Συνεντεύξεις – Ο Κώστας Βατσακλής αλλιώς…

Τον συνάντησα-πού αλλού;-στο δεύτερο σπίτι του, ανάμεσα στα παιδιά του…Όπου «σπιτι» βάλτε την αίθουσα «stag» στο Σ.Ε.Φ. Όσο για τα «παιδιά του» δεν εννοώ φυσικά τον Σάββα και τον Αποστόλη, αλλά τον Γκιώνη, τον Ρηνιώτη, τον Λαγογιάννη, την Παπαδάκη, την Τόλιου, τον Μάκρα κ.α…

Για να πω την αλήθεια δεν τον φανταζόμουν τόσο ψηλό, αλλά και τόσο ντροπαλό. «Πριν από μερικές μέρες έδωσα μια συνέντευξη…» πάει να μου πει, δείγμα ότι δεν αισθάνεται και τόσο βολικά όταν μιλούν διαρκώς για εκείνον.

Ωστόσο αυτό που ήθελα ήταν να μιλήσουμε για τον Κώστα Βατσακλή. Τον άνθρωπο που έπαιζε πιτσιρικάς στις γειτονιές του Βύρωνα. Τον άνθρωπο που καβαλούσε την αγαπημένη του μηχανή και κατέβαινε σε πανελλήνιους αγώνες εντούρο και φυσικά τον προπονητή που έκανε το όνομά του συνώνυμο με την επιτυχία.

Δεν λέω, εξαιρετικός ο Γκιώνης, «θρύλος» ο Κρεάνγκα, «στρατηγός» ο κ. Κολυμπάδης, αλλά θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε και λίγα πράγματα για το ποιός «σκηνοθετεί» με απόλυτη μαεστρία το έργο «εθνική ομάδα» που όπως φαίνεται έχει πολλούς κύκλους παραστάσεων ακόμη μπροστά της…

Η πρώτη φορά…

Ξεκίνησε πλάι στον συγχωρεμένο τον πατέρα του τον Σάββα, που συνήθιζε να παίζει πινκ πονγκ με φίλους. Ο Κώστας Βατσακλής είδε για πρώτη φορά, από κοντά, τραπέζι σε ηλικία 10 ετών. Συνάντηση μοιραία και όπως αποδείχθηκε 34 χρόνια αργότερα, ήταν ό,τι καλύτερο για την ελληνική επιτραπέζια αντισφαίριση.

«Ασχολήθηκα με την επιτραπέζια αντισφαίριση σε σχετικά μεγάλη ηλικία σε σχέση με τα παιδιά που ξεκινούν τώρα. Ήμουν περίπου 10 χρονών, όταν με τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου πηγαίναμε και τον παρακολουθούσα (αρχές δεκαετίας ’80) να παίζει με φίλους του στο αστικό κέντρο του Καρέα και στη συνέχεια με τα παιδιά της παρέας δημιουργήσαμε έναν “πυρήνα”. Έτσι λοιπόν, με τα ερεθίσματα που μας είχε δώσει ο πατέρας μου, εγώ και ο αδερφός μου ο Χρήστος, ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε με το άθλημα ενεργά».

Σιγά-σιγά ανοίγεται στη κουβέντα μας. Αναπολεί. Τις μέρες που αυτός και ο αδερφός του ζουν ωραίες στιγμές στον Α.Ο. Πεύκης.

«Ουσιαστικά την ομάδα του Α.Ο. Πεύκης (πρώην Μαγκουφάνα) την έστησε ο Χρήστος. Εγώ ήμουν φαντάρος», θα πει. Τα δύο αδέρφια, πριν από την Πεύκη,  πέρασαν από όλα τα κλιμάκια της εθνικής ομάδας, ενώ ο ίδιος κατέκτησε αρκετούς τίτλους κυρίως στις μικρές ηλικίες.

«Ναι, έχω στεφθεί πρωταθλητής παίδων αρκετές φορές και στα ομαδικά και στα ατομικά και στα διπλά μικτά, ενώ έχω γύρω στις 70 συμμετοχές στις εθνικές ομάδες», συμπληρώνει σχεδόν λακωνικά.

Οι σπουδές και το…μικρόβιο της προπονητικής

Αφήνει τα τραπέζια, προσωρινά όπως θα αποδειχθεί, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. ΤΕΦΑΑ Αθηνών. Εκεί, ουσιαστικά αρχίζουν όλα για τον προπονητή Βατσακλή. Αρχίζει το ψάξιμο για το άθλημα που φτάνει μέχρι και την Ιαπωνία!

«Η καριέρα μου ως αθλητής σταμάτησε σε ηλικία 23 ετών, όπου όπως καταλαβαίνετε είχα πολύ μέλλον μπροστά μου. Κι αυτό έγινε γιατί προτίμησα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου.

Τελείωσα το ΤΕΦΑΑ Αθηνών με άριστα στην επιτραπέζια αντισφαίριση και δεν σας κρύβω ότι επειδή μου άρεσε το τι γινόταν στην Ευρώπη, αλλά και στον κόσμο σε σχέση με το άθλημα μου, το έψαχνα πολύ.

Φυσικά, εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε η πληθώρα πληροφοριών μέσω του διαδικτύου και προσπαθούσα να ενημερωθώ με διάφορα περιοδικά. Είχα άριστες σχέσεις με την Ιαπωνία, την οποία είχα επισκεφθεί ως αθλητής και μου έστελαν το “table tennis report” και μάλιστα τον πρώτο καιρό στα ιαπωνικά!

Εδώ να πω κάτι που δεν ξέρει αρκετός κόσμος, όταν ήμουν προπονητής στον Πανελλήνιο Γ.Σ. (παράλληλα με τα φοιτητικά μου χρόνια)  είχα μια αθλήτρια, η οποία σπούδαζε ιαπωνικά! Μου μετάφραζε διάφορα άρθρα για τρόπους χτυπήματων, μεθόδους προπόνησης κτλ.»

Πρώτη του ομάδα, ως προπονητής, ήταν ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Βγάζει ταλέντο στην προπονητική. Εξάλλου το δείχνουν τα αποτελέσματα.

«Από τον Πανελλήνιο άρχισε ουσιαστικά η προπονητική μου καριέρα. Δούλεψα εκεί τρία χρόνια και μάλιστα η ομάδα είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Έφτασε να διεκδικεί άνοδο στην πρώτη εθνική κατηγορία, ενώ είχε ξεκινήσει από την τρίτη»

Η έλξη με την προπονητική θα συνεχιστεί μέχρι το 2004, όπου πήρε μια πρώτη γεύση από τον πάγκο της εθνικής δίπλα στον Νίκο Κωστόπουλο. Από εκεί και πέρα αποφασίζει να φορέσει και πάλι σορτσάκι και να επιστρέψει στην Πεύκη. Δίπλα στον αδερφό του. Όπως παλιά…

«Το 2001 ανέλαβα ως βοηθός του Νίκου Κωστόπουλου στην εθνική ομάδα μέχρι το 2004 παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων. Από εκεί και πέρα έβγαλα πάλι δελτίο στην Πεύκη όπου μαζί με τον Χρήστο ανεβάσαμε την ομάδα στην Α’ Εθνική και το 2009».

Πρώτη στον πάγκο…σαν ψέμα

Η πρώτη φορά που θα καθίσει στον πάγκο της εθνικής ως πρώτος προπονητής θα είναι σαν ψέμα…Ημερομηνία; 1η Απριλίου του 2009. Σημαδιακή. Αντίπαλος η Σλοβενία, τοποθεσία Λουράκι. Η νίκη που ακολούθησε όμως με 3-1 μόνο ψέμα δεν ήταν…

«Μετά τη λήξη της πολυετούς  συνεργασίας του Νίκου Κωστόπουλου με την ομοσπονδία μου έγινε μια πολύ τιμητική πρόταση από τη διοίκηση για να αναλάβω την εθνική ομάδα των ανδρών, ενώ ο Γιώργος Καρύτσας ήταν υπεύθυνος για την εθνική ομάδα των γυναικών κι αφού συμφωνήσαμε σε όλα ανέλαβα από μέσα Μαρτίου, αλλά επίσημα από την 1η Απριλίου».

Πρώτο επίσημο παιχνίδι με τις τύχες της εθνικής να κρέμονται στα χέρια του. Αν είχε άγχος; Δεν θέλει και ερώτημα…

«Πολύ άγχος! Έχουμε φτάσει στο Λουτράκι δύο ημέρες πριν. Η απουσία του Καλλίνικου (Κρεάνγκα), μου έβαζε περισσότερο άγχος. Γνώριζα ότι είχα στη διάθεσή μου τα υπόλοιπα παιδιά με τον Παναγιώτη (Γκιώνη) να είναι κι αυτός αγχωμένος καθώς με την απουσία του Καλλινικου θα ηγείτο της εθνικής ομάδας κάτι που είχε συμβεί ελάχιστες φορές. Τελικά καταφέραμε και κερδίσαμε με 3-1, αλλά ναι είχα μεγάλος άγχος. Οι κερκίδες ήταν γεμάτες, είχε έρθει η οικογένειά μου, όλο το Δ.Σ. της ομοσπονδίας, και ήρθαν για μια ομάδα η οποία προσπαθούσε να ανέβει στην πρώτη κατηγορία».

«Είχα δίπλα μου εξαιρετικούς προπονητές»

Γεγονός είναι ότι τον Κώστα Βατσακλή δεν τον γνωρίζω καλά. Είχαμε μιλήσει αρκετές φορές από το τηλέφωνο, αλλά πρώτη φορά τον συνάντησα για τη συγκεκριμένη συνέντευξη. Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν το γεγονός ότι δεν είναι αγνώμων. Ξέρει και το λέει, ότι έχει σταθεί τυχερός στη ζωή του και ότι τον έχουν βοηθήσει πολλοί. Σπάνιο να συναντάς τέτοιους ανθρώπους που έχουν γευτεί το νέκταρ της επιτυχίας…

«Προσωπικά ευνοήθηκα από κάποιες καταστάσεις. Είχα την τύχη να έχω πολλούς και καλούς προπονητές όταν ήμουν αθλητής, όπως τον Ρουμάνο Γιώργο Κύρου, τον άνθρωπο που έβγαλε τον Παναγιώτη Γκιώνη, τον Γιώργο Καρύτσα, την Λουκία Σκριβάνου, τον Νίκο Κωστόπουλο  στους οποίους οφείλω πολλά.

Όλοι αυτοί μου πέρασαν την αθλητική νοοτροπια, δηλαδή το πάθος για τη νίκη, τη δουλειά, τη μεθοδικότητα, τη συνέπεια και τη σοβαρότητα.

Όπως είπα και πριν, από αυτούς τους ανθρώπους πήρα πολλά πράγματα, κράτησα αυτά που ήθελα και ακόμη και τώρα κρατάω συνεχώς σημειώσεις και ημερολόγια με ασκήσεις και διάφορα πράγματα που χρίζουν προσοχής όσο αφορά την τακτική».

«Έχω κάνει λάθη»

Περίοδος 2009-2014. Η επιτραπέζια αντισφαίριση ανθεί και πάλι. Πριν από αυτό ο Καλλίνικο Κρέανγκα είχε σηκώσει το «λάβαρο» της αντεπίθεσης για το ελληνικό πινγκ πονγκ με τις αμέτρητες διακρίσεις του. Από το 2009 ξεσηκωνόμαστε. Βγάζουμε και πάλι κεφάλι, αλλά αυτή τη φορά μαζικά. Ως ομάδα. Μια ομάδα που έχει πλέον στο πάγκο της έναν πιο ώριμο προπονητή.

«Σίγουρα μέσα σε αυτό το διάστημα έχω αποκτήσει μεγαλύτερη εμπειρία, κάτι το οποίο καταλαβαίνω και μέσα στην προπόνηση αλλά και μέσα στους αγώνες. Μπορώ να πω ότι εκτός από την εμπειρία έχω και μεγαλύτερη ηρεμία.

Είναι γεγονός ότι στο παρελθόν ήμουν απόλυτος σε κάποια πράγματα. Πλέον βάζω νερό στο κρασί μου, το οποίο έχει να κάνει πιο πολύ με τους ρυθμούς και με τον κάθε αθλητή και αθλήτρια ξεχωριστά. Προσπαθώ να μην συμπεριφέρομαι σε όλους τους αθλητές το ίδιο γιατί δεν είναι ίδιοι.

Παλιότερα, ήμουν πιο αυστήρος. Για παράδειγμα όποιος αργούσε έστω και δέκα λεπτά από την προπόνηση ή θα τον έδιωχνα ή θα τον τιμωρούσα με πρόστιμο. Τώρα λόγω των ρυθμών που ζούμε όλοι μας δεν μπορείς να διώξεις ένα παιδί από τα Σπάτα (στο Φάληρο) επειδή άργησε δέκα λεπτά και έχει πάρει τρεις διαφορετικές συγκοινωνίες!

Φυσικά και έχω κάνει και τα λάθη μου. Ποιός άλλωστε δεν κάνει στη δουλειά του λάθη; Έχω κάνει λάθη και τα παραδέχομαι. Έχω κάνει λάθη στις προπονήσεις, στις επιλογές μου, ακόμα και στους αγώνες. Ωστόσο πιστεύω ότι όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος και θέλω να πιστεύω ότι τα λάθη μου, για την ώρα, είναι λιγότερα από τα καλά στοιχεία».

Η χρονιά ορόσημο…

Τον ρωτάω για τη μεγαλύτερη στιγμή στην επιτραπέζια αντισφαίριση. Περιμένω το αυτονόητο. Αυστρία 2013. Ωστόσο η χρονιά που έχει σημαδέψει τον 44χρονο τεχνικό είναι αυτή του 2009. Πρώτη φορά προπονητής της εθνικής. Άνοδος στην πρώτη κατηγορία και προπονητής της μικτής ομάδας της Ευρώπης (ως κόουτς του Κρεάνγκα) στο παιχνίδι με τη μικτή Ασίας στην Κωνσταντινούπολη!

«Πολύ μεγάλη στιγμή για μένα, εκτός του μεταλλίου το 2013, ήταν η νίκη του Κρεάνγκα στο τοπ 12 της Ευρώπης και η συμμετοχή μου στη μικτή ομάδα της Ευρώπης (Κωνσταντινούπολη) κόντρα στη μικτή ομάδα της Ασίας που ήταν πραγματικά μια μέρα ορόσημο για μένα και δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήμουν προπονητής του Κρεάνγκα στην μικτή ομάδα της Ευρώπης. Και μάλιστα  ήταν και η πρώτη νίκη της ευρωπαϊκής ομάδας κόντρα στην ασιατική».

Κεφάλαιο Αυστρία…

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ελληνικής επιτραπέζιας αντισφαίρισης! Ένας τελικός ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και μάλιστα απέναντι στη Γερμανία! Ένα όνειρο! Για εμάς που ήμασταν εκτός αποδυτηρίων. Για τα παιδιά του κόουτς τα πράγματα ήταν μάλλον προσγειωμένα…Τι μπορεί να πει όμως ένας προπονητής που πάει για πρώτη φορά στην καριέρα του να κοουτσάρει σε ένα τέτοιο παιχνίδι;

«Το θυμάμαι σαν τώρα. Τους είπα να παίξουμε έτσι ώστε να ευχαριστηθούμε και εμείς, αλλά και ο κόσμος που θα μας δει σε όλη την Ευρώπη και σε όλο το κόσμο. Αλλά πιο πολύ να κάνουμε περήφανους τους Έλληνες (έστω και αυτούς τους λίγους που ασχολούνται με το άθλημα) και να τους αποδείξουμε ότι δεν φτάσαμε εδώ τυχαία. Το άγχος το είχαν οι Γερμανοί και όχι εμείς».

Επιμένω στην Αυστρία. Πάω λίγα 24ώρα πιο πίσω. Να θυμηθούμε και πάλι αυτές τις μεγάλες στιγμές. Μου λέει ότι μετά το παιχνίδι των προημιτελικών με την Πορτογαλία δακρίζει. Ξέρει. Η ομάδα πλέον είναι στα μετάλλια.

«Όταν κερδίσαμε την Πορτογαλία αισθάνθηκα μεγάλη συγκίνηση. Όντως δάκρισα. Κατάλαβα ότι έχουμε πάρει το μετάλλιο. Θεωρούσα τους Πορτογάλους γεμάτη ομάδα. Μην ξεχνάτε ότι η Πορτογαλία κατέβηκε για να “χτυπήσει” τη Γερμανία στον τελικό. Μετά από αυτό το παιχνίδι αισθάνθηκα οτι έχουμε ελπίδες για να πάμε στον τελικό, καθώς η Λευκορωσία ήταν μια ομάδα που ήταν στα μέτρα μας. Συναισθήματα στα οποία προσφέρει μόνο ο αθλητισμός και ο πρωταθλητισμός».

Η Αυστρία και το Κατάρ…

Έχει κερδίσει το σεβασμό όλων. Όχι μόνο με την εκπληκτική πορεία στην Αυστρία. Αλλά και πιο πρίν. Έχει κάνει γνωριμίες με συναδέλφους από το εξωτερικό με τους οποίους αλλάζει απόψεις για το άθλημα. Τον ρωτάω σε ποια χώρα θα ήθελε να δουλέψει εκτός Ελλάδας. Αρχικά απαντάει διπλωματικά…Όταν του ξεκαθαρίζω την ερώτηση μου λέει «Αυστρία και Κατάρ…»

«Υπάρχουν προτάσεις από διάφορες ομάδες σε εθνικό και σε συλλογικό επίπεδο. Ωστόσο είμαι εδώ είμαι στη χώρα μου με την οικογένειά μου και είμαι πολύ ικανοποιημένος. Τώρα αν δεν υπήρχε εθνική ομάδα ή τα πράγματα-από οικονομικής πλευράς-έφταναν στο απροχώρητο, θα με ενδιέφερε να εργαστώ σε μια χώρα της κεντρικής Ευρώπης π.χ στην Αυστρία, από την πλευρά του ότι έχω οικογένεια και η κρατική πρόνοια της Αυστρίας είναι σαφώς διαφορετική από την Ελλάδα. Αλλά από θέμα απολαβών δεν θα έλεγα όχι σε μια χώρα όπως το Κατάρ. Αλλά καθαρά για οικονομικούς λόγους».

Η συζήτηση φτάνει στο τέλος. Θέλω να μου μιλήσει για τους ανθρώπους που τον βοήθησαν, τον στήριξαν και θέλει να τους ευχαριστήσει. Η κουβέντα ξεκινάει με τον πατέρα του. Κομπιάζει. Κοιτάει ψηλά και συνεχίζει να μιλάει για εκείνον.

«Πρώτους απ΄όλους την οικογένεια μου. Το συγχωρεμένο τον πατέρα μου, τον οποίον “έχασα” δύο ημέρες μετά από την επιστροφή μου από τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Ξέρω ότι “έφυγε” υπερήφανος!

Τη σύζυγό μου την Λουκία, τα δύο μου παιδιά Σάββα και Αποστόλη και φυσικά τον αδερφό μου τον Χρήστο, ο οποίος είναι μεγάλος γνώστης του αθλήματος, “μερακλής” θα έλεγα και πολύ εργατικός. Δεν σας κρύβω ότι αρκετές φορές τον συμβουλεύομαι.

Εκτός από την οικογένειά μου υπάρχουν πολλοί που θέλω να ευχαριστήσω. Δεν θέλω να ξεχάσω κανέναν. Αυτοί ξέρουν ποίοι είναι. Τους ευχαριστώ που με πίστεψαν, με στήριξαν και συνεχίζουν να με στηρίζουν. Όπως είπα και πριν αυτοί ξέρουν. Όταν διαβάσουν τη συνέντευξη θα κατάλαβουν ότι απευθύνομαι σε αυτούς.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την διοίκηση της ομοσπονδίας που με στηρίζει και που με εμπιστεύθηκε και μετά από πέντε χρόνια συνεργασίας βλέπω ότι ακούν τις προτάσεις μου και παρά το γεγονός ότι τα πράγματα οικονομικά είναι δύσκολα προσπαθούν όσο μπορούν να υλοποιούν αυτά που, σε λογικά πλαίσια, τους ζητάω για το καλό της ομάδας και των παιδιών».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης ο ομοσπονδιακός τεχνικός έδινε ασκήσεις στους παίκτες του. Αυτός είναι ο Κώστας Βατσακλής. Ένας άνθρωπος για όλα. Προπονητής, εκλέκτορας, φυσιθεραπευτής, ψυχολόγος. Οι εποχές είναι δύσκολες. Η ομοσπονδία έχει «δεμένα» χέρια και ο κόουτς «Κ» κάνει ό,τι μπορεί.

Πάει να κάνει αποθεραπεία με τους παίκτες. Του «κλέβω» Γκιώνη, Ρηνιώτη και Παπαδάκη για να μου πουν δυο λόγια (τα οποία θα δημοσιευτούν τις επόμενες ημέρες). Φεύγω μέσα από ένα κλίμα αισιοδοξίας και βλέπω χαμόγελα. Οι «Spartans» προετοιμάζονται εντατικά και η Πορτογαλία περιμένει…

OSN team
admin
Others Sports News