Συνεντεύξεις – Συνέντευξη της Σοφίας Πιπιτσούλη στο othersportsnews.gr

Θεωρούμε ότι ο πρόλογος σε αυτή τη συνέντευξη είναι απλά περιττός. Όταν έχεις να κάνεις με έναν πραγματικό «χείμαρρο» το μόνο που μένει είναι να ακούς και να απολαμβάνεις αυτά που έχει να σου πει. Κάπως έτσι κύλησε η συνέντευξη με τη Σοφία Πιπιτσούλη η οποία είχε να πει αρκετά πράγματα, τόσα όσα αφορούν την ίδια, αλλά και γενικά για το άθλημα του κανόε-καγιάκ. Η 22χρονη αθλήτρια του Ναυτικού Αθλητικού Συνδέσμου, μπορεί να δείχνει απογοητευμένη από τα οικονομικά προβλήματα που «μαστίζουν» τον ελληνικό αθλητισμό και κυρίως το άθλημά της, αλλά δεν το βάζει κάτω σηκώνεται στα πόδια της και επιμένει να προσπαθεί και να ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο. Απολαύστε την…

Ας ξεκινήσουμε από το πρόσφατο γεγονός και τη μεγάλη προσπάθεια που κάνατε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Τι αίσθηση σας άφησε αυτή η μεγάλη διοργάνωση;

Το επίπεδο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος είναι σαφώς πολύ υψηλότερο από τις δικές μας δυνατότητες. Αφενός γιατί τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο εύκολα, ειδικά αυτή την περίοδο με την οικονομική κρίση και η Ομοσπονδία μας, παρά τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλει δεν έχει την απαραίτητη οικονομική στήριξη και αφετέρου η συγκεκριμένη διοργάνωση ήταν πάνω από τις ηλικιακές μας δυνατότητες κάτι που έκανε το έργο μας εξαιρετικά δύσκολο.

Κανονικά θα έπρεπε να συμμετάσχουμε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καναδά (U23), αλλά όπως καταλαβαίνετε αυτό δεν μπορούσε να συμβεί καθώς τα έξοδα ήταν υπέρογκα. Αυτό το λέω γιατί στον Καναδά με αυτούς τους χρόνους θα μπορούσαμε να μπούμε στον τελικό. Από τη στιγμή που όμως τα οικονομικά δεν μας επέτρεπαν να συμμετάσχουμε έπρεπε να σκύψουμε το κεφάλι να δουλέψουμε και να πάμε εκεί που μπορούμε να πάμε. Δεν γίνεται να μην εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση. Από εκεί και πέρα δεν μπορέσαμε να πάμε ούτε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (U23) και ουσιαστικά χάσαμε δύο διοργανώσεις που ήταν στα μέτρα μας από πλευράς ηλικίας.

Ωστόσο, το θετικό ήταν ότι από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Duisburg αποκομίσαμε πολλές εμπειρίες, γιατί εκτός των όλων που προανέφερα στην αρχή, ο προκριματικός των 200μ. ήταν επιπέδου τελικού, καθώς στην κούρσα έλαβαν μέρος πολύ μεγάλα ονόματα του αθλήματος. Και εφόσον καταφέραμε και περάσαμε στον ημιτελικό για μένα, με όλα αυτά τα οικονομικά προβλήματα, με μια προετοιμασία επίπονη, με τη βοήθεια του προέδρου του Ν.Α.Σ., με τη βοήθεια του προέδρου της ομοσπονδίας και φυσικά τη δική μας προσωπική στήριξη, ήταν ένα πραγματικό «Θαύμα»!

Βέβαια, αν είχαμε τους ίδιους χρόνους και στον ημιτελικό, ίσως να μπαίναμε σε έναν B Final. Όμως, όπως καταλαβαίνετε σε αυτή την ηλικία που βρίσκομαι, όταν κάνω ένα δύσκολο αγώνα και συγκεντρώνομαι 100%, την επόμενη μέρα είναι λογικό να μην μπορώ να αποδώσω το ίδιο. Δεν είναι Πρωτάθλημα νέων, είναι ενηλίκων, επομένως τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα.

Είναι και θέμα άγχους λόγω του ότι τα ονόματα είναι μεγάλα;

Όχι, δεν είναι θέμα άγχους, είναι θέμα ότι δεν έχουμε τις ίδιες δυνατότητες που έχουν εκείνοι οι αθλητές. Γενικά, δεν μπορούν να μας βάζουν σε ένα προκριματικό που λαμβάνουν μέρος τόσο μεγάλα ονόματα. Το γεγονός αυτό κάνει το «παιχνίδι» άνισο. Ωστόσο, όπως και να έχει εμείς παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε. Γιατί φέτος ήταν η πρόκριση στον ημιτελικό, του χρόνου μπορεί να έρθει ένας B’ τελικός. Το θετικό είναι ότι δεν ανεβαίνω ακόμα κατηγορία. Την επόμενη χρονιά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (U23) διεξάγεται στη Γαλλία και το Ευρωπαϊκό στην Ουγγαρία, όπου ζω μόνιμα.

Επομένως, τα έξοδα, όσο αφορά τους αγώνες θα είναι μηδαμινά. Τώρα όσο για την προετοιμασία ευελπιστούμε σε ένα χορηγό τον οποίο μέχρι στιγμής δεν έχουμε. Αν κάποιος μεγάλος χορηγός ενδιαφερθεί τα έξοδα της προετοιμασίας θα είναι ελάχιστα, για το μέγεθός του και παράλληλα θα καταφέρουμε να πάμε σε αυτές τις δύο διοργανώσεις όπου πιστεύω ότι θα έχουμε μια πολύ εκπροσώπηση.

Έχετε προσπαθήσει προκειμένου να βρείτε κάποιον να σας στηρίξει οικονομικά;

Ναι, φυσικά. Έχω προσπαθήσει να προσεγγίσω πολλές μεγάλες εταιρίες, όπου τα ποσά πχ. των 500 ευρώ τον μήνα γι’ αυτές είναι αστεία κι η απάντηση ήταν αρνητική.

Όλη αυτή η μεγάλη προσπάθεια που κάνατε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα προήλθε, όπως είπατε, από επίπονη προετοιμασία. Τι ακριβώς περιελάμβανε, σε καθημερινή βάση, η προετοιμασία αυτή;

Στην Ουγγαρία από αρχές Οκτωβρίου, σταματάμε την καλοκαιρινή προπόνηση λόγω ψύχους, επειδή παγώνει η λίμνη και ξεκινάμε τη χειμερινή. Το πρωί πάμε στο κολυμβητήριο και αμέσως μετά ακολουθεί γυμναστήριο. Ενίοτε το κολυμβητήριο αντικαθιστάται με τρέξιμο. Όλο αυτό το πρόγραμμα διαρκεί τρεις ώρες το πρωί και άλλες τρεις ώρες το απόγευμα. Ενδιάμεσα, φυσικά, δουλεύω στην ελληνική κοινότητα όπου διδάσκω σε μαθητές πρώτης και δευτέρας δημοτικού, γιατί όπως καταλαβαίνετε πρέπει να καλύπτω τα έξοδα της προετοιμασίας μου.

Είναι δηλαδή κάτι σαν χορηγός….

Ακριβώς. Όλο τον χειμώνα δουλεύω γιατί τον Απρίλιο πηγαίνουμε με την ομάδα για τρεις εβδομάδες σε ένα Training Camp στην Κάτω Ιταλία ή την Ισπανία που μπορούμε να βγάλουμε πολλά χιλιόμετρα μα βάρκα και γενικά μπορούμε να δουλέψουμε καθώς οι θερμοκρασίες, μήνα Απρίλιο, φτάνουν στους 25 βαθμούς. Από εκεί και πέρα επιστρέφουμε στην Ουγγαρία, όπου συνεχίζουμε το πρόγραμμα και στο τέλος Απριλίου είμαστε έτοιμοι για τους αγώνες.

«Χωρίς βενζίνη δεν μπορεί να μετακινηθεί αυτοκίνητο»

Τον Ιούλιο του 2011 είχατε τονίσει σε δηλώσεις σας, ότι το κανόε καγιάκ στη χώρα μας είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Συνεχίζετε να το πιστεύετε αυτό;

Από αγωνιστική άποψη ναι. Έχουμε πάρα πολύ καλούς αθλητές, αλλά δυστυχώς χωρίς βενζίνη δεν μπορεί να μετακινηθεί αυτοκίνητο. Μπορεί πχ. να έχουμε μια Ferrari, αλλά να μην έχουμε χρήματα να της βάλουμε βενζίνη και να την έχουμε στο γκαράζ. Λέω λοιπόν ότι ναι έχουμε πολύ καλούς αθλητές, αλλά όταν δεν υπάρχουν τα οικονομικά μέσα στο να δώσουν κίνητρα, δηλαδή να τους εξασφαλίσουν ένα Training Camp, μια σημαντική διοργάνωση κλπ., τότε και οι ίδιοι αθλητές δεν θα έχουν καν την όρεξη να δουλέψουν. Είναι πολύ λογικό.

Οι χρόνοι, ειδικά στις μικρές ηλικίες, πρέπει να είναι σταθεροί. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να υπάρχει δουλειά και για να γίνει σκληρή δουλειά θέλει χρήματα και πολύ προετοιμασία.

Σας πληροφορώ ότι στο πρόσφατο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα εμφανίστηκαν 6-7 αθλητές στην κατηγορία junior που κατά την άποψή μου και για τα προπονητικά δεδομένα της Ελλάδος ήταν αξιόλογοι. Προσωπικά πιστεύω ότι αν αυτά τα παιδιά μπουν σε ένα ρυθμό και δουλευτούν θα προχωρήσουν πολύ στο μέλλον.

Δηλαδή εννοείτε ότι αν αξιοποιηθούν και δουλευτούν κατάλληλα κάποιοι αθλητές είναι πολύ πιθανό να δημιουργηθεί μια ισχυρή Εθνική ομάδα…

Ακριβώς, αυτό εννοώ. Όταν όμως δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε και δεν μπορούμε όχι γιατί δεν θέλουμε. Οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας έχουν τα χέρια τους κυριολεκτικά δεμένα. Δεν μπορούν, δεν έχουν χρήματα. Κι όταν αυτά τα παιδιά γνωρίζουν ότι δεν θα πάνε σε καμία διοργάνωση και σε κανένα μεγάλο event, ναι μεν θα συνεχίσουν να προπονούνται αλλά μέχρι εκεί. Όμως άλλο είναι ο πρωταθλητισμός κι άλλο ο αθλητισμός.

Στις ίδιες δηλώσεις που είχατε κάνει τον Ιούλιο του 2011 είχατε πει επίσης ότι θα προτιμούσατε να υπάρξει περισσότερο επαγγελματισμός και αξιοπρέπεια, ειδικά από αθλητές διεθνούς επιπέδου…

Το συγκεκριμένο θέμα είναι ήδη λυμένο. Απλά εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει τα οικονομικά προβλήματα να γίνονται πιο έντονα στο άθλημά μας οπότε οι εντάσεις ήταν μεγάλες. Κατανοώ ότι δεν γινόταν διαφορετικά, καθώς τα προβλήματα ήταν μεγάλα. Οι συμμετοχές ήταν μικρές και όταν αρχίσουν να μειώνονται η συμμετοχές τότε κάποιος πρέπει να τα ρίξει κάπου αλλού κ.ο.κ.

Για μένα ευτυχώς ήμουν στο εξωτερικό και τα είδα πιο «σφαιρικά» τα πράγματα και παρά το γεγονός ότι ειπώθηκαν πράγματα (δεν έχει νόημα να τα αναφέρω αφού το θέμα έχει τελειώσει) δεν αναμείχθηκα και έτσι το θέμα λύθηκε από μόνο του και γενικά η κατάσταση ξεκαθάρισε γιατί όπως σας είπα τα οικονομικά προβλήματα είχαν αρχίσει να διογκώνονται.

Σας λέω και πάλι ότι όλες οι συμπεριφορές ήταν κατανοητές γιατί πραγματικά όταν φτάνουμε σε καταστάσεις πίεσης και μας αναγκάζουν να «φρενάρουμε» κάτι που αγαπάμε τόσο πολύ το μυαλό σκέφτεται τελείως διαφορετικά. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας. Δεν καταλαβαίνουμε τι λέμε, τι κάνουμε, κατηγορούμε άλλους έτσι είναι δυστυχώς τα πράγματα.

Αυτό όμως που έχω να τονίσω, κάτι που απεδείχθη στην κούρσα μου των 5000μ. (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) που κατάφερα να τερματίσω και μάλιστα σε έναν πολύ αξιόλογο χρόνο, είναι αυτό που έλεγε πάντα ο Ανδρέας Κιλιγκαρίδης, ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό! Δηλαδή, ότι όποιος θέλει θα βρει τον τρόπο είτε εύκολα, είτε δύσκολα. Τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται. Εγώ είμαι μια αθλήτρια των 200μ. (40 δευτερόλεπτα είναι περίπου η διάρκεια του αγώνα) και παρά το γεγονός αυτό πήγα στα 5000μ. και είδα ότι ναι μεν κουράστηκα, αλλά δεν έπαθα και τίποτα. Βγήκα από το νερό και συνέχισα κανονικά τη ζωή μου. Ούτε είχα πόνους στο πόδι μου, ούτε το χέρι μου. Ήταν σα να είχα βγει από μια κουραστική προπόνηση ή ένα δυνατό αγώνα. Οπότε όλα είναι στο πως θα τα χειριστούμε.

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι παρελθόν. Από εδώ και πέρα ποια είναι τα πλάνα της Σοφίας Πιπιτσούλη;

Όπως σας είπα και πριν οι διοργανώσεις είναι εντός Ευρώπης κι αν έχουμε την υγεία μας και είμαστε καλά θα συνεχίσουμε κανονικά.

Μέχρι τότε θα υπάρξει ένας είδους συντήρησης;

Όχι, τον Οκτώβριο ξεκινάω κανονικά την χειμερινή μου προπόνηση και παράλληλα θα δουλεύω, να δεν βρεθεί κάποιος χορηγός να με βοηθήσει οικονομικά και θα προσπαθήσω όσο μπορώ για να πάω στο Ευρωπαϊκό (U23). Τώρα αν η ομοσπονδία δεν καταφέρει να πληρώσει τα έξοδα τότε να ξέρετε ότι εγώ θα πάω με δικά μου έξοδα. Δεν πρόκειται να αφήσω να χαθεί αυτή η διοργάνωση κι αυτή τη χρονιά.

Το λέω πάλι μακάρι να βρεθεί κάποιος χορηγός, μακάρι η Γ.Γ.Α να αλλάξει θέση απέναντι στις ομοσπονδίες και να υπάρξει μια συνεργασία και να πάνε όλα καλά. Με το επίπεδο προπόνησης που επικρατεί στην Ουγγαρία και μου προσφέρεται κυριολεκτικά απλόχερα, είναι πραγματικά κρίμα για έναν αθλητή να έχει τους καλύτερους προπονητές και να μην έχει «καύσιμο» για να κινηθεί…Πάντως ότι και να γίνει έχουμε στόχο το Ευρωπαϊκό (U23) που θα είναι και η πρώτη διοργάνωση που επιθυμώ να πάω. Δεν θέλω ούτε Παγκόσμια Κύπελλα ούτε τίποτα. Θέλω οπωσδήποτε το Ευρωπαϊκό γιατί είναι η τελευταία μου χρονιά στην κατηγορία και είναι μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία για μένα.

Έχετε την ανάγκη μετά από μια δύσκολη χρονιά να ευχαριστήσετε κάποιους ανθρώπους;

Ναι, πρώτους απ’ όλους τη μητέρα μου. Κι αυτό γιατί όταν αποφάσισα το 2008 να φύγω γιατί δεν με ικανοποιούσε το επίπεδο στην Ελλάδα, εννοώ από προπονητικής πλευράς γιατί ήθελα κάτι παραπάνω, τα παράτησε όλα και ήρθε μαζί μου. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχαν πολλοί που θα το έκαναν αυτό. Αν μπορούσα να κάνω τα μισά από ότι έχει κάνει εκείνη για μένα θα ήμουν πολύ ικανοποιημένη.

Γενικά είναι κάποιοι άνθρωποι 10-15 μετρημένοι, που αν δεν ήταν αυτοί εγώ δεν θα μπορούσα να είχα κάνει τίποτα, γιατί βρίσκονται στο δρόμο σου όχι από οικονομικής άποψης, αλλά μόνο και μόνο γιατί θέλουν να σε βοηθήσουν. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν και με «αρχηγό» τη μητέρα μου (Θεοδοσία Χατζηευγενάκη), που είναι κι αυτή αποσπασμένη δασκάλα στο εξωτερικό μόνο για μένα, τους ευχαριστώ πολύ.

Είναι γεγονός ότι χωρίς τους γονείς μου δεν θα τα είχα καταφέρει. Είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν την κατάσταση με τον καλύτερο τρόπο και με βοηθούν παραπάνω από όσο μπορούν. Είμαι πολύ υπερήφανη και για τους δυο τους.

Στο κλείσιμο της συζήτησή μας θα ήθελα να κάνετε μια ευχή για το κανόε καγιάκ.

Για το κανόε-καγιάκ εύχομαι ο Ανδρέας Κιλιγκαρίδης να ήταν το τελευταίο τραγικό συμβάν και να καταλάβουμε όλοι μας αυτό που είπα και πριν ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό και ότι όταν θέλει κάποιος κάτι πάρα πολύ σίγουρα μπορεί να το καταφέρει. Φυσικά όλα είναι πάρα πολύ δύσκολα ως ακατόρθωτα, αλλά σιγά-σιγά ο τοίχος «χτίζεται», οπότε τίποτα δεν έχει τελειώσει, όλα τώρα αρχίζουν.