Συνεντεύξεις – Συνέντευξη της Χριστίνας Κιουρκενίδου στο othersportsnews.gr

Ήρεμη, «προσγειωμένη», συνειδητοποιημένη. Θα μπορούσαμε να γράψουμε κι άλλους χαρακτηρισμούς για την Χριστίνα Κιουρκενίδου η οποία στα 35 λεπτά συνομιλίας μας έμαθε πολλά πράγματα.

Πρώτο και καλύτερο το γεγονός ότι μας έμαθε τι είναι το δίαθλο. Τεχνικές, στρατηγικές κι άλλες πολλές λεπτομέρειες που δεν γνωρίζαμε. Μας έμαθε πως είναι να πρεσβεύεις τη χώρα σου στο εξωτερικό αυτή να σε αγνοεί, αλλά εσύ να συνεχίζεις να προσφέρεις. Μας έμαθε πως συνδυάζονται σπουδές και (πρωτ)αθλητισμός και στο τέλος το μόνο που ζήτησε για το άθλημα της ήταν η προβολή.

Μέσα στον αθλητισμό από τα έξι της χρόνια. Η φοίτηση στο αθλητικό Γυμνάσιο Δράμας. Οι διακρίσεις στην τοξοβολία, το πέρασμά της από το βόλεϊ και η οριστική κατάληξη σε αυτό που αγαπάει πιο πολύ. Το διάθλο. Πολλές συμμετοχές σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, πολλές διακρίσεις και μετάλλια σε Βαλκανικά Κύπελλα, πρωτιές σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα. Κι όλα αυτά ενώ είναι μόλις 20 ετών! Αναμφίβολα η Χριστίνα Κιουρκενίδου αξίζει πολλά περισσότερα από μια συνέντευξη…

Πότε ήταν η πρώτη σας επαφή με το σκι;

Σε ηλικία έξι ετών. Ο πατέρας μου ήξερε σκι και μας πήγαινε πάνω στο «Φαλακρό» και μας μάθαινε. Από αυτόν πήρα ουσιαστικά το ερέθισμα και στη συνέχεια ασχολήθηκα εκτός από το σκι και με το δίαθλο.

Γιατί το δίαθλο και όχι κάποιο άλλο άθλημα;

Το σκι γενικά όπως σας είπα, ήταν κάτι που μου άρεσε από μικρή. Εξάλλου τα ομαδικά αθλήματα δεν με συγκινούσαν ιδιαίτερα. Μπορεί να ασχολήθηκα (πολύ λίγο με το βόλεϊ), ωστόσο τα ατομικά αθλήματα μου προκαλούσαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Και όταν λέω «ατομικά» δεν εννοώ μόνο το σκι ή το δίαθλο.

Λόγω του ότι πήγαινα σε αθλητικό Γυμνάσιο στη Δράμα έκανα αρκετά αθλήματα, όπως τοξοβολία με την οποία ασχολήθηκα για έξι χρόνια και μάλιστα παίρνοντας αρκετά μετάλλια.

Υπάρχουν αρκετές γυναίκες στην Ελλάδα που ασχολούνται με το δίαθλο;

Στη χώρα μας, ουσιαστικά, μόνο τρεις…Εγώ, η Γιώτα Τσακίρη και η Μαρία Τσακίρη. Και οι τρεις από τη Δράμα. Σε αντίθεση με το εξωτερικό φυσικά που υπάρχουν πάρα πολλές. Δεν σας κρύβω ότι είναι κάτι που με στενοχωρεί, αλλά από την άλλη είναι κάτι που καταλαβαίνω γιατί το  δίαθλο είναι πρώτα απ’ όλα ένα άγνωστο άθλημα για την Ελλάδα, χωρίς προβολή, είναι δύσκολο και απαιτητικό και πάνω από όλα θέλει πολλές θυσίες, χρόνο και χρήματα.

Γενικά είναι ακριβό άθλημα;

Αν κάποιος θέλει να κάνει πρωταθλητισμό ναι. Για παράδειγμα όταν κάνεις εξάσκηση στη σκοποβολή και πρέπει να ρίξει 50-100 βολές κάθε μέρα αυτό είναι αρκετά δαπανηρό γιατί πρέπει να έχεις και τις ανάλογες σφαίρες.

Και λογικά αυτό πρέπει να γίνεται κάθε μέρα αν θέλει κάποιος να έχει καλές επιδόσεις…

Ακριβώς…

Ας πάμε σε θέματα τακτικής. Τι πρέπει να προσέξει ένας διαθλητής πριν ξεκινήσει ή και κατά τη διάρκεια του αγώνα;

Μισή ώρα πριν τον αγώνα οι αθλητές κάνουν τη ρύθμισή τους, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Βέβαια η ρύθμιση αυτή μπορεί και να αλλάξει κατά τη διάρκεια του αγώνα. Για παράδειγμα αν υπάρχει από το ξεκίνημα άπνοια και στη μέση του αγώνα αρχίσει να φυσάει τότε οι αθλητές θα κάνουν τη ρύθμιση στο πεδίο βολής πριν ρίξουν.

Η ρύθμιση θα εξαρτηθεί από τη φορά του ανέμου την οποία οι αθλητές μπορούν να δουν από τα σημαιάκια που βρίσκονται λίγο πιο μπροστά τους. Αν το σημαιάκι πάει, π.χ αριστερά τότε οι αθλητές με τα απαραίτητα «κλικς» ρυθμίζουν το όπλο για να ρίξει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αυτά σε ότι αφορά τη σκοποβολή. Με το σκι τι συμπεριφορά ακολουθεί ο αθλητής;

Θα πρέπει να ξεκινήσει σε ένα γρήγορο αλλά σταθερό ρυθμό, λίγο πριν το πεδίο βολής αρχίζει να ρίχνει του παλμούς του έτσι ώστε να είναι όσο πιο ήρεμος γίνεται στις βολές. Ειδικά στην όρθια θέση, ο αθλητής παίρνει δυο-τρεις αναπνοές για να μπορέσει να χαλαρώσει (όσο μπορεί) και να σταθεροποιηθεί στο στόχο. Από εκεί και πέρα πρέπει να ρίξει με έναν σταθερό και γρήγορο ρυθμό για να μην κουραστεί και χάσει την αυτοσυγκέντρωσή του.

Γενικά αν προσέξετε στους αγώνες οι αθλητές προσπαθούν να μην κάθονται πάνω από 30 δευτερόλεπτα στο πεδίο βολής γι’ αυτόν το λόγο που σας είπα παραπάνω.

Πριν από μερικές εβδομάδες σε συνέντευξη που είχε δώσει ο Αποστόλης Αγγέλης στο OSN είχε τονίσει ότι δεν υπάρχουν κατάλληλες υποδομές, πίστες και σκοπευτήρια…

Ναι, έτσι είναι δυστυχώς…

Επομένως εσείς που κάνετε προπονήσεις;

Όσο αφορά το ρόλλερσκι, λίγο πιο έξω από την πόλη σε έναν δρόμο που δεν έχει πολύ κίνηση, αλλά με καλή άσφαλτο. Βέβαια ρόλλερ και σκοποβολή δεν μπορούν να γίνουν ταυτόχρονα και γι’ αυτό πηγαίνω ξεχωριστά σε ένα σκοπευτήριο, που βρίσκεται στην ίδια πλευρά και μετά από λίγο τρέξιμο κάνω την εξάσκηση μου στις βολές.

Όσο για το σκι πριν από 2-3 χρόνια πήγαινα κάθε Σαββατοκύριακο στο «Φαλακρό» όπου μπορούσα να κάνω σκι και σκοποβολή μαζί, αλλά τα τελευταία χρόνια πηγαίνω στο Bansko στη Βουλγαρία, όπου έχει και πατημένη πίστα και έτοιμο πεδίο βολής.

Πόσο λυπηρό είναι για μια αθλήτρια, όπως εσείς, να βλέπει τόσες διακρίσεις να μένουν, ουσιαστικά στην αφάνεια και να μην προβάλλονται στη χώρα της;

Κοιτάξτε, εφόσον γνωρίζω ότι αυτό το άθλημα που κάνω δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα και ελάχιστοι το γνωρίζουν, δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί πολύ. Μη σας πω ότι το έχω συνηθίσει κιόλας…

Αλλά από την άλλη όποτε βλέπω κάποια Μέσα, όπως το othesportsnews, να ενδιαφέρονται να ασχολούνται και να γράφουν πράγματα με ευχαριστεί πάρα πολύ.

Οι στόχοι σας για τη νέα σεζόν;

Για φέτος θα στραφώ στις σπουδές μου (ΤΕΦΑΑ Σερρών) και όσο μπορώ να αγωνίζομαι σε εγχώριες διοργανώσεις. Το πρόγραμμα για τους αγώνες στο εξωτερικό δεν το γνωρίζω, αλλά δύσκολα θα μπορέσω να ακολουθήσω, γιατί αυτή η χρονιά είναι πολύ απαιτητική για τα μαθήματά μου και είναι εξαιρετικά δύσκολο να απουσιάσω πολλές μέρες.

Για τη μέχρι τώρα πορεία σας στο δίαθλο αισθάνεστε την ανάγκη να ευχαριστήσετε κάποιους;

Φυσικά τον πατέρα μου (Γιώργος Κιουρκενίδης) που είναι και προπονητής μου, αλλά και την μητέρα μου η οποία είναι αρκετά υπομονετική μαζί μου, χωρίς να εξαιρέσω την Ομοσπονδία η οποία κάνει ο, τι μπορεί για να μας βοηθήσει.

Αν ξέρατε ότι θα κάνετε μια ευχή για το δίαθλο κι αυτή θα πραγματοποιηθεί. Τι ευχή θα κάνατε;

Θα ήθελα να έχει περισσότερη προβολή. Πιστεύω ότι το δίαθλο αξίζει να προβληθεί στην Ελλάδα.