Συνεντεύξεις – «Ο αποκλεισμός από τον Wade με έκανε πιο δυνατό»

Του Θανάση Σταθόπουλου
OSN

Έχω πάρει αρκετές συνεντεύξεις, δηλώσεις από το Γιάννη Μιχαήλ, μέχρι παρεξηγήσεως μπορώ να πω, από τους παραγοντο-παίκτες του χώρου. Μπορεί και να έχουν δίκιο…

Όμως τώρα ήθελα να το κάνω για να μου εξηγήσει πράγματα που πρώτη φορά έβλεπα στη συμπεριφορά του και ειδικά πάνω στο μεγαλύτερο stage του κόσμου. Τον εκνευρισμό που έβγαλε πάνω στο stage στο παιχνίδι με τον James Wade από το οποίο προήλθε και ο αποκλεισμός του από το παγκόσμιο πρωτάθλημα PDC λίγο πριν μας αφήσει το 2015.

Αυτή τη φορά τον κουβάλησα στα λημέρια μου και μάλιστα λίγο πριν το κλείσιμο το 2015- όποιοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν ποια είναι αυτά-μπας και τον κάνω να νιώσει άβολα…Χαμπάρι δεν πήρε. Προσωπικά ήθελα να ρωτήσω για τα όσα συνέβησαν στο «Ally Pally» κι αυτός, όπως είναι και χείμαρρος, άρχισε να μου μιλάει και γι άλλα πράγματα που τολμώ να πω ότι τα βρήκα εξίσου ενδιαφέροντα.

Εκνευρισμός, βελάκια, συρτάκι, σεβασμός, ντροπή, «αποστήματα», ευχαριστίες. Αυτές είναι ουσιαστικά οι ενότητες της παρακάτω συνέντευξης. Καθισμένοι σε ένα τραπέζι της Αλχημείας ξεκίνησα της ερωτήσεις, αφού πρώτα είχα θαυμάσει τον Μιχαήλ τζούνιορ σε μια επίδειξη darts (με φοβερό στυλ) μέσα από video…

Στα του παγκοσμίου πρωταθλήματος. Από το 95.00 πέρσι του προκριματικού, το average του Μιχαήλ έπεσε όχι θεαματικά, αλλά σημαντικά. Αυτό ήταν κάτι που το «πλήρωσε» στο παιχνίδι με τον Wade. Τελικά καλύτερα πέρσι ή φέτος; Έφταιγαν τα διπλά; Ο αντίπαλος; Η αλλαγή του προκριματικού που φέτος παίχτηκε στα τρία σετ και όχι στα πέντε legs;

«Σίγουρα, μπορεί να μην έπιασα το μέσο όρο της περασμένη χρονιάς αλλά σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι ήταν καλύτερα. Βάση στατιστικών που βγήκαν αμέσως μετά τους αγώνες μου, είχα περισσότερα 140άρια από πέρσι, δηλαδή περιόρισα τις βολές στα 100άρια.

Μπορεί από την άλλη να μην έφερα για πρώτη φορά πάνω σε stage, 180άρι ωστόσο και στα δύο παιχνίδια είχα πολλά 140άρια κάτι που βοηθάει αρκετά στο μέσο όρο. Μέσα σε αυτά πρόσθεσε ότι φέτος είχα μεγαλύτερα τελειώματα, όπως στο 161 στο 108, λίγο έλειψε να κλείσω το 112 άφησα στο παιχνίδι με τον Wade από 206, 36.

Γενικά είμαι ικανοποιημένος. Πιστεύω ότι είμαι σε καλό δρόμο. Το παιχνίδι με τον Wade έδειξε ότι ίσως θέλω περισσότερη δουλειά στα διπλά… Μπορεί. Τι να πω;

Ίσως από την άλλη να μην είμαι έτοιμος για τόσο μεγάλα παιχνίδια. Ακόμα όμως κι αυτό είναι θέμα συνήθειας. Αν μπορούσα να παίζω πιο συχνά με τέτοιου επιπέδου παίκτες θα ήταν το ιδανικό. Μαθαίνεις το παιχνίδι τους και παίζεις με έναν εντελώς άλλο αέρα.

Φαντάσου ότι πέρσι έπαιζα σχεδόν μια φορά το μήνα στο Euro Tour και ο Wade έπαιζε τον μήνα 7-8 φορές με τα μεγάλα ονόματα. Υπάρχει τριβή. Ξέρουν ο ένας τον άλλον και αυτό φαίνεται και στα μεταξύ τους παιχνίδια».

«Ο Wade θα έπρεπε να με διαλύσει»

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είδαμε το ίδιο σενάριο…Ο Deadly Rose να κάνει υψηλές πτήσεις στον προκριματικό και στον πρώτο γύρο να κολλάει. Μόνο που ητη φετινή χρονιά είδαμε και κάτι που δεν είχε συμβεί πέρσι με τον White. Ο εκνευρισμός του Μιχαήλ που ήταν εμφανής από την τηλεόραση. Ο ίδιος ωστόσο πιστεύει ότι δεν έπαιξε ρόλο ο αντίπαλος…

«Ο Wade πιστεύω ότι στο μεταξύ μας παιχνίδι δεν έπαιξε βελάκια. Θα έπρεπε να με είχε διαλύσει με τον τρόπο που έπαιζα. Αλλά όπως είδες και στον αγώνα έπαιξα αρκετές φορές για διπλό.

Υποθετικά, αν είχα πάρει το πρώτο leg το οποίο έχασα μέσα από τα χέρια μου, χαρακτηριστικά να πω ότι ο Wade μου ζήτησε συγνώμη για τον τρόπο που έκανε το break, δύο πράγματα θα είχαν συμβεί. Κι εγώ από την πλευρά μου θα ανέβαινα ψυχολογικά και ο Wade θα ένιωθε κάποια πίεση. Δυστυχώς δεν έγινε κάτι τέτοιο και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ήταν».

Και από εκεί και πέρα ήρθαν τα ωραιότατα…γαλλικά. Τα οποία τα κατάλαβαν καθαρότατα όσοι Έλληνες παρακολούθησαν το παιχνίδι. Εκνευρισμός σε μεγάλο βαθμό…

«Ναι. Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου. Ο λόγος που εκνευρίστηκα είναι ότι έφυγα με πολύ δυνατή προπόνηση. Είχα μεγάλες βλέψεις για αυτό το παγκόσμιο, αλλά η προσγείωση ήταν ανώμαλη. Έφυγα από εδώ έχοντας υψηλά average, σε τοπικά τουρνουά, αλλά και στο παγκόσμιο κύπελλο στην Τουρκία, όμως αυτό δεν επιβεβαιώθηκε στο Λονδίνο.

Επίσης είχα κάνει εντατική προπόνηση και στα διπλά, δεν ξέρω τι πήγε στραβά στο παγκόσμιο και όλα πήγαιναν σύρμα απ’ έξω. Εκεί εκνευρίστηκα. Εντάξει, από τη μία βελάκια είναι, πολλά παίζουν ρόλο, η επιτυχία από την αποτυχία είναι το πάχος ενός σύρματος».

Δεν εκμεταλλεύτηκα το άγχος που είχε ο Wade, κάτι που παραδέχθηκε και ο ίδιος στη συνέντευξή του αμέσως μετά τον αγώνα. Μην ξεχνάς ότι πέρσι είχε αποκλειστεί στον πρώτο γύρο και δεν ήθελε να ξαναπάθει τα ίδια. Ειδικά στο τελευταίο σετ οι βολές του δεν είχαν καμία σχέση με τα προηγούμενα δύο.

Εκεί έπρεπε να αντιδράσω. Όμως όπως είπα και παραπάνω δεν ήμουν ήρεμος, είχα εκνευριστεί και ουσιαστικά το παιχνίδι είχε τελειώσει. Προσπάθησα όσο μπορούσα και στα τρία legs του τρίτου σετ για να μπω και πάλι στο παιχνίδι, αλλά δεν…».

Πάω για την ερώτηση-παγίδα…Προσπαθώ να τον κάνω να βρει μια δικαιολογία. Ο Έλληνας γενικά το γουστάρει πολύ αυτό. Ευκαιρία ήταν. Η μαγική λέξη ήταν η «κούραση» από το παιχνίδι του προκριματικού.

«Μπορεί να υπήρξε κούραση. Ορισμένα βελάκια, ειδικά όταν έπαιζα τοπ, «κρεμούσαν» δύο δάχτυλα κάτω, όμως σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογηθώ λέγοντας ότι ήμουν κουρασμένος. Στα βελάκια ακόμα κι όταν έχεις κουραστεί πάντα υπάρχει τρόπος να κερδίσεις, αλλάζοντας στρατηγική. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε άρχισα να αλλάζω και να πηγαίνω στο 19.

Όπως είπα και πιο πάνω είμαι ικανοποιημένος με την πορεία μου. Έχω καταφέρει μέσα σε δύο χρόνια να συμμετάσχω στο παγκόσμιο πρωτάθλημα έχοντας ελάχιστες συμμετοχές σε τουρνουά. Ναι, μπορεί να εκνευρίστηκα με τα βελάκια μου, όχι όμως με την πορεία μου μέχρι σήμερα».

Το…βαρύ πρόγραμμα του 2016

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα τελείωσε νωρίς για τον κορυφαίο Έλληνα darter. Το όνειρο συνεχίζεται. Και για να συνεχιστεί πρέπει να υπάρχουν και στόχοι και για να υπάρξουν στόχοι θα πρέπει να υπάρχει και μια γεμάτη ατζέντα από τουρνουά και διεθνείς διοργανώσεις…

Όπως μου εξήγησε το φετινό πρόγραμμα θα είναι ιδιαίτερα βαρύ. Αυτό είχε δηλώσει και πριν το παγκόσμιο πρωτάθλημα ο μάνατζερ του Michael, Γιάννης Σελαχόγλου, ο οποίος τόνισε ότι τα κονδύλια έχουν βρεθεί.

«Ναι, το παγκόσμιο ανήκει πλέον στο παρελθόν. Από εκεί και πέρα το πρόγραμμα της νέας σεζόν είναι ιδιαίτερα «βαρύ» και τριπλάσιο σε τουρνουά σε σχέση με πέρσι.

Στις 12 Ιανουαρίου θα βρεθώ και πάλι στην Αγγλία για να αγωνιστώ στο Q-School (Qualifying School), 22-23 του ίδιου μήνα θα πάω Ολλανδία για άλλο τουρνουά και κάπως έτσι θα συνεχιστεί όλος ο επόμενος χρόνος.

Ο στόχος μου στο Q-School είναι να προσπαθήσω να πάρω το Tour Card για να μπορέσω να γίνω full member στο PDC και όχι associate που είμαι τώρα έτσι ώστε να παίρνω μέρος στα Pro-Tour τουρνουά που διεξάγονται και στην Αγγλία, με την προοπτική να κερδίσω το δικαίωμα να παίζω χωρίς προκριματικά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Μέγας στόχος όπως καταλαβαίνεις είναι η 32άδα, όπου θα μου ανοίξει πόρτες σε όλα τα televised τουρνουά και φυσικά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Θέλω να πιστεύω ότι ο φετινός χρόνος, που θα έχω πρώτη φορά γεμάτο πρόγραμμα, θα είναι χρονιά «ψησίματος» για μένα. Στόχος φυσικά όπως είπα και πριν είναι να μπω αυτόματα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα».

«Πιο οργανωμένο φέτος το παγκόσμιο»

Καλό το παγκόσμιο δεν λέω. Αλλά μέχρι να δούμε ένα παιχνίδι της προκοπής μας βγήκαν τα μάτια. Εντάξει δεν είμαι άνθρωπος που κατηγορεί παίκτες για τις αποδόσεις τους (εγώ δεν θα έπαιζα καλύτερα), αλλά από την άλλη ένα σκασμό λεφτά παίρνει ρε Taylor δείξε μου γιατί…Ο Μιχαήλ πάντως έκανε γούστο τη φετινή διοργάνωση.

«Φέτος το παγκόσμιο πρωτάθλημα ήταν πιο οργανωμένο. Γενικά δεν είχε, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις δυνατές επιδόσεις. Αυτό έχει να κάνει από τα διπλά. Μπορεί κάποιος να έχει μέσα στο παιχνίδι πολύ υψηλό average, αλλά να πέσει στα διπλά.

Στον προκριματικό είχα φτάσει στο 96.00 αλλά έπεσε στο 88.00. Αυτό συνέβη γιατί πχ. χρειάστηκα έξι βελάκια για να κλείσω. Αυτό χαλάει το average όπως είναι λογικό. Ωστόσο, εδώ πρέπει να πω ότι το να κλείσεις το διπλό δεν είναι μόνο θέμα προπόνηση, αλλά και θέμα ημέρας, ψυχολογικής κατάστασης, κούρασης κτλ.

Έχει ανέβει πλέον το επίπεδο στο PDC. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις από κανέναν. Είτε αυτός είναι ο νέος, είτε παλιός. Πλέον είτε παίζεις με τον van Gerwen, είτε με τον Taylor δεν έχει σημασία. Όλοι πάνε για να κερδίσουν όλους».

«Ο αποκλεισμός με δυνάμωσε»

Αποβολή από το παγκόσμιο κύπελλο στην Τουρκία, ένα βήμα πριν από τον τελικό και για πολλούς ένα βήμα πριν από το χρυσό μετάλλιο, αποκλεισμός στον πρώτο γύρο από το παγκόσμιο πρωτάθλημα του PDC.

Για να είμαι ειλικρινής όταν του μίλησα στο τηλέφωνο αμέσως μετά την ήττα από τον Wade πίστεψα ότι θα ακούσω κάτι τύπου «ξενέρωσα», αντ’ αυτού όταν βρεθήκαμε ήταν σαν έβλεπα μπροστά μου έναν άνθρωπο ο οποίος είχε γυρίσει με τις 300.000 λίρες στην τσέπη…

«Όλο αυτό με δυνάμωσε. Και τώρα που το σκέφτομαι και πιο ψύχραιμα θα σου πω το εξής. Μπορεί να μην πήγα καλά στον αγώνα, μπορεί να μην έφτασα εκεί που ήθελα να φτάσω, αλλά μόνο και μόνο που έκανα ένα «Ally Pally» να χορεύει συρτάκι και να γίνεται χαμός από κάτω αυτό ήταν κάτι που το θυμάμαι και ανατριχιάζω».

Η ιστορία με το συρτάκι…

Και πάμε στην ιστορία με το συρτάκι. Χόρεψε με την καρδιά του εκείνο το βράδυ ο Μιχαήλ. Το συρτάκι ακούστηκε σε όλο το «Ally Pally», με τους θεατές να χορεύουν μαζί του. Ελληνική στιγμή αναμφίβολα. Η δική του στιγμή, η δική μας στιγμή. Πως όμως έγινε όλο αυτό;

«Ο John MacDonald, ο οποίος ήταν εκφωνητής στο stage, ήρθε στο τραπέζι μας μετά από τον προκριματικό, για να με ρωτήσει μερικά πράγματα. Όπως από που βγήκε το «Deadly Rose», ποιος είναι το νούμερο 1 στην Ελλάδα και διάφορες ερωτήσεις.

Εκείνη την ώρα ήρθε και ο Keith Deller, πρώην darter, μάνατζερ του Adrian Lewis, αλλά και σχολιαστής του Sky Sports, για να με ρωτήσει για τα τελειώματά μου έτσι ώστε να συνεννοηθεί με τους σκηνοθέτες. Αφού ολοκλήρωσα τη συζήτηση με τον Deller επέστρεψα στην κουβέντα που είχα με τον MacDonald με τον οποίον μίλησα για περίπου 45 λεπτά.

Λίγο πριν σηκωθεί από το τραπέζι του λέω: «Θέλω να σου ζητήσω μια χάρη», προς μεγάλη μου έκπληξη μου απαντάει: «Δεν φαντάζομαι να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι…».

Συνέχισα λέγοντας ότι επειδή το καθεστώς του PDC δεν επιτρέπει στους καινούργιους παίκτες να ακούγεται το τραγούδι τους, ειδικά στον πρώτο γύρο, πως θα του φαινόταν να βάλει πάνω στο stage το συρτάκι του Ζορμπά.

«Σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο πράγμα και μάλιστα ήθελα να στο κάνω έκπληξη, αλλά με πρόλαβες», μου είπε αφήνοντάς με άφωνο! Αυτό το οποίο μου αρέσει πολύ στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, είναι ο σεβασμός μεταξύ παικτών.

Ακόμα και σε μένα που είμαι νέος παίκτης έρχονται με χαιρετούν, μιλάμε κάνουμε πλάκες. Πλέον θεωρώ ότι ανήκω στην οικογένεια του PDC».

Ελλάδα τέλος;

Q-School ακούω, κάπου 20-25 τουρνουά ακούω και στο Ελλάδα τι γίνεται; Όσοι είναι στο χώρο γνωρίζουν ότι ο Μιχαήλ αγωνίζεται στο σύλλογο του ΣΥΝΤΕΛ σε ομαδικό και ατομικό επίπεδο.

Κι αν το ομαδικό είναι περισσότερο για προπόνηση και πρεστίζ της παρέας στο ατομικό τα πράγματα είναι πιο σοβαρά καθώς βγάζει παίκτες (διασυλλογικά) για την Εθνική ομάδα. Το ερώτημα απλό. Ελλάδα τέλος;

«Κατά 99.9% ναι. Πλέον δεν γνωρίζω αν θα προλάβω να βγάλω καν τη χρονιά στον σύλλογο του ΣΥΝΤΕΛ, όπου αγωνίζομαι γιατί λογικά πολλές ημερομηνίες θα συμπέσουν με τα τουρνουά του PDC. Όσο για την Εθνική έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα στην WDF και με τα πρόσφατα γεγονότα, αν δεν αλλάξει ο κανονισμός εκ των πραγμάτων δεν θα μπορώ να ακολουθήσω.

Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να μπω στη διαδικασία τουρνουά της WDF. Και δεν είναι θέμα χρόνου, αλλά και οικονομικό. Το μπάτζετ που έχω είναι συγκεκριμένα για τα τουρνουά του PDC.

Από την άλλη όμως αν ο κανονισμός δεν υφίσταται του χρόνου τότε όλα είναι υπό συζήτηση και φυσικά με το πως θα είναι το καθεστώς στα ελληνικά βελάκια γιατί ακόμη κι αυτό όπως γνωρίζεις, αλλάζει από χρόνο σε χρόνο».

«Καλή επιτυχία στον Κώστα Παντελίδη»

Αυτές τις ημέρες ένας ακόμη Έλληνας παίκτης, ο Κώστας Παντελίδης ανεβαίνει σε ένα ακόμη σημαντικό stage. Σε αυτό του BDO για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Πολλά έχουν ακουστεί για τις σχέσεις Παντελίδη-Μιχαήλ. Κι όταν σας λέει κάποιος ότι έχουν ακουστεί διάφορα να ξέρετε ότι δεν είναι για καλό…

Αν και οι δυο τους όποτε συναντιόνται δεν δείχνουν να έχουν ιδιαίτερα προβλήματα μεταξύ τους. Άλλοι μάλλον τρελαίνονται να συντηρούν την υποτιθέμενη κόντρα. Είναι βίτσιο ρε παιδί μου…Ελλάδα είμαστε.

«Αυτό που έχω να ευχηθώ στον Κώστα είναι καλή επιτυχία. Και το εύχομαι με όλη μου την καρδιά. Όπως άλλωστε το έχω κάνει και δημόσια στα social media. Γνωρίζω ότι αρκετοί θα δουν τη συγκεκριμένη δήλωση με μισό μάτι και θα πουν ότι δεν είμαι ειλικρινής.

Δεν με απασχολεί καθόλου τι πιστεύουν και τι όχι. Μακάρι ο Κώστας να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί. Πλέον δεν μπαίνω στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα όπου ο ένας θέλει να βγάλει το μάτι του άλλου. Οι σύλλογοι έχουν κάνει τους παίκτες να μισεί ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι απαράδεκτο για τα ελληνικά βελάκια».

«Ντροπή τους!»

Από εδώ και κάτω η συνέντευξη αγριεύει λίγο…Μπαίνει σε τεντωμένα σχοινιά και τα κουνάει πέρα δώθε. Πάντα όμως με επιχειρήματα και πάντα με την «ανεγκέφαλη» ειλικρίνεια, για την οποία έχει αρκετούς φίλους, αλλά και αρκετούς εχθρούς…Επόμενο κεφάλαιο οι σύλλογοι.

«Δεν το κρύβω ότι με ενόχλησε το γεγονός ότι μεγάλη μερίδα του ΠΑΣΝΤ δεν μου ευχήθηκε καλή επιτυχία. Ενώ οι υπόλοιποι μου έστειλαν μηνύματα μόλις έχασα από τον Wade. Φυσικά υπήρχαν και εκείνοι οι 2-3 (όχι παραπάνω) οι οποίοι στάθηκαν δίπλα μου.

Αλλά όπως είπα ήταν ελάχιστοι. Αυτό είναι ντροπή. Έλληνας παίκτης στο PDC για δεύτερη σερί φορά. Περισσότερες ευχές άκουσα από τους ανθρώπους που βρήκα στο Λονδίνο, παρά από τους Έλληνες. Ωστόσο, από την άλλη αυτή είναι η δική τους επιλογή και τη σέβομαι».

Τα αποστήματα…

Τα είπε και ξεθύμανε…Επειδή όμως δεν μου αρέσει να γκρινιάζει κάποιος χωρίς να προτείνει λύσεις τον ρώτησα αυτό ακριβώς. Τι χρειάζονται τα ελληνικά βελάκια για να φύγει αυτή η μιζέρια, όπως ο ίδιος την αποκάλεσε.

«Αντιβίωση για να σπάσει το απόστημα. Αυτό χρειάζονται τα ελληνικά βελάκια. Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι είναι «αποστήματα» κι αυτά δυστυχώς δεν σπάνε εύκολα. Πρέπει να φύγουν από το χώρο άμεσα. Και δεν μιλάω μόνο για παλιούς παίκτες (εξάλλου όλοι παίκτες είναι), αλλά και για καινούργιους. Και εξηγώ και πάλι.

Οι σύλλογοι δεν τα βρίσκουν. Ωραία μέχρι εδώ. Οι παίκτες τι φταίνε και τους ανακατεύουν και τους έχουν κάνει έτσι ώστε να μισεί ο ένας τον άλλον; Δεν παίζει ο ένας σε αυτό το όπεν γιατί είναι του ΠΑΣΝΤ, δεν παίζει ο άλλος στο άλλο όπεν γιατί είναι του ΣΥΝΤΕΛ. Και πάει λέγοντας.

Τα ελληνικά βελάκια έχουν ανέβει. Φυσικά κι έχουν. Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός. Τουλάχιστον προσπαθώ. Ναι, θα βγάλω το καπέλο στο Διονύση Πηλιχό για τη δουλειά που έχει κάνει στα βελάκια. Μπορεί η διοργάνωσή του να μην είναι επίσημη, όμως κατάφερε να ενώσει τα βελάκια.

Όμως το όλο πράγμα χάλασε όταν άρχισε να εμπλέκεται με τους συλλόγους. Με δηλώσεις, επίσημες τοποθετήσεις σε θέματα συλλόγων κτλ. Όλο αυτό το πράγμα σε φθείρει. Αυτό είναι κάτι που ο Διονύσης το έχει σταματήσει εδώ και καιρό και καλά κάνει. Και μπράβο του γιατί όπως είπα είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ενώσει τους παίκτες και η δουλειά του είναι αξιόλογη.

Όπως και ο Θοδωρής Θεμιστοκλέους έχει κάνει πράγματα για τα βελάκια. Έκανε πράγματα, για τον σύλλογό του (ΣΥΝΤΕΛ) μέσα σε 3 χρόνια που ο ΠΑΣΝΤ για τον δικό του δεν έχει κάνει εδώ και 20. Αναίφερα τους δύο παραπάνω γιατί είναι αυτοί που δέχονται τα περισσότερα πυρά από τα «αποστήματα» που έλεγα παραπάνω».

Ευχαριστίες….

«Καταρχήν ευχαριστώ το OSN που με στηρίζει για δεύτερη σερί χρονιά, τους Νίκο και Άκη Ανίση από το ACHRO, φυσικά τον Αποστόλη Πασπαλά (ΔΙΚΤΥΟΝ), ο οποίος ζει το όνειρο μαζί μου κάθε μέρα και με στηρίζει ψυχολογικά.

Οπωσδήποτε τον Γιάννη Σελαχόγλου που έχει αναλάβει χρέη μάνατζερ και τον αδερφό του Σταύρο, την ομάδα μου ONE80, τον Νίκο που έχει το EXODOS στη Γερμανία και το café-bar CONVERT.

Τέλος θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στην υπέροχη οικογένειά μου. Στη γυναίκα μου Ελένη, η οποία είναι πάντα δίπλα μου, με στηρίζει στον αγώνα που δίνω, και στον γιο μου, τον Ανδρέα. Τους αγαπώ πάρα πολύ και ό,τι και να κάνω το αφιερώνω σε αυτούς».