Συνεντεύξεις – Ο Λευτέρης Πετρούνιας μιλάει στο OTHER SPORTS NEWS για την πορεία και το μέλλον του

Μόλις ολοκληρώθηκε η συνέντευξη με τον Λευτέρη Πετρούνια αυτό που μας έμεινε ήταν ότι είχαμε στην άλλη άκρη της γραμμής για, περίπου 50 λεπτά, εκτός από έναν μεγάλο αθλητή, έναν μεγάλο άνθρωπο!  Χωρίς φανφάρες, προσγειωμένος, κατασταλαγμένος, ταπεινός, μας μίλησε για την απογοήτευση του για τη μη συμμετοχή του στους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, για το άθλημα της γυμναστικής και τις άθλιες συνθήκες, αλλά και για την απίστευτη αγάπη που δείχνει στην ενόργανη και που παρά τα προβλήματα θα συνεχίσει να την υπηρετεί για τουλάχιστον μία δεκαετία ακόμα.

Η φωνή του βγάζει μεγάλο πάθος όποτε μιλάει για τη γυμναστική, ενώ ρίχνει το μπαλάκι σε πολιτεία και ΜΜΕ για την υποβάθμιση του αθλήματος. Μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από ένα αθλητή με «Α» κεφαλαίο. Πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση της συζήτησης με τον Λευτέρη Πετρούνια, εμείς από την πλευράς μας θα θέλαμε να κάνουμε μία παράκληση προς κάθε υπεύθυνο. Κάντε κάτι για να μη χαθούν αθλητές όπως ο Λευτέρης, γιατί η χώρα μας χρειάζεται όχι μόνο μετάλλια από μεγάλους αθλητές, αλλά και από μεγάλους ανθρώπους…

Θα  θέλαμε να ξεκινήσουμε αυτή τη  συζήτηση από το πρόσφατο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Montpellier. Μετά από τον τελικό έγραψες στο λογαριασμό σου στο face book χαρακτηριστικά: Ευχαριστώ τους κριτές για τη θέση που μου έδωσαν μετά από τον αγώνα που έκανα. Θεωρείς ότι δεν σε βαθμολόγησαν σωστά; Περίμενες ψηλότερη βαθμολογία;

Θα ήθελα καταρχήν  να εξηγήσω την ανάρτηση του σχόλιου αυτού και να διευκρινίσω ότι γράφτηκε εν θερμό. Ο εκνευρισμός μου για το αποτέλεσμα ήταν πολύ μεγάλος και δυστυχώς δεν μπόρεσαν να τον ελέγξω. Ότι κι αν πιστεύω και θα σας εξηγήσω τι εννοώ, δε θα έπρεπε να προβώ σε μία τέτοια κίνηση γιατί πολύ απλά, στο άθλημα που κάνω, κρίνομαι συνέχεια από ανθρώπους.

Παρ’ όλα αυτά αυτό που έχω να σας πω, αδικία ή όχι, είναι ότι με ακριβώς  το ίδιο (ίσως και χειρότερο) πρόγραμμα που έβγαλα στο Montpellier, στα τελευταία δύο χρόνια σε μεγάλους τελικούς και με δυσκολότερα ονόματα, μέσα σε αυτούς, μπήκα στα μετάλλια! Και αγωνίζομαι στο Ευρωπαϊκό με πιο βατούς αντιπάλους, κάνοντας το ίδιο πρόγραμμα και καλύτερο και πέφτω στην 5η θέση! Βάση λογικής αυτό δεν εξηγείται.

Σε μία συνέντευξη που παραχώρησες, τον περασμένο Απρίλιο, σε γνωστό αθλητικό site δήλωσες ότι αισθάνεσαι αδικημένος που δε θα συμμετάσχεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Αυτό μεγαλώνει τη δίψα σου για τους Ολυμπιακούς του 2016 στη Βραζιλία;

Όσο αφορά την αδικία, πιστεύω ότι κάθε αθλητής που θα μπορούσε να διεκδικήσει μετάλλιο σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση σίγουρα θα αισθανόταν αδικία που δε συμμετάσχει. Γενικά είμαι άνθρωπος που πεισμώνει ακόμα πιο πολύ όταν δεν πετυχαίνει το στόχο του.

Κι δεν εννοώ μόνο το Λονδίνο, αλλά και όλες τις διοργανώσεις (Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα, Grand prix κ.α). Εξάλλου η ηλικία που είμαι τώρα μου επιτρέπει να στοχεύω τόσο μακροπρόθεσμα και πιστεύω ότι θα είμαι ακόμα καλύτερος στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Αυτή τη στιγμή είσαι ο καλύτερος γυμναστικής στον κόσμο στο αγώνισμα των κρίκων, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά,  μαζί με τον Βραζιλιάνο Zannetti Nabarrete έχοντας αφήσει πίσω σου μεγάλους αθλητές όπως τον Κινέζο Chen. Αυτό σε γεμίζει με περισσότερη ευθύνη για το μέλλον;

Σίγουρα αυτή η πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη σίγουρα με γεμίζει με ευθύνες στο να φανώ αντάξιος σε αυτή την εικόνα που έχω βγάλει τα τελευταία χρόνια. Ο στόχος φυσικά είναι όχι μόνο να τη σταθεροποιήσω, αλλά και την ανεβάσω ακόμα ψηλότερα.

Να υποθέσουμε ότι δεν επαναπαύεσαι;

Σε καμία περίπτωση! Ειδικά στο άθλημα μου αυτά μπορεί να αλλάξουν από τον έναν αγώνα στον άλλον. Συνεχίζω με μεγαλύτερο πάθος και όρεξη για να μπορέσω να γίνω ακόμα καλύτερος. Έχω πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Ακόμα νιώθω ότι δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα. Νιώθω πολύ μικρός μπροστά σε αθλητές όπως π.χ τον Ολλανδό Van Gelder.

Ποιους θεωρείς δυνατούς αντιπάλους;

Αναμφίβολα ο Κινέζος ο Chen είναι ένας πάρα πολύ δύσκολος και δυνατός αντίπαλος, όπως φυσικά και ο Βραζιλιάνος ο Nabarrete. Βέβαια τρέφω μεγάλο θαυμασμό για τον Van Gelder ο οποίος δεν το κρύβω ήταν το είδωλο μου.

Από το 2008 που έγινες μέλος της Εθνικής ομάδας ανδρών έχει αγωνιστεί σε, περίπου, 12 μεγάλες διοργανώσεις. Αυτό το οποίο εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι αν εξαιρέσουμε τη 10η θέση που πήρες στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Λονδίνου (2009) και την 5η στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό, πότε δεν έπεσες κάτω από την 4η θέση…

Σίγουρα με ευχαριστεί σαν αποτέλεσμα, σαν πορεία. Δεν μπορώ να εξηγήσω  πως συμβαίνει αυτό, απλά δουλεύω πάρα πολύ καθημερινά, προσέχω και είμαι πολύ τυχερός σε αυτό, την υγεία μου, είχα και έχω καλούς προπονητές και φυσικά έχω μεγάλη θέληση και αγάπη γι’ αυτό που κάνω. Αυτοί θεωρώ ότι είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες για τις επιτυχίες που προαναφέρατε.

Η απορία μας, όσο αφορά την προηγούμενη ερώτηση, είναι ότι είσαι ο καλύτερος στον κόσμο, είσαι πάντα ανταγωνιστικός και όπως έχεις πει και εσύ ο ίδιος, η όλη αυτή προσπάθεια, γίνεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη να βρίσκεσαι σε τόσο ψηλό επίπεδο;

Το βασικότερο είναι ότι με κρατάει η αγάπη για το άθλημα. Από εκεί και πέρα έμαθα κάτω από αυτές τις συνθήκες. Δεν είχε ποτέ ως τώρα τις ιδανικές συνθήκες οπότε να πω ότι τώρα δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι και πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση στη χώρα μας, δεν είχαμε θέρμανση. Μέναμε για αρκετούς μήνες απλήρωτοι, σε κάτι που δεν φταίει η ομοσπονδία γιατί κι αυτή από την πλευρά της κάνει ότι μπορεί.

Ωστόσο οι εικόνες που έχεις από τις διοργανώσεις στο εξωτερικό, στις οποίες λαμβάνουν μέρος χώρες με αθλητές που δεν έχουν τις ίδιες επιτυχίες με σένα, αλλά η γυμναστική στη χώρα τους είναι σε καλύτερο οργανωτικό επίπεδο δεν σε έχουν επηρεάσει;

Γνωρίζουμε ακριβώς τις συνθήκες που έχουν οι αθλητές στο εξωτερικό. Είναι λογικό άλλωστε να έχουμε αναπτύξει φιλίες με αρκετούς από αυτούς μετά από τόσους αγώνες. Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι έχουμε τις χειρότερες συνθήκες από όλες τις χώρες.

Αυτό επηρεάζει όχι μόνο εμένα προσωπικά αλλά και όλους τους συναθλητές μου. Μας στεναχωρεί, μας πάει πίσω, αλλά παρά το γεγονός αυτό δείτε ότι στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα η Ελλάδα από τα έξι όργανα, στα τέσσερα οι Έλληνες γυμναστές έδωσαν το παρών και μάλιστα  και οι τέσσερις διεκδικούσαν μετάλλια! Σκεφτείτε λοιπόν τι θα  γινόταν αν τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Πόσες επιτυχίες θα μπορούσε να έχει αυτή η μικρή χωρά όχι μόνο στο άθλημα μου αλλά και γενικότερα στα αθλήματα που δεν προβάλλονται όσο θα έπρεπε.

Το πολύ καλό κλίμα που έχετε αναπτύξει όλα τα παιδιά στην Εθνική ομάδα είναι ένας   παράγοντας;

Ακριβώς αυτό θα ήθελα να το επισημάνω! Ζούμε στις εγκαταστάσεις του Αγ. Κοσμά, μέσα στους ξενώνες που είναι όλοι οι αθλητές και ουσιαστικά είναι σα να είμαστε σε μία μεγάλη γειτονιά. Για παράδειγμα εγώ μένω στο ίδιο σπίτι με τον Δημήτρη Μαρκούση, στο διπλανό είναι ο Κοσμίδης, στο ακόμα πιο δίπλα μένουν άλλοι. Όλοι μαζί είμαστε μια παρέα, είμαστε φίλοι μέσα και έξω από τα ταπί, οπότε αυτό μας ενώνει, μας εμπνέει, μας δυναμώνει και μας δίνει κουράγιο για τη συνέχεια. Είναι όπως το διατυπώσατε και εσείς ένας πολύ σημαντικός παράγοντας.

Βρίσκεις κοινά σημεία στη φιλοσοφία του πρώην προπονητή σου, Καλίν Ζάρο, με τον Δημήτρη Ράπτη;

Δεν μπορώ να βρω αρκετά κοινά σημεία, καθώς ο κύριος Καλίν προπονεί με βάση την νοοτροπία και την κουλτούρα της Ρουμάνικης σχολής, ενώ ο κύριος Ράπτης έχει άλλα στοιχειά στην τακτική του. Και οι δύο είναι εξαιρετικοί προπονητές και φυσικά με έχουν βοηθήσει αρκετά στη μέχρι τώρα πορεία μου.

Έχεις πει στο παρελθόν ότι θα ήθελες να αγωνίζεσαι για πολλά χρόνια ακόμα. Μάλιστα είχες τονίσει ότι θα επιθυμούσες  να είσαι στα ταπί μέχρι τα 32 σου χρόνια. Ωστόσο με την υπάρχουσα κατάσταση στον αθλητισμό και τις συνεχόμενες περικοπές  από την πολιτεία πιο θεωρείς ότι θα είναι το μέλλον του;

Όσο αφορά το… ηλικιακό κομμάτι θεωρώ ότι τα 32 είναι μία ηλικία που μπορεί να αποχωρήσεις με ψηλά το κεφάλι και στο ίδιο ανταγωνιστικό επίπεδο. Για το δεύτερο κομμάτι της ερώτησης και όσο αφορά τις επόμενες γενιές που έρχονται δεν έχω να πω και πολλά πράγματα γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει επόμενη γενιά! Θα σας δώσω ένα παράδειγμα λέγοντας ότι την εποχή που κατέβαινα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στην κατηγορία των παμπαίδων είχαμε συμμετοχές από 40 μέχρι και 80 και πλέον παιδιά. Στο φετινό Πανελλήνιο πρωτάθλημα τη ίδιας κατηγορίας οι συμμετοχές δεν ξεπέρασαν τις δέκα!

Και μιλάω για μία χρονική περίοδο μόλις δέκα ετών. Φανταστείτε τι έχε να γίνει από τώρα στα επόμενα δέκα χρόνια! Βέβαια όταν εγώ μίλησα ότι θα ήθελα να αγωνίζομαι μέχρι τα 32, κάτι που εξακολουθώ να το πιστεύω, όχι απαραίτητα με τα ελληνικά χρώματα! Φυσικά εγώ και υπόλοιποι συναθλητές μου αγαπάμε όσο τίποτε άλλο την Ελλάδα, όταν ακούμε τον εθνικό ύμνο πάνω στο βάθρο δακρύζουμε, σε αντίθεση με τον οποιοδήποτε άλλο αθλητή από άλλη χώρα, και τιμούμε σε κάθε διοργάνωση το εθνόσημο. Αλλά αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να ζήσω, όπως καταλαβαίνετε θα πρέπει να κάνω κάτι για να επιβιώσω!

Πιστεύεις ότι τα ΜΜΕ έχουν παίξει το δικό τους ρόλο για τη γενικότερη υποβάθμιση του αθλητισμού στη χώρα μας; Κι αν ναι,  τι θα τους πρότεινες να αλλάξουν;

Αναμφίβολα τα ΜΜΕ παίζουν πάρα πολύ μεγάλο ρόλο. Αυτό που έχω να πω είναι ότι κι αυτά με τη σειρά τους αδιαφορούν για το άθλημα της γυμναστικής. Έχουν πάρει τηλέφωνο οι γονείς μου σε ένα κανάλι και δεν είχαν ιδέα ότι η ελληνική αποστολή είχε κερδίσει χρυσά μετάλλια σε διοργάνωση στο Μάριμπορ της Σλοβενίας, αν θυμάμαι καλά! Δεν γνώριζαν καν τι συμβαίνει στη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Είναι λογικό όταν τα παιδιά παρακολουθούν στην τηλεόραση και ενημερώνονται από τον Τύπο μόνο για το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, το άθλημα μας να σβήνει μέρα με τη μέρα. Και φυσικά αυτό συνεπάγεται και την εξαφάνιση των χορηγών, αφού αν δεν υπάρξει προβολή πολύ δύσκολα θα βρεθεί χορηγός. Και μιλάμε για την προβολή που αξίζει στο άθλημα και όχι αυτή που δεν αξίζει.

Αν υπήρχε κάτι τέτοιο τότε και χορηγούς θα είχαμε και παιδιά που θα ερχόντουσαν από πίσω μας θα είχαμε και γενικά πιστεύω ότι θα υπήρχε ένα καλύτερο μέλλον. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει προβολή δεν υπάρχουν και χορηγοί. Είναι απλό. Φεύγουμε αύριο για το Βέλγιο για το Παγκόσμιο κύπελλο στη Γάνδη.

Δε ζητάω να γεμίσει το αεροδρόμιο από δημοσιογράφους, αλλά όταν γυρίσουμε, με οποιαδήποτε θέση κι αν έχουμε πάρει-που πιστεύω ότι και οι τρεις μας θα γυρίσουμε με μετάλλια- να μπορούν να μας αφιερώσουν ένα λεπτό στο τι κάναμε εκεί πέρα. Ας πιάσει ένας δημοσιογράφος και τους τρεις μας ή έστω έναν από τους τρεις μας κι ας κάνει ένα θέμα στην εφημερίδα του. Και φυσικά ένα κεντρικό θέμα και όχι στριμωγμένο στην πίσω σελίδα η κάπου που δεν μπορείς καν να το δεις.  Είμαστε αθλητές που φέρνουμε συνέχεια διακρίσεις και μετάλλια στην Ελλάδα για όνομα του Θεού!

Σε ποιους θέλεις να πεις ένα μεγάλο «ευχαριστώ», για τη μέχρι τώρα πορεία σου και σε ποιους όχι;

Δεν είναι και τόσα πολλά τα άτομα που μπορώ να πω ευχαριστώ. Φυσικά στην οικογένεια μου που με στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια, οι φίλοι μου, στον πρώην προπονητής μου τον κύριο Καλίν, φυσικά στον Δημήτρη Ράπτη, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πρώτο μου προπονητή τον κύριο Σωτήρη Ρεμπογιάννη ο οποίος είναι δίπλα μου μέχρι και σήμερα και στον φυσιοθεραπευτή μου τον Μανώλη Μανωλαράκη ο οποίος υπό τραγικές συνθήκες συνεχίζει και έρχεται και μας βοηθάει και πιστέψτε με χωρίς αυτόν απλά δε θα είχα ώμους!

Πως βλέπεις την προσπάθεια του OTHER SPORTS NEWS στο να αναδείξει αθλήματα που δεν έχουν την προβολή που θα έπρεπε και φυσικά μέσω αυτών και τους Έλληνες αθλητές που συνεχίζουν να παλεύουν για να φέρουν διακρίσεις στη χώρα μας;

Όπως σας είπα και πριν θέλω να σας δώσω πολλά συγχαρητήρια γι’ αυτό που κάνετε και είστε πραγματικοί ήρωες και κομμάτι του αθλητισμού τον οποίο προσπαθείτε να προβάλλετε σε αυτή τη δύσκολη εποχή. Είναι πολύ αξιόλογη η προσπάθεια και εύχομαι μέσα από την καρδία μου να καταφέρετε να φτάσετε αυτή την προσπάθεια που έχετε ξεκινήσει εκεί που την ονειρεύεστε. Έχουμε ανάγκη αυτή την προβολή και δεν το επιχείρησε κανείς σε μέρες ευμάρειας, όμως το κάνετε εσείς τώρα. Να είστε καλά.