Συνεντεύξεις – Ο Έλληνας διαιτητής μπάντμιντον που διαπρέπει στο εξωτερικό

Του Θανάση Σταθόπουλου
OSN

Είναι διαιτητής. Του μπάντμιντον. Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα κλείσει τα 49 χρόνια. Ξεκίνησε στην Ελλάδα, ωστόσο η φήμη του, αλλά και οι επιδόσεις του τον έχουν πάρει μακριά. Αρκετά μακριά.

Γεγονός είναι ότι τον ζηλεύω κατά κάποιον τρόπο. Κάνει αυτό που αγαπάει-και το μπάντμιντον το αγαπάει πολύ όπως θα διαπιστώσετε και παρακάτω-και ανταμοίβεται με τον καλύτερο τρόπο. Το «ανταμοίβεται» δεν σημαίνει πάντα χρηματικά. Μόνο και μόνο που μπαίνει στα μεγαλύτερα κορτ του κόσμου και διαιτητεύει τους καλύτερους παίκτες είναι μια μεγάλη ανταμοιβή.

Χρήστος Ευαγγελίδης. Κρατήστε αυτό το όνομα. Θα το ακούσετε και θα το δείτε αρκετές φορές, τουλάχιστον από το OSN. Ο κορυφαίος Έλληνας διαιτητής κι ένας από τους καλύτερους της Ευρώπης, μίλησε στο OSN και είπε τα πάντα.

Το πως ξεκίνησε, το ποιος του γνώρισε το μπάντμιντον, για την ευρωπαϊκή του πορεία, για το μπάντμιντον στην Ελλάδα, αλλά και για τον μεγάλο στόχο στο μέλλον που δεν είναι άλλος από το να προσπαθήσει να γίνει αναγνωρισμένος διαιτητής στην παγκόσμια ομοσπονδία (BWF).

Από το 2013 βρίσκεται στην Ουκρανία. Αυτή είναι η βάση του. Ως αποσπασμένος δάσκαλος στο εξωτερικό. Το μπάντμιντον δεν σταματάει όμως ποτέ. Ούτε στην Ουκρανία στην οποία πήγε την εποχή που τα πράγματα άρχισαν να γίνονται αρκετά δύσκολα με τις πολιτικές εξελίξεις.

Αυτό που κράτησα και είναι πολύ σημαντικό, είναι το γεγονός ότι δεν ξέχασε να αναφέρει ανθρώπους όπου πριν από τον ίδιο ξεκινούσαν τις δικές τους προσπάθειες ως διαιτητές. Και φυσικά δεν ξεχνάει τον άνθρωπο που του κόλλησε το «μικρόβιο» του μπάντμιντον.

Το μπάντμιντον που έγινε ανάγκη

Το 2004 θα επιστερέψει στη γενέτειρά του στις Σέρρες μετά από πέντε χρόνια παραμονής στον Πειραιά ως δάσκαλος. Εκεί θα ξεκινήσει τις αναζητήσεις του στο μπάντμιντον το οποίο σύντομα θα γίνει, όπως λέει και ο ίδιος παρακάτω «ανάγκη». Υπαίτιος για το ξεκίνημα αυτό ο πολύ καλός του φίλος και γυμναστής Αλέξανδρος Καντζόγλου.

«Το 2004, μετά από πενταετή υπηρεσία ως δάσκαλος σε σχολεία του Πειραιά, επιστρέψαμε οικογενειακώς στις Σέρρες. Μου είπε λοιπόν ο πολύ καλός μου φίλος γυμναστής Αλέξανδρος Καντζόγλου ότι ασχολείται προπονητικά με το μπάντμιντον και χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισα προπονήσεις με τους ενήλικες του συλλόγου.

Η ιδέα ήταν απλά μια ευκαιρία για λίγη άσκηση και διασκέδαση παίζοντας ένα τόσο όμορφο άθλημα. Γρήγορα έγινε ανάγκη και στη συνέχεια μεγάλη αγάπη.

Φυσικά ένας αθλητής πρέπει να ξέρει τους κανόνες του παιχνιδιού. Παίζοντας λοιπόν μεταξύ μας άρχισαν και οι πρώτες ανεπίσημες διαιτησίες με κανόνες οι οποίοι τότε ήταν πολύ πολύπλοκοι και τα παιχνίδια συχνά είχαν τεράστιες διάρκειες.

Αν και στην Ελλάδα, το μπάντμιντον δεν είναι και από τα πιο δημοφιλή αθλήματα, ωστόσο είναι ένα παιχνίδι συναρπαστικών συγκινήσεων, απίστευτων ταχυτήτων (το ταχύτερο άθλημα ρακέτας) και πολύ απαιτητικό.

Τεχνική, στρατηγική, εξυπνάδα και τέλεια φυσική κατάσταση είναι τα προαπαιτούμενα για έναν επιτυχημένο αθλητή. Όταν βρεθείς κοντά του είναι αδύνατο το να μη σε μαγνητίσει από την γοητεία του συνδυασμού όλων αυτών των χαρακτηριστικών».

«Διαιτητής γίνεσαι όταν κερδίζει την εμπιστοσύνη των παικτών»

Το Πανελλήνιο του 2005 θα διεξαχθεί στις Σέρρες. Μαζί θα πραγματοποιηθεί κι μία σχολή διαιτησίας. Η ευκαιρία για τον Χρήστο Ευαγγελίδη είναι μεγάλη.

Την εκμεταλλεύτηκε και δεν έχασε. Αντίθετα κέρδισε πολλά, όπως και το μπάντμιντον από εκείνον. Από εκείνη τη χρονιά και μετά θα γίνει «σοφότερος». Η διαιτησία δεν ήταν εύκολο πράγμα και η πρώτη «παρεξήγηση» δεν άργησε να έρθει…

«Με την ευκαιρία της διοργάνωσης κάποιου Πανελλήνιου στις Σέρρες το 2005 έγινε και μια σχολή διαιτησίας την οποία παρακολούθησα κι έτσι έγινα πλέον κι επίσημα διαιτητής του αθλήματος σε εθνικό επίπεδο.

Σε εκείνο το Πανελλήνιο ήταν και η πρώτη μου απογοήτευση όταν ήρθα σε αντιπαράθεση με έναν παίκτη, ο οποίος ήταν προκλητικός και του μίλησα πολύ αυστηρά γιατί ακριβώς δεν είχα την εμπειρία να χειριστώ το θέμα μέσα από τους κανόνες του παιχνιδιού. Εκεί κατάλαβα πως διαιτητής γίνεσαι όταν κερδίζεις με την εμπειρία και τη γνώση σου την εμπιστοσύνη των παικτών.

Σύντομα ήρθαν κι άλλα Πανελλήνια όλων των κατηγοριών, Βαλκανικά Πρωταθλήματα με διαιτησίες στην αγγλική γλώσσα, ταξίδια εντός Ελλάδος για διαιτησίες σε άλλες πόλεις, φιλίες με παλιότερους και φυσικά νέους διαιτητές όπως ήμουν κι εγώ. Σύντομα έγινε τρόπος να βρεθούμε με τους φίλους μας διαιτητές, να ανταλλάξουμε αγωνιστικές εμπειρίες και να περάσουμε όμορφα μέσα αλλά κι έξω από τα γήπεδα του μπάντμιντον».

Η ευρωπαϊκή πορεία…

Πέντε χρόνια αργότερα ο Χρήστος Ευαγγελίδης θα ξεκινήσει την πορεία του στην Ευρώπη. Αιτία ήταν μια πρόταση ενός στενού του φίλου την οποία βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα. Ήταν η ώρα που το ευρωπαϊκό μπάντμιντον συναντούσε τον Έλληνα διαιτητή…

«Κάποια στιγμή το 2010 έπεσε στο τραπέζι μια πρόταση από ένα φίλο διαιτητή, να βγούμε μαζί για διαιτησία στο εξωτερικό. Ο Βασίλης Καλύβας ήταν τότε ήδη διαπιστευμένος (accredited) διαιτητής της ΒΕ (Badminton Europe).

Αυτό το ταξίδι στην Ιρλανδία, η συμμετοχή σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση (European Senior’s Championships ) και η γνωριμία με διάσημους σε όλον τον κόσμο διαιτητές ακόμη και των Ολυμπιακών Αγώνων, με έκανε να καταλάβω πως θέλω να κάνω κι εγώ μια καριέρα στη διαιτησία του μπάντμιντον.

Την ίδια χρονιά παρακολούθησα το υποχρεωτικό course (μάθημα – σεμινάριο) από τους εκπαιδευτές της ΒΕ (Badminton Europe) κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά στην Κωνσταντινούπολη κι έτσι απέκτησα δικαίωμα σε εξετάσεις για να ενταχθώ κι εγώ στην οικογένεια των διαιτητών Ευρωπαϊκής Διαπίστευσης. 

Το 2011 μετά από τις εξετάσεις μου στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τζούνιορς στη Φινλανδία, έγινα ο τέταρτος ΒΕ Διαιτητής. Σε εκείνο το σημείο η συμμετοχή σε τουρνουά του εξωτερικού έπαψε να είναι απλά επιλογή αλλά έγινε υποχρέωση μιας και η ΒΕ απαιτεί έναν ελάχιστο αριθμό ευρωπαϊκών αγώνων για να μπορέσουμε να παραμείνουμε στον βαθμό, εξασφαλίζοντας έτσι την διατήρηση του επιπέδου εμπειρίας και απόδοσης των διαιτητών της».

Οι τελικοί του Καζάν και η BWF

Το ένα ταξίδι, έφερε το άλλο και τα τουρνουά πλήθαιναν, όπως και η ευρωπαϊκή εμπειρία. Αποκορύφωμα όλων η συμμετοχή του Έλληνα διαιτητή σε δύο τελικούς στο πρόσφατο ομαδικό Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Καζάν. Η συμμετοχή σε αυτούς τους δυο τελικούς μπορεί όμως να σημαίνει πολλά περισσότερα για τον Χρήστο Ευαγγελίδη, ο οποίος ευελπιστεί ότι μπορεί να «χτυπήσει» την πόρτα και της παγκόσμιας ομοσπονδίας (BWF).

«Πολλά ταξίδια, πολλά τουρνουά, περισσότεροι αγώνες με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία, όλο και υψηλότερα στην παγκόσμια βαθμολογία παίκτες. Το 2014, ύστερα από εκτίμηση των αξιολογητών πρότειναν στην ΒΕ να με στείλει σε εξετάσεις για το μεγαλύτερο βαθμό της Ευρωπαϊκής διαιτησίας, το βαθμό του BE Certificated (πιστοποιημένος).

Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς έγινα δεκτός για εξετάσεις σε ένα από τα πιο φημισμένα τουρνουά της Ευρώπης στη Γερμανία στο Bitburger Open, στην πόλη Saarbrucken κατηγορίας Grand Prix Gold χρηματικού επάθλου 120.000 δολαρίων.

Τέσσερις ημέρες συνεχούς δοκιμασίας τελείωσαν με επιτυχία κι έτσι έγινα ο πρώτος Έλληνας που έφτασα στον ανώτερο βαθμό διαιτησίας στην Ευρώπη. Αυτό το επίπεδο δίνει τη δυνατότητα στους διαιτητές να διαιτητεύουν σε τουρνουά του υψηλότερου παγκόσμιου επιπέδου όπως Super Series και Grand Prix.

Ηλικιακά, μιας και υπάρχουν περιορισμοί, πίστεψα πως έφτασα στο ψηλότερο σημείο που θα μπορούσα να φτάσω και είμαι πολύ ευχαριστημένος που τα κατάφερα. Πρόσφατα στο Ομαδικό Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αντρών – Γυναικών στο Καζάν της Ρωσίας, συμμετείχα σε διαδικασία αξιολόγησης για το αν θα μπορούσα να δώσω εξετάσεις στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Μπάντμιντον (Badminton World Federation).

Πιστεύω πως οι διαιτησίες μου ήταν ικανοποιητικές μιας και μου ανατέθηκαν διαιτησίες και στους δύο τελικούς της διοργάνωσης. Αν σταθώ τυχερός λοιπόν θα μου δοθεί και η ανέλπιστη ευκαιρία να δώσω εξετάσεις στην BWF».

Οι τρεις πρωτοπόροι

Το σίγουρο είναι ότι ο Χρήστος Ευαγγελίδης δεν ξεχνάει. Κανέναν. Μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τους Έλληνες συναδέλφους του και τονίζει ότι τον στήριξαν σε όλη τη μέχρι τώρα διαδρομή του.

«Οφείλω να αναφερθώ στους ήδη πετυχημένους από την εποχή που εγώ ξεκινούσα, έμπειρους, αγαπητούς συναδέλφους διαιτητές που με βοήθησαν και με στήριξαν σε όλη μου αυτή την προσπάθεια. Ξεκινώντας από τη γυναίκα της παρέας την Μαρία Γράμψα από τη Ζάκυνθο, τον Βασίλη Καλύβα από την Άμφισσα και τον Αβραάμ Σαχπατζίδη από το Σιδηρόκαστρο.

Αυτοί οι τρεις είναι οι πρωτοπόροι της Ελληνικής Διαιτησίας στην Ευρώπη. Δυστυχώς σήμερα παραμένουμε στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία μόνο η Μαρία Γράμψα ως accredited κι εγώ ως certificated.

Ο Βασίλης Καλύβας έχει απομακρυνθεί προσωρινά εξαιτίας της μη κάλυψης των υποχρεώσεών του σε τουρνουά αλλά ελπίζω στην γρήγορη επάνοδό του μέσα από τις διαδικασίες της ΒΕ και την επανενεργοποίησή του.

Ο δε Αβραάμ Σαχπατζίδης συνεχίζει να δραστηριοποιείται με επιτυχία, συνέπεια και αναγνωρισιμότητα αλλά έχει κάνει μετεγγραφή στην Πορτογαλική Ομοσπονδία και διαιτητεύει πλέον ως Πορτογάλος».

Η αναχώρηση για την Ουκρανία

Το 2013 φεύγει από την Ελλάδα με απόσπαση ως δάσκαλος στην Ουκρανία, την οποία και βρίσκει σε μια πολύ κακή περίοδο. Ο ίδιος όμως επιμένει και τα καταφέρνει. Τα καταφέρνει και ως διαιτητής καθώς διευθύνει τους τελικούς του εθνικού πρωταθλήματος. Οι μετακινήσεις των δυσκολεύουν σε πολύ μεγάλο βαθμό, όμως εκείνος επιμένει…

«Τον Ιανουάριο του 2013 μετακόμισα στην Ουκρανία ως αποσπασμένος στο εξωτερικό δάσκαλος και σε λιγότερο από ένα μήνα παραμονής οι Ουκρανοί αρμόδιοι της Ομοσπονδίας Μπάντμιντον με τίμησαν καλώντας με να διαιτητεύσω τους τελικούς του εθνικού τους πρωταθλήματος.

Η παραμονή μου στη χώρα και οι πολιτικές εξελίξεις των δύο τελευταίων ετών έχουν κάνει πολύ δύσκολη, χρονοβόρα και ιδιαίτερα δαπανηρή την πραγματοποίηση των ταξιδιών μιας και πρέπει να μετακινηθώ με ποικίλα μέσα μέχρι το κοντινότερο αεροδρόμιο που πραγματοποιεί διεθνείς πτήσεις».

Η χειρότερη και η καλύτερη στιγμή…

«Η χειρότερη στιγμή μου ήταν σε εκείνο το πρώτο μου Πανελλήνιο θα έλεγα με τον τόσο παρορμητικό Δημήτρη που ένιωσα πολύ άσχημα για την στάση μου. Η καλύτερη έρχεται σε κάθε επόμενο τουρνουά διαιτητεύοντας αγώνες των καλύτερων αθλητών στην Ευρώπη και στον κόσμο και απολαμβάνοντας μετά την αναγνώριση μέσα από τα βλέμματά τους πως παίχτηκε ένας δίκαιος και καθαρός αγώνας. Εντυπωσιακό είναι πως σύμφωνα με τους κορυφαίους αθλητές στον κόσμο ο καλύτερος διαιτητής είναι αυτός που δεν τον θυμούνται μετά το τέλος του παιχνιδιού πράγμα που σημαίνει πως η διαιτησία του ήταν υποδειγματική».

«Στο Σιδηρόκαστρο ο κόσμος αγαπάει το άθλημα»

Όταν ένας διαιτητής γυρίζει όλον τον κόσμο και βρίσκεται σε τόσο μεγάλου επιπέδου τουρνουά μοιραία η ερώτηση περί διαφορών εξωτερικού με την Ελλάδα έρχεται από μόνη της. Ο Χρήστος Ευαγγελίδης μας εξηγεί τι γίνεται στο εξωτερικό, τονίζει ότι η οικονομική κρίση στη χώρα μας έχει αποδιοργανώσει τα πάντα και μαζί και το μπάντμιντον, ενώ ολοκληρώνει τη συνέντευξη με μία ευχή, αλλά και ένα μεγάλο «ευχαριστώ»…

«Πραγματικά η αποδοχή του αθλήματος από τον κόσμο στην Ευρώπη είναι ένας από τους λόγους που αξίζει κάποιος να ασχοληθεί. Σε αντίθεση δυστυχώς στην Ελλάδα είχαμε μάθει να έχουμε τους ελάχιστους συγγενείς των παικτών στο γήπεδο. Ακόμη και με ελεύθερη είσοδο μόνο περαστικοί περίεργοι έρχονται στα γήπεδα και γρήγορα φεύγουν.

Αυτό βέβαια δεν ισχύει σε διοργανώσεις οι οποίες γίνονται στην γενέτειρα της αντιπτέρισης στην Ελλάδα το Σιδηρόκαστρο όπου ο κόσμος αγαπάει και αγκαλιάζει καθημερινά το άθλημα. Εκεί είναι η μοναδική ευκαιρία να δεις γήπεδο γεμάτο θεατές να παρακολουθεί και να ενθαρρύνει τους παίκτες.

Σε οργανωτικό επίπεδο η Ελλάδα όπως σε πολλούς τομείς ήταν αρκετά πίσω από τα μέσα Ευρωπαϊκά επίπεδα. Κατάσταση η οποία έχει επιδεινωθεί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Ο συγκεντρωτισμός αρμοδιοτήτων και οι λανθασμένοι χειρισμοί από άτομα με λίγες ή και καθόλου γνώσεις κόστισαν ειδικά στην διαιτησία την απομάκρυνση πολλών ικανών και με προοπτικές καριέρας νέων διαιτητών οδηγώντας την σε έναν άδικο αφανισμό.

Οι διαιτητές πάντα στήριζαν την ομοσπονδία, ποτέ δεν ασκήθηκε αντιπολίτευση σε καμία διοίκηση, ουδέποτε δημιούργησαν πρόβλημα με τη διεξαγωγή διοργανώσεων.

Σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα υπάρχει σύνδεσμος διαιτητών ή ένωση διαιτητών μέσα στα όργανα των ομοσπονδιών και οι ίδιοι οι διαιτητές έχουν την ευθύνη της κάλυψης των διοργανώσεων με διαιτητές αλλά και για την τήρηση των διαδικασιών ώστε πάντα να υπάρχουν αρκετοί και καταρτισμένοι ικανοί διαιτητές.

Προγραμματίζονται τα ταξίδια και η πρόοδος όλων των διαιτητών και φυσικά τους πληρώνουν τα έξοδα των ταξιδιών τους για συμμετοχή σε τουρνουά. Στην Ελλάδα ανέκαθεν κάθε διαιτητής πλήρωνε από την τσέπη του κάθε του ταξίδι.

Αγωνιστικά τώρα, υπήρχαν κάποιοι αθλητές παλιότερα οι οποίοι εμφανίζονταν σε διεθνή τουρνουά αλλά πλέον καθώς έχω απομακρυνθεί από τα γειτονικά μας δρώμενα δεν μπορώ να έχω εκτίμηση της σημερινής κατάστασης.

Τα τελευταία χρόνια νομίζω πως έχουμε περισσότερη συμμετοχή σε τουρνουά τζούνιορς που σημαίνει ότι έχουμε νέα γενιά αθλητών – αθλητριών που έχουν καλά αγωνιστικά στοιχεία και είναι ένα ενθαρρυντικό σημάδι.

Γεγονός είναι πως υπάρχει αριθμός, ικανών και ορεξάτων προπονητών, οι οποίοι πραγματικά επενδύουν σε αυτό που αγαπούν και δείχνουν σωστά τον δρόμο της επιτυχίας σε πολλούς νέους αθλητές μας. Καταλαβαίνω πως τα οικονομικά είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη αλλά η βαρύτητα πρέπει να δοθεί εκεί όπου είναι πιθανό να υπάρχουν και οι επιτυχίες.

Ελπίζω να έρθει κάποια στιγμή στο ελληνικό Μπάντμιντον που θα κυλούν όλες οι διαδικασίες, της διαιτησίας, τόσο ομαλά και ήσυχα όπως και στο εξωτερικό. Δεν χρειάζονται χρήματα ούτε θαύματα για να το πετύχουμε. Θέληση κι εμπιστοσύνη μόνο σε αυτούς που ξέρουν και μπορούν να μεταφέρουν την εμπειρία από δεκάδες διοργανώσεις κάθε επιπέδου.

Τέλος οφείλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον φίλο μου Αλέξανδρο Καντζόγλου που μου «σύστησε» το υπέροχο αυτό άθλημα στο οποίο οφείλω πολλές από τις μοναδικές στιγμές της μέχρι τώρα εμπειρίας μου σε αυτό».