Συνεντεύξεις – «Η Σκοποβολή κάνει βήματα ανάπτυξης»

Το τηλεφωνικό ραντεβού είχε οριστεί το πρωί της Τετάρτης 09:00-10:00 το πρωί. Αν και πρωί η φωνή από την άλλη άκρης της τηλεφωνικής γραμμής ήταν γεμάτη ζωή και ενέργεια κάτι που, όπως μας είπε και η Μαρία Παπαδάκη είναι αυτή την εποχή η ελληνική Σκοποβολή.

Πτυχιούχος ΤΕΦΑΑ, εξαιρετική αθλήτρια, η Μαρία Παπαδάκη έχει χαρίσει αμέτρητες διακρίσεις στη χώρα μας, όπως το ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς το 2005 (Αλμεριά),  τα δύο βαλκανικά μετάλλια και πλασαρίσματα μέσα στη δεκάδα σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα (αεροβόλο πιστόλι, sport πιστόλι), εδώ και ένα χρόνο δημιουργεί καινούριους πρωταθλητές, από το πόστο της ομοσπονδιακής προπονήτριας.

Μας μιλάει για το τυχαίο γεγονός που την οδήγησε στο άθλημα της Σκοποβολής το οποίο αγάπησε από την πρώτη στιγμή, για τις προσπάθειες που κάνει η Ελληνική Ομοσπονδία με σκοπό τη διάδοση του αθλήματος, αλλά και για τις διαφορές μεταξύ των άλλων χωρών οι οποίες παραμένουν μεγάλες.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη Σκοποβολή;

Η ενασχόληση μου με την σκοποβολή προήλθε από ένα εντελώς τυχαίο γεγονός. Περισσότερο με διάλεξε, παρά το διάλεξα. Απλά, είχαν επισκεφθεί το σχολείο μου στην Καισαριανή, μερικοί προπονητές από την σκοποβολή και αφού πρώτα μας εξήγησαν τα βασικά πράγματα για το άθλημα, μας παρότρυναν να δοκιμάσουμε. Εγώ ακολούθησα τις φίλες μου που έδειξαν ενδιαφέρον, από απλή περιέργεια, καθώς δεν ήξερα καν τι είναι η σκοποβολή.

Ωστόσο, μου άρεσε αυτό που είδα, γράφτηκα στην Πανελλήνια Σκοπευτική Εταιρία (ΠΣΕ)  και αμέσως μετά άρχισαν να έρχονται οι διάφορες διακρίσεις. Πάντως το σίγουρο είναι ότι αν δεν συνέβαινε το συγκεκριμένο γεγονός εγώ δεν θα είχα ασχοληθεί, καθώς δεν είχα κανένα ερέθισμα, από το οικογενειακό περιβάλλον και φυσικά δεν μου περνούσε από το μυαλό κάτι τέτοιο.

Είναι γνωστό ότι η Σκοποβολή δεν έχει όριο ηλικίας….

Ακριβώς. Είναι ένα από τα πιο δημοκρατικά ολυμπιακά αγωνίσματα. Δεν παίζει ρόλο ο σωματότυπος, το ύψος τα κιλά…

Εσείς όμως αποφασίσατε να σταματήσετε από την ενεργό δράση και να ασχοληθείτε με την προπονητική και μάλιστα σε μια πολύ καλή στιγμή της καριέρας σας. Πως πήρατε αυτή την απόφαση;

Είναι γεγονός ότι ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση. Ήταν σαν να σταματάω αναγκαστικά. Ωστόσο, έπρεπε από την πλευρά μου να κοιτάξω τον επαγγελματικό τομέα και προτίμησα να το κάνω μέσα από το άθλημα που αγαπώ, παρά να ήμουν σε μια άσχετη δουλειά και φυσικά εκτός Σκοποβολής.

Μπορεί να μην αγωνίζομαι, αλλά έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ τις εξελίξεις, να είμαι κοντά στους αθλητές και να τους βοηθάω με τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που πιάσατε πιστόλι ως αθλήτρια;

Το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μονάχου και εδώ και ένα χρόνο, περίπου, διατελώ χρέη ομοσπονδιακής προπονήτριας στην Εθνική ομάδα.

Γενικά, πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να ασχοληθεί με το άθλημα της Σκοποβολής;

Είναι αρκετά δύσκολο, ειδικά αν είναι σε κάποιο αγώνισμα όπου απαιτούνται περισσότερα έξοδα, όπως σε πυροβόλα όπλα κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν αρκετά σκοπευτήρια. Για να σας δώσω να καταλάβετε το μοναδικό σκοπευτήριο για πυροβόλα όπλα βρίσκεται στη Μαλακάσα. Αντίθετα για το αεροβόλο, που είναι και πιο διαδεδομένο όπλο, τα πράγματα είναι πιο εύκολα κι αυτό γιατί υπάρχουν σκοπευτήρια, υπάρχουν σύλλογοι που μπορεί να ασχοληθεί κάποιος.

Είναι δαπανηρό άθλημα απ’ ότι καταλαβαίνουμε…

Εξαρτάται. Όπως είπα και πριν κάποια όπλα, όπως τα πυροβόλα και ίσως και τα τουφέκια, που χρειάζονται αρκετό εξοπλισμό. Όπως επίσης και τον πήλινο στόχο (skeet και trap) χρειάζεται να πληρώσεις τους στόχους, τα φυσίγγια, επιπλέον τα σκοπευτήρια είναι μακριά. Αλλά από την άλλη το αεροβόλο πχ δεν είναι καθόλου ακριβό και είναι εφικτό (οικονομικά) για τον καθένα.

Τα περισσότερα αθλήματα -αν όχι όλα- χρειάζονται καλή φυσική κατάσταση. Η Σκοποβολή είναι μέσα σε αυτά;

Βεβαίως και θέλει καλή φυσική κατάσταση, αλλά σε ένα μέτριο επίπεδο. Λίγη κολύμβηση, η οποία μας βοηθάει και στις αναπνοές που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο για έναν αθλητή, λίγο τρέξιμο, βάδισμα και λίγο γυμναστική με βάρη.

Έχετε πάει στο εξωτερικό, έχετε συμμετάσχει σε πολύ μεγάλες διοργανώσεις και έχετε ανταγωνιστεί με μεγάλες αθλήτριες του εξωτερικού. Οι διαφορές είναι μεγάλες σε σχέση με την Ελλάδα;

Οι διαφορές είναι πάρα πολύ μεγάλες. Καταρχήν όλες οι αθλήτριες που ανταγωνίστηκα και φυσικά όλοι οι αθλητές, που ανταγωνίζονται τώρα οι Έλληνες σκοπευτές είναι επαγγελματίες. Στην Ελλάδα βεβαίως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, οπότε καταλαβαίνετε ότι θα πρέπει κάποιος να δουλεύει στη δουλειά του και από εκεί και πέρα αν προλάβει να πάει για προπόνηση.

Δυστυχώς έτσι πρωταθλητισμός δεν γίνεται είναι πολύ δύσκολο για να ανταγωνιστείς τους αθλητές στο εξωτερικό. Επίσης, σε αντίθεση με την Ελλάδα, έχουν πολλές παροχές όπως γιατρούς και αθλητικούς ψυχολόγους. Ειδικά ο αθλητικός ψυχολόγος είναι πολύ σημαντικός για την Σκοποβολή, καθώς πρόκειται για ένα πολύ πνευματικό άθλημα.

Κατά τη γνώμη σας τι λείπει από την ελληνική Σκοποβολή έτσι ώστε να μπορέσει να πλησιάσει τις υπόλοιπες χώρες;

Καταρχήν πρέπει να αναφέρω ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε διακρίσεις σε Παγκόσμιο επίπεδο τόσο στον πήλινο, όσο και στο σταθερό στόχο με την Άννα Κορακάκη (πιστόλι) και τους Μάκη Μίτα, Νίκο Μαυρομάτη (πήλινο) με παγκόσμια ρεκόρ κάτι που δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε τα προηγούμενα χρόνια.

Θεωρώ ότι η Σκοποβολή έχει κάνει βήματα προόδου και φυσικά αυτό οφείλεται και στην Ομοσπονδία. Μάλιστα, εδώ και ένα χρόνο που βρίσκομαι εκεί έχουμε εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που λέγεται «Γνωριμία με τη Σκοποβολή», όπου επισκεπτόμαστε σχολεία για να μάθουμε στα μικρά παιδιά τι είναι Σκοποβολή.

Τα φέρνουμε στο σκοπευτήριο του Βύρωνα όπου έρχονται ακόμα πιο κοντά με το άθλημα και από εκεί και πέρα τους δίνουμε βασικές και χρήσιμες πληροφορίες, ενώ τους ενημερώνουμε και για τους συλλόγους που υπάρχουν σε περίπτωση που επιθυμούν να εγγραφούν.

Την περσινή χρονιά έγινε ένα προπονητικό camp (μετά από πολλά χρόνια) στα Χανιά, φέτος έγινε (πριν ένα μήνα) ένα ακόμα, αλλά για τις μικρές ηλικίες όπου πρέπει να επικεντρωθούμε και πήγε πάρα πολύ καλά, και πιστεύω ότι αν και είμαστε σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση, βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο.

Από πλευράς διακρίσεων μας λείπει πολύ ένα Ολυμπιακό μετάλλιο, καθώς σε όλε τις άλλες διοργανώσεις πάμε αρκετά καλά, ασχέτως αν δεν το γνωρίζει ο κόσμος, καθώς δεν υπάρχει προβολή.

Αυτό είναι κάτι που λείπει από τη Σκοποβολή;

Ναι, σίγουρα! Η προβολή από τα ΜΜΕ είναι ανύπαρκτη…

Από την άλλη πλευρά η Ελληνική Ομοσπονδία κάνει κάτι για την προβολή του αθλήματος;

Δεδομένου της οικονομικής κατάστασης που βρισκόμαστε η ομοσπονδία κάνει μια πάρα πολύ σωστή διαχείριση των οικονομικών πώρων της. Για παράδειγμα αυτή την περίοδο γίνεται ανακαίνιση του Εθνικού Σκοπευτηρίου του Βύρωνα, που είναι κάτι πολύ σημαντικό, καθώς πρόκειται για εγκαταστάσεις οι οποίες όσο σε καλύτερη κατάσταση βρίσκονται τόσο πιο πολύ κόσμο θα προσελκύσει το άθλημα.

Όπως είπα και πριν, αν και βρισκόμαστε σε δύσκολη οικονομικά θέση η ομοσπονδία κάνει πράγματα, όπως τα προπονητικά camp, τις αποστολές που στέλνει για τους αγώνες, τις ανακαινίσεις εγκαταστάσεων, γίνονται προγράμματα για τη διάδοση του αθλήματος.

Γενικά, επειδή παρακολουθώ τις εξελίξεις και στις άλλες ομοσπονδίες, θεωρώ ότι είμαστε σε πάρα πολύ καλό επίπεδο, τόσο από πλευράς διαχείρισης, όσο και προσπάθειας.

Μπορεί όμως ο κόσμος να μάθει και να διαβάσει για τις εργασίες της ομοσπονδίας; Κι αν ναι από πού;

Στο κομμάτι της ενημέρωσης μπορώ να πω ότι είμαστε λίγο πίσω. Αλλά αυτό πιστεύω ότι γίνεται επειδή υπάρχει περιορισμένο δυναμικό προσωπικό το οποίο χρησιμοποιείται από την ομοσπονδία για να βγάλει εις πέρας όλα τα παραπάνω που προανέφερα.

Ποιοι είναι οι στόχοι της Εθνικής για την καινούρια σεζόν που έρχεται;

Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση είναι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο αεροβόλο πιστόλι (Φεβρουάριος), η έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου (τέσσερις σειρές), ωστόσο ο Ιανουάριος είναι πολύ σημαντικός καθώς ξεκινάνε οι εγχώριες διοργανώσεις όπου από εκεί θα προκύψουν οι προκρίσεις για τους αθλητές που θα πλαισιώσουν την Εθνική ομάδα.

Επομένως η επιλογή των αθλητών για την Εθνική είναι καθαρά θέμα επιδόσεων…

Ναι, βάσει επιδόσεων και συνήθως αν υπάρχει κάποια ελπίδα για διάκριση από κάποιον αθλητή. Δηλαδή μπορεί κάποιος να έχει βγει εδώ πρώτος, αλλά σε σύγκριση με τις επιδόσεις του εξωτερικού (για παράδειγμα το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) να είναι στην 50η θέση. Στην περίπτωση αυτή η αποστολή δύσκολα θα πάει στη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Για τη μέχρι τώρα πορεία σας είτε ως αθλήτρια, είτε ως προπονήτρια έχετε την ανάγκη να ευχαριστήσετε κάποιους;

Ναι, πρώτα απ’ όλους την οικογένειά μου που έχει στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια για να κάνω αυτό που αγαπώ. Από εκεί και πέρα θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Ελληνική Ομοσπονδία που ήταν δίπλα μου από την εποχή που έκανα πρωταθλητισμό μέχρι και τώρα, το σύλλογό μου (ΠΣΕ) που μου παρείχε ό, τι ήθελα, όπως και η ομοσπονδία φυσικά, από πλευράς εξοπλισμού, από ιατρικής πλευράς (τραυματισμούς κτλ).

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον προπονητή μου τον Γρηγόρη Κωνσταντίνου, γιατί με έμαθε πολλά πράγματα που τώρα μπορώ να τα διδάξω εγώ στους αθλητές μου και επίσης θέλω να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον αντιπρόεδρο της ομοσπονδίας κ. Αλέξανδρο Δημακάκο.

Για το τέλος θέλουμε να κάνετε μια ευχή για το άθλημα της Σκοποβολής

Εύχομαι να έχει συνέχεια η ανοδική πορεία της ελληνικής Σκοποβολής, γιατί πραγματικά το αξίζει. Έχει πιστούς αθλητές που την αγαπάνε, κάνουν θυσίες και θυσιάζονται γι’ αυτήν. Ελπίζω να έχουμε ακόμα πιο πολλές διακρίσεις και φυσικά αυτό που λαχταράμε όλοι ένα ολυμπιακό μετάλλιο.