2000 και παίζω ήδη 11 χρόνια! Να φανταστείς ότι η γυναίκα μου η Ελένη ξεκίνησε να παίζει βελάκια κι εγώ δεν έπαιζα. Ωστόσο, ήταν ο άνθρωπος που με πίεσε και με έπεισε για να επιστρέψω. Δέκα μέρες πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος λοιπόν επιστρέφω».

Και επέστρεψε δριμύτερος, κατακτώντας 11 συνεχόμενα πρωταθλήματα! Αυτή η «δυναστεία» ξεκίνησε την περίοδο 2000-01, στο οποίο κέρδισε και τα δέκα τουρνουά και συνεχίστηκε μέχρι και την περίοδο 2010-11.

«Αναγνωρίζω τα βελάκια του Κώστα»

Η συζήτηση πάει στο βασικό του αντίπαλο στα τελευταία χρόνια. Τον Κώστα Παντελίδη, οποίος στεφθηκε πρωταθλητής της GDO στα διασυλλογικά του περασμένου Απριλίου. Η σχέση των δύο παικτών είναι πάντα στο επίκεντρο των ελληνικών Darts. Πάντα ένας αγώνας ΜΙχαήλ – Παντελίδης έχει πολλές ιδιαιτερότητες. Ο Μιχαήλ γνωρίζει ότι ο Παντελίδης είναι ένας πολύ καλός παίκτης.

Το λεει κι ο ίδιος άλλωστε. Αλλού είναι το θέμα… «Φυσικά και αναγνωρίζω τα βελάκια του Κώστα. Αυτό που δεν με εκφράζει είναι η συμπεριφορά του. Όπως φυσικά και από τη δική του πλευρά προφανώς δεν του αρέσει ο δικός μου χαρακτήρας. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη. Είναι θεμιτό.

«Ευχαριστώ τον Νίκο και τον Αποστόλη»

Όχι, η κουβέντα μας δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Απλά ο Μιχαήλ θέλει να ευχαριστήσει δύο ανθρώπους που τον έχουν βοηθήσει και συεχίζουν να τον βοηθούν. Με χρονική σειρά θα ευχαριστήσει τον Νίκο Αλεξίου, αλλά και τον «κάπτεν» των Bravedarts Αποστόλη Πασπαλά.

«Θέλω να ευχαριστήσω τον Νίκο Αλεξίου, ο οποίος με έφερε στους Bravedarts. Η αλήθεια είναι ότι οι τότε παίκτες δεν είχαν και τόσο καλή γνώμη για μένα. Δεν με ήξεραν. Όταν όμως με γνώρισαν καλύτερα τότε όλα πήγαν μια χαρά και κατάλαβαν τι άνθρωπος είμαι.

Μάλιστα με την πρώτη χρονιά μου στην ομάδα πήραμε και το πρωτάθλημα για να ακολουθήσουν ακόμα δύο. Φυσικά δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Αποστόλη Πασπαλά τον αρχηγό των Bravedarts ο οποίος μου έχει σταθεί σαν αδερφός, τα τελευταία χρόνια. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τους χορηγούς μου Achro, Papavasiliou γενικές μεταφορές, το diktyon cafe, την Magic Land of Darts, αλλά και την εταιρεία Bull darts που μου φτάχνει τα βελάκια με την υπογραφή μου, που με στηρίζουν τα τελευταία χρόνια.

Το πρώτο ταξίδι στο…PDC

Αφήνουμε την Ελλάδα. Την αφήνει και ο Γιάννης Μιχαήλ εν αρχή το 2009. Θέλει να δοκιμάσει εκτός συνόρων. Γιατί όχι; Είναι εγωιστής, όπως και ο ίδιος λέει. Θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω και φυσικά να εκπληρώσει το όνειρό του. Να παίξει κόντρα στον κορυφαίο Phil Taylor. Πάω την κουβέντα στο εξωτερικό και το προσωπό του φωτίζει. Λογικό. Είναι πολύ περήφανος γι’ αυτά που έχει πετύχει εκεί στα ξένα. Κανονικά θα έπρεπε να είμαστε όλοι μας…Ξεκινάει λοιπόν η ιστορία του John Michael…

«Τα χρήματα ήταν πολλά για να πας να παίξεις σε ένα τέτοιο τουρνουά. Εκείνη την εποχή δεν είχε ξεκινήσει το European Tour που υπάρχει τώρα. Τον Μάρτιο του 2009 πήγα για ένα Σαββατοκύριακο για δύο αγώνες, ενώ το 2010 πήγα σε περισσότερα τουρνουά. Πήγα σχετικά καλά. Καταλαβαίνεις φυσικά ότι εκεί η πρωτιές είναι πολύ δύσκολες.

Αντιμετωπίζεις ανθρώπους που τα βελάκια είναι ο τρόπος ζωής τους. Εγώ από την άλλη κέρδιζα πολλές εμπειρίες που μου έδιναν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Το 2011 ήταν απλά μια μαγική χρονιά για μένα, καθώς βρέθηκε ένας άνθρωπος ο κ. Μάνος Λουκόπουλος (Ελληνογερμανός), ο οποίος έγινε χορηγός μου. Αγωνίστηκα σε επτά τουρνουά στο εξωτερικό όλα πληρωμένα! Το κάθε τουρνουά κόστιζε περίπου 1.000 ευρώ! Φυσικά όπως καταλαβαίνεις έπαιζα κι εγώ με διαφορετική ψυχολογία».

John Michael vs Phil Taylor!

Εκείνη τη σπουδαία χρονιά για τον Γιάννη Μιχαήλ το όνειρό του επιτέλους γίνεται πραγματικότητα. Θα αντιμετωπίσει στο European Darts Championship του PDC τον μεγάλο Phil Taylor! Και μάλιστα σε ένα παιχνίδι το οποίο θα καλύψει ζωντανά η βρετανική τηλεόραση!

«Το 2011 το όνειρο μου γίνεται πραγματικότητα. Φτάνω στη μαγική στιγμή να παίξω κόντρα στον Phil Taylor! Ακόμα και τώρα που μιλάω γι΄αυτό ανατριχιάζω. Όταν ξεκίνησε ο αγώνας όλοι πίστεψαν οτι θα χάσω με 6-0. Είχα μάθει ότι πολλοί στοιχημάτιζαν στο 6-0 για να βγάλουν λεφτά. Αλλά δυστυχώς πολλοί πήγαν στον…κουβά. Αρκετός κόσμος.

Στο average, στο ποιος θα κάνει πρώτος break (ακόμα κι αυτό έχασαν). Τελικά ο Taylor επικράτησε μεν, αλλά με 6-3 και όχι με 6-0. Ωστόσο, θέλω να πω ότι πραγματικά ήταν η μεγαλύτερη εμπειρία για μένα, μεγαλύτερη και από το Lakeside στο οποίο συμμετείχα πρόσφατα. Μπορώ να σου πω ότι δεν είχα άγχος, αλλά είχα πολύ πάθος! Η προσοχή μου είναι στραμένη στον στόχο. Αυτό που θέλω να κάνω είναι τη δουλειά μου και τίποτα άλλο. Είχα πίσω μου 3.000 θεατές να φωνάζουν εναντίον μου και είναι λογικό, καθως πανηγύριζαν για έναν παίκτη πραγματικό “θρύλο” των Darts κι όμως είμαι ψύχραιμος. Δεν ιδρώνω καν».

Σαφώς και ήταν μια αναμέτρηση για την οποία θα μπορούσε να αναφέρεται σε όλη τη συνέντευξη. Προχωράω πιο πέρα. Καλό το αγωνιστικό κομμάτι και το 6-3, είναι γεγονός με εξαιρετική εμφάνιση του Μιχαήλ, αλλά θέλω να μάθω τι έγινε μετά και φυσικά τη συζήτηση που έκανε με τον Taylor.

«Αμέσως μετά τον αγώνα μου έδωσε πολλά συγχαρητήρια λέγοντάς μου ότι έπαιξα καταπληκτικά πάνω στο stage. Μάλιστα κατέβασε το στόχο μου τον δίνει να τον υπογράψω και τον δίνει σε ένα παιδάκι στο οποίο είχε υποσχεθεί ότι θα του δώσουμε το στόχο. Επίσης αξιζει να αναφέρω ότι στη συνέντευξη του έδωσε μετά μίλησε με τα καλύτερα λόγια δείχνοντας ότι εκτός από μεγάλος παίκτης είναι και ένας τεράστιος άνθρωπος.

Δεν είχε κανένα λόγο να αναφερθεί σε έναν άσημο παίκτη από την Ελλάδα. Ωστόσο, δήλωσε ότι “δεν ήξερα τι να περιμένω από τον Γιάννη. Πραγματικά μπήκε μέσα κι ήταν σαν να πετάει και με υποχρεώσε να δώσω το 100% για να τον κερδίσω. Όλοι περίμεναν ότι θα ήταν ένας εύκολος αγώνας όμως στην πραγματικότητα ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας”, αυτό πιστεύω ότι τα λέει όλα για το τι έγινε εκείνο το βράδυ».

Το να ρωτήσω πώς βλέπουν στο εξωτερικο τα βελάκια δεν νομίζω ότι ήταν υποχρεωτικό. Ακόμα και οι παίκτες που δεν έχουν βρεθεί πάνω σε ένα stage γνωρίζουν ότι τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά σε σχέση με την Ελλάδα.

«Λατρεύουν τα βελάκια και τους παίκτες. Εκείνες τις τρεις μέρες δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα αυτόγραφα υπέγραψα. Γίνονταν ένας πραγματικός χαμός. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας αγώνας με τον Taylor θα προκαλούσε τέτοιες καταταστάσεις».

Η ερώτηση που γεννάται είναι απόλυτα φυσιολογική. Γιατί ο Γιάννης Μιχαήλ δεν προσπαθεί να καθιερωθεί στο εξωτερικό και επιστρέφει σε μια χώρα στην οποία εκτός από τους παίκτες και μερικούς φίλους αυτών ουδείς άλλος γνωρίζει την ύπαρξη των Darts;

«Σε αυτό έχεις δίκιο. Κανείς δεν γνωρίζει. Ωστόσο ο πρώτος και κυριότερος λόγος που επιστρέφω είναι η οικογένεια μου. Από εκεί και πέρα χρειάζομαι αρκετά λεφτά για να παίζω συνεχώς στο εξωτερικό. Κάτι που σημαίνει ότι χρειάζομαι ένα μεγάλο χορηγό. Δεν είναι και τόσο εύκολο».

Τελειώνουμε. Αυτό που μου μένει είναι ότι έχω μπροστά μου έναν άνθρωπο ο οποίος όντως έχει προσφέρει πολλά στα ελληνικά βελάκια. Βέβαια αυτό είναι κάτι που παραδέχονται πολλοί στο χώρο. Κατά τη διάρκεια των διασυλλογικών είχα μιλήσει με αρκετούς παίκτες και από τους τρεις συλλόγους, το 80% των οποίων προέβλεπαν ότι η «μάχη» θα δοθεί από τη δεύτερη θέση και κάτω έχοντας σταθερά στην πρώτη θέση τον Μιχαήλ.

Το τι εγινε στη συγκεκριμένη διοργάνωση λίγη σημασία έχει. Σημασία έχουν τα λόγια των ανθρώπων που βρίσκονται στο προσκήνιο των darts στην Ελλάδα. Πλησιάζει το τραπέζι μια γνωστή φιγούρα, η οποία μας χαιρετάει. Είναι ο Σταύρος Σταματής! Από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες την εποχή που το ποδόσφαιρο είχε λόγο ύπαρξης στην Ελλάδα…Το καλύτερο δώρο.