Συνεντεύξεις – Η Αθηνά Αγγελοπούλου στο othersportsnews.gr

Του Θανάση Σταθόπουλου
OSN

Αυτή τη φορά ήμουν στην ώρα μου. Όχι, ακριβώς, αλλά τουλάχιστον όρισα, μέσω sms, τη νέα ώρα…Συναντηθήκαμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Η πρώτη χειραψία έγινε με την Αθηνά να είναι κάτω από το πεζοδρόμιο. «Δεν είναι και τόσο ψηλή όσο φαίνεται στις φωτογραφίες», είπα. Βέβαια μετά από λίγο κατάλαβα πόσο λάθος έκανα…

Γεγονός είναι ότι όσο περπατούσαμε προς το σημείο όπου θα γινόταν η συνέντευξη ένιωθα άβολα, καθώς έπρεπε να σηκώσω ψηλά το κεφάλι μου για να την δω στα μάτια (δεν είμαι κοντός, εκείνη είναι ψηλή). Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν θέμα ύψους, αλλά λάμψης…Τη λάμψη που εκπέμπει μια ολυμπιονίκης…

Η συνέντευξη ουσιαστικά ξεκίνησε από το δρόμο. Είχα περιέργεια να ρωτήσω πως αισθάνεται μια ολυμπιονίκης. «Είναι πολύ όμορφα. Δεν το έχω καταλάβει ακόμα, αλλα αισθάνομαι πάρα πολύ καλά», θα πει.

Φυσικά δεν μπορούσα να περιμένω να καθίσουμε για να την ρωτήσω για την εντελώς αντίθετη πορεία που πήρε αθλητικά η ζωή της. Από τη ρυθμική γυμναστική στην κωπηλασία. Αφού πρώτα χαμογελάσει μου είπε: «Ναι δεν είναι παράξενο; Γεγονός είναι ότι επηρεάστικα από τα αδέλφια μου που είναι κι αυτοί κωπηλάτες κι έτσι μπήκα κι εγώ στον κόσμο της κωπηλασίας».

Αφού καθίσαμε για να ξεκινήσει η συνέντευξη (σε ενα σημείο που είχαμε αρκετές «επισκέψεις» από πολύ μικρές ηλικίες μέχρι μεγάλες), αρχίζω την «ανάκριση» με κλισέ ερωτήσεις. Φυσικά, μέσα σε όλα έχω μεγάλη περιέργεια για να μάθω το λόγο που σταμάτησε τη ρυθμική. «Ξεκίνησα ρυθμική σε μικρή ηλίκια. Πρέπει να ήμουν τεσσάρων. Πρώτα μπαλέτο και μετά ρυθμική. Σε ηλίκια 10 ετών πάω στο σύλλογο της Δραπετσώνας όπου θα μείνω για τρία χρόνια, μέχρι που ήρθε ο τραυματισμός (ρήξη μηνίσκου στο αριστερό πόδι) και τότε σταμάτησα. Φυσικά υπήρχε απογοήτευση. Στενοχωρήθηκα γιατί έπρεπε να σταματήσω. Από εκεί και πέρα έπρεπε να αρχίσω ενδυνάμωση για να αποφύγω την επέμβαση, αλλά δεν τα κατάφερα. Μετά από αυτό δεν μπόρεσα να επιστρέψω στη ρυθμική και ούτε να κάνω άλλα αθλήματα που μου άρεσαν».

Κι όμως βρήκε άθλημα. Ουσιαστικά, ήταν μπροστά της. Ο Βασίλης και ο Διονύσης (τα αδέλφια της) ήταν ήδη στην κωπηλασία. Δεν ήθελε και πολύ…Θα αποθεραπευτεί. Μπορεί να πήρε 18 μήνες, αλλά τα κατάφερε. Με την παρότρυνση των αδελφών, αλλά και με…συνταγή γιατρού πήγε στην κωπηλασία. «Ο γιατρός μου είχε πει ότι η κωπηλασία είναι ό,τι καλύτερο για μένα. Έτσι λοιπόν πήγα κι εγώ για να δοκιμάσω κι αυτό ήταν. Έμεινα εκεί ή μάλλον κόλλησα…»

Νέο άθλημα. Η βάρκα την κερδίζει και η Αθηνά καταφέρνει να την «δαμάσει». «Το να μπαίνεις στη βάρκα και να κωπηλατείς είναι μια άλλη αίσθηση. Δεν είναι σαν τα κωπηλατικά μηχανήματα. Είναι κάτι το διαφορετικό».

Η κωπηλασία την κέρδισε. Η βάρκα την εντυπωσίασε. Ωστόσο δεν θα πάρει καθόλου καιρό μέχρι το σημείο που και η Αθηνά με τη σειρά της θα κερδίσει-κατά κράτος-την κωπηλασία. Αυτό φάνηκε από τον πρώτο αγώνα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τον Ιούλιο του 2010.

«Ξεκίνησα με σκιφ, όμως στον πρώτος μου αγώνα, που ήταν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, ήταν στο διπλό σκιφ, όπου ήρθε το πρώτο μετάλλιο».

Αυτό ήταν. Αφού ανέβηκε στο βάθρο, δύσκολα θα κατέβει. Επόμενος σταθμός; Η εθνική ομάδα. «Μετά το πανελλήνιο άρχισα να κατεβαίνω και στις προκρίσεις για την εθνική ομάδα στο μονό σκιφ. Αφού πήγαν όλα μια χαρά, πήρα μέρος και στο μεγάλο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, με το διπλό σκιφ, παίρνοντας και εκεί την πρώτη θέση. Την ίδια χρονιά (2010) πήρα μέρος και στο Βαλκανικό στην Καστοριά. Εκεί συμμετείχα με το τετραπλό με το μονο σκιφ παίρνοντας δύο ασημένια μετάλλια».

Χρυσά μετάλλια σε Πανελλήνια πρωταθλήματα, ασημένια σε Βαλκανικά. Το 2010. Κι αν χάσατε το συνειρμό με τα προηγούμενα που έχουμε αναφέρει, όλα αυτά έγιναν μετά από έξι με επτά μήνες ενασχόλησης με την κωπηλασία!

Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο η Αθηνά έχει αρχίσει να φτιάχνει τη δική της συλλογή μεταλλίων. Δεν το περίμενε. Απλά συνέβαινε. Νιώθει μια μικρή αμηχανία. Ακουμπάει συνεχώς το αριστερό της γόνατο. Του χρωστάει-τελικά-πολλά…

Οι επιτυχίες μόλις άρχισαν. Το 2011 θα ακολουθήσουν ακόμη δύο χρυσά σε Πανελλήνιους αγώνες τόσο στο μονό σκιφ, όσο και στο διπλό, αλλά και δύο ακόμη ασημένια στους Βαλκανικούς αγώνες. Εθνική ομάδα. Πώς είναι να φοράς τη φόρμα με το εθνόσημο; Χαμογελάει. «Ήταν κάτι πάρα πολύ ωραίο. Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη και είπα μέσα μου ότι θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό για τιμήσω το εθνόσημο και τη χώρα μου», θα πει.

Το πρωτο παγκόσμιο πρωτάθλημα…

«Το 2012 συμμετέχω στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στο μονό σκιφ, όπου θα πάρω την πρώτη θέση. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κατηγορία του τετραπλού σκιφ. Εκεί πήραμε την ένατη θέση. Γεγονός είναι ότι τα πράγματα σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα είναι πολύ δύσκολα. Από την πλευρά μου δεν είχα προετοιμαστεί στο τετραπλό, καθώς όλη τη χρονιά προετοιμαζόμουν στο μονό. Αυτό έκανε ακόμα πιο δύσκολη την κατάσταση. Ωστόσο θεωρώ ότι η θέση ήταν πάρα πολύ καλή για πρώτη φορά σε ένα παγκόσμιο».

Βάζω μια παύση. Καλές οι επιτυχίες και οι διακρίσεις, αλλά υπήρχε και το σχολείο. Κι όταν στην Ελλάδα μιλάμε για αθλητισμό και σχολείο μαζί το πράγμα γίνεται δύσκολο. «Όταν επέστρεφα από τους αγώνες υπήρχε μια δυσκολία από τους καθηγητές ακόμα και στο να με αναγνωρίσουν», θα πει με μια μικρή δόση χιούμορ. «Ήταν δύσκολα. Κι εγώ από την πλευρά μου δεν ένιωθα άνετα να λέω διαρκώς στους καθηγητές ότι ήμουν σε αγώνες. Ωστόσο,το αγαπούσα το σχολείο. Υπήρχαν πολλές φορές που μου έλειπε».

Κρίμα. Μια αθλήτρια, δεν έχει σημασία αν είναι η Αθηνά ή οποιαδήποτε άλλη, εκπροσωπεί τη χώρα μας στο εξωτερικό έχοντας σημαντικές διακρίσεις και αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις από μερίδα (ευτυχώς) ανθρώπων που «εκπαιδεύουν» παιδιά. Αντι να βοηθούν τους πρωταθλητές μας έχουν απαιτήσεις και άποψη…

«Το θετικό είναι ότι δεν ήταν όλοι έτσι. Από τους περισσότερους καθηγητές είχα κατανόηση», θα συμπληρώσει η Αθηνά.

Επιστρέφουμε στα αγωνιστικά θέματα. Το 2013 θα πάρει μέρος και πάλι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Αυτή τη φορά στο διπλό σκιφ. Η ένατη θέση στην «πρεμιέρα» της σε τόσο σημαντικούς αγώνες ανήκει στο παρελθόν. Καταλαμβάνει την τέταρτη θέση χάνοντας για λίγο το βάθρο.

«Τη δεύτερη χρονιά που συμμετείχαν στο παγκόσμιο τα πράγματα ήταν ακόμη καλύτερα σε σχέση με την πρώτη. Αυτή τη φορά έτρεξα στο διπλό σκιφ με την Κατερίνα Ζέρβα και πήραμε την τέταρτη θέση. Αν και χάσαμε το μετάλλιο για λίγο ήμουν πολύ ευχαριστημένη με το πλασάρισμα. Από την πλευρά μας τα δώσαμε όλα και ευχαριστηθήκαμε την κούρσα. Πιστεύω ότι αυτό έχει σημασία».

Η μεγαλύτερη στιγμή μέχρι την επόμενη…

Πέρασαν τρία χρόνια με την Αθηνά Αγγελοπούλου να έχει συλλέξει εμπειρίες και πολλά μετάλλια από την κωπηλασία. Ωστόσο η τέταρτη χρονιά (2014) θα της φέρει τη μεγαλύτερη διάκριση, τόσο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Νέων.

Στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου θα πάει στο Αμβούργο για το παγκόσμιο πρωτάθλημα νεανίδων. Εκεί θα πάρει το μετάλλιο. Μαζί με την Κατερίνα Ζέρβα. Σε μία διοργάνωση που και τα έξι ελληνικά πληρώματα κάνουν σπουδαίες εμφανίσεις και πλασαρίζονται πάνω από την έβδομη θέση. Ωστόσο Αγγελοπούλου και Ζέρβα παίρνουν ένα «μπράβο» παραπάνω καθώς χαρίζουν στην Ελλάδα το μοναδικό μετάλλιο.

Θα επιστρέψει για μια μέρα στην Ελλάδα και αμέσως μετά θα φύγει για την Κίνα στην οποία έχει δώσει «ραντεβού» με τη μεγαλύτερη στιγμή της, μέχρι τώρα, πορείας της.

«Δεν πρόλαβα να καταλάβω τι είχε γίνει στο παγκόσμιο. Επέστρεψα Ελλάδα και έφυγα αμέσως για Κίνα», θα πει.

Στην Κίνα ζει πρωτόγνωρες στιγμές. Τελετή έναρξης. Μπορεί να μην ήταν στο στίβο της παρέλασης, όμως ήταν μέσα στο στάδιο. Χιλιάδες κόσμος, αμέτρητοι αθλητές. Μεγάλη εμπειρία. «Ήταν φανταστικά. Μεγάλη εμπειρία μέσα σε ένα γεμάτο από κόσμο στάδιο. Καταστάσεις τις οποίες δύσκολα ξεχνάς».

Οι αγώνες θα ξεκινήσουν με την Αθηνά να δείχνει ότι δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί. «Ήταν διαφορετικές οι συνθήκες σε σχέση με το παγκόσμιο. Στους Ολυμπιακούς έτρεχα μόνη μου, οι καιρικές συνθήκες ήταν διαφορετικές, μου πήρε κάποιο χρόνο για να προσαρμοστώ. Ήξερα την Krystina Staraselets (Λευκορωσία), ότι είναι μια πολύ δυνατή αθλήτρια έχοντας κερδίσει κι άλλους αγώνες. Στον πρώτο αγώνα περνούσε μόνο μία για τα ημιτελικά. Είπα ότι θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, αλλά μέσα μου γνώριζα ότι αυτό ήταν δύσκολο. Τελικά βγήκα δεύτερη και πήγα σε επαναληπτικό. Εκεί αισθανόμουν καλύτερα. Πήρα το δεύτερο εισιτήριο και κατάφερα να περάσω στον ημιτελικό».

Στον ημιτελικό έχει βρει πλέον ρυθμό. Κάνει μια εκπληκτική εμφάνιση και παίρνει την πρώτη θέση έχοντας μάλιστα τον καλύτερο χρόνο από τις υπόλοιπες φιναλίστ του τελικού. Στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων! Έχει καταλάβει τι γίνεται;

«Πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος για να τρέξεις σε έναν τελικό. Δεν γίνεται αλλιώς. Μπήκα μέσα στη βάρκα και είπα ό,τι θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Πριν μπω ναι είχα άγχος, ωστόσο προσπάθησα να συγκεντρωθώ για να μην σκέφτομαι τίποτα. Δεν μπορείς να τρέξεις αλλιώς. Αν έμπαινα μέσα στη βάρκα και δεν είχα το μυαλό μου στην διαδρομή μου ή έτρεμα με την πρώτη κουπιά θα έπεφτα μέσα στο νερό. Γεγονός είναι ότι για πρώτη φορά ανυπομονούσα να τελειώσω για να δω τι είχα κάνει. Να δω τα αποτελέσματα. Όλη τη νύχτα πριν από τον τελικό αυτό σκεφτόμουν. Είχα μεγάλη λαχτάρα γι’ αυτό τον αγώνα».

Ο αγώνας ξεκινάει με την Αθηνά να φεύγει πρώτη. Πρώτο περάσμα, δύο δευτερόλεπτα διαφορά. «Ήταν έκπληξη για μένα. Μετά το πέρασμα από τα 500μ. έβλεπα ότι ήμουν πολύ μπροστά. Ωστόσο, στα τελευταία περίπου 50μ. είδα ξαφνικά την Staraselets δίπλα μου να κάνει ένα εντυπωσιακό φινάλε και να παίρνει την πρώτη θέση. Εγώ έκανα ό,τι καλύτερο χάνοντας το χρυσό για 0.026!».

Συγκίνηση, ξέσπασμα από την ένταση, συγχατητήρια από τον προπονητή της, το πρώτο τηλέφωνο στη μητέρα της. Και φυσικά ένα ασημένιο μετάλλιο που βρήκε τη θέση του στην ήδη πλούσια συλλογή της. Σε τόσο νεαρή ηλικία η Αθηνά έχει προσφέρει πολλά στον ελληνικό αθλητισμό. Η συνέντευξη φυσικά δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς να ευχαριστήσει τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που την βοήθησαν για να φτάσει σε μία τόσο σημαντική επιτυχία.

«Σίγουρα, θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου και τα αδέλφια μου. Είναι πραγματικοί “ήρωες” που με…αντέχουν. Απο εκεί και πέρα τους προπονητές μου στον Ν.Α.Σ που με βοηθούν και με στηρίζουν. Την κ. Ελένη Νάνου, την κ. Κατερίνα Πέρρου και φυσικά τον κ. Παναγιώτη Λιβανό, ο οποίος από την αρχή στάθηκε δίπλα μου και με βοήθησε. Ουσιαστικά όλοι τους με βοήθησαν με τον δικό του τρόπο ο καθένας και τους ευχαριστώ πάρα πολύ γι΄αυτό».

Σταματάω εδώ. Δεν θα ρωτήσω για το Ρίο. Δεν έχει νόημα. Ας μείνουμε στην Κίνα και τις αναμνήσεις από μια ήδη μεγάλη επιτυχία. Την ρωτάω αν θα ήθελε η κωπηλασία να έχει μεγαλύτερη προβολή. Μου απαντάει «Φυσικά. Πιστεύω ότι αξίζουμε μεγαλύτερη προβολή». Η τελευταία ερώτηση είναι για το πόσοι την υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο μετά το παγκόσμιο πρωτάθλημα (όχι μετά την ολυμπιάδα), χαμογελάει και μετράει στα δάχτυλα του ενός χεριού…

«Τα αγαθά κόποις κτώνται»

Για την Αθηνά Αγγελοπούλου μίλησαν στο othersportsnews.gr τρεις άνθρωποι. Φυσικά πρώτη και καλύτερη ήταν η μητέρα της η κ. Γιούλα Φασάκη- Αγγελοπούλου. Ο άνθρωπος που διαρκώς τρέχει…Έχει τρία παιδιά πρωταθλητές, οι οποίοι ορίζουν τους ρυθμούς της ζωής της, όπως θα πει και η ίδια πιο κάτω. Ένας άνθρωπος που δεν θέλει να του χαρίζεται τίποτα κι αυτό το έχει περάσει και στα παιδιά της με τον καλύτερο τρόπο…

«Τα αγαθά κόποις κτώνται, που λέγανε οι παλιοί..», θα πει. «Και ξεκινάω με αυτό το γνωμικό γιατί η κάθε νίκη το κάθε μετάλλιο θελει κόπο πολυ παρα πολυ! Απο τα πρώτα χρόνια της παιδικής της ηλικίας η Αθηνα αγάπησε τον αθλητισμό στα ταπί της ρυθμικής γυμναστικής, κάνοντας ρόζους στα δάχτυλα των ποδιών ..Ήρθε η ώρα της αλλαγής και συνεχίζοντας τον αθλητισμό κοντά στα αδέρφια της βρέθηκε να κωπηλατεί και να κάνει ρόζους, αυτή τη φορά στα χέρια της!

Στο ξεκίνημα των 18 χρόνων της σημερα μ’ ένα παγκόσμιο και ένα ολυμπιακό μετάλλιο (πολλα βαλκανικά και πανελλήνια ) μπορώ να μην την θαυμάζω και να την καμαρώνω; Μπορώ να μην ακολουθώ τους ρυθμούς και τα θέλω της; Πρέπει να έχεις δύναμη ψυχής πρώτα, για να καταφέρεις να ανταπεξελθεις σε τέτοιο αθλητικό επίπεδο και προσπάθεια κάθε μέρα. Καθε μέρα αγώνας, για το σχολείο, το φροντιστήριο, την προπόνηση !

Τα μετάλλια ειναι η ανταμοιβή των κόπων αυτών! Μα για τους γονείς της ειναι και το χαμόγελο της όταν τη βλέπουμε ευχαριστημένη με αυτά που εχει κερδίσει. Σίγουρα θα μπορούσα πω περισσότερα αλλα ξερω οτι δεν της αρέσει. Θα πω όμως οτι ειναι η κόρη που θα ήθελε ο κάθε γονιός. Την ευχαριστούμε γι αυτό που ειναι πρώτα και μετα για αυτά που εχει κερδίσει!».

«Η Αθηνά είναι η εξέλιξη του αθλήματος»

Σειρά είχε ο προπονητής της. Ο Παναγιώτης Λιβανός. Δίπλα της από την αρχή μέχρι τώρα. Ο προπονητής του Ν.Α.Σ είναι γεγονός ότι της βάζει δύσκολα. Αλλά μαζί τα καταφέρνουν αρμονικά τα αποτελέσματα μιλού από μόνα τους.

«Στόχος ήταν η Αθηνά να μπορέσει να καταλάβει που μπορεί να φτάσει. Κατάφερε να ξεπεράσει τον τραυματισμό και να ξεκινήσει τον πρωταθλητισμό. Τα προσόντα της φάνηκαν από την αρχή. Είδαμε ότι η Αθηνά έχει μέλλον μπροστά της. Από τους πρώτους αγώνες έδειξε ότι είναι πολύ μεγάλο ταλέντο. Η συνέχεια είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε».

Όσο για την αλλαγή από τη ρυθική γυμναστική στην κωπηλασία ο έμπειρος προπονητής δήλωσε: «Το γεγονός ότι ασχολήθηκε με τη ρυθμική της έκανε καλό. Είχε από την αρχή τον έλγχο των κινήσεων στο σώμα της και το μόνο που έμενε ήταν να βελτιώσουμε τα τεχνικά σημεία κάτι που έγινε πολύ γρήγορα».

Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ήταν κι αυτές των Ολυμπιακών Αγώνων στην Κίνα. «Μίλούσαμε διαρκώς μέσω μηνυμάτων στο facebook. Πριν από τον τελικό της είπα να κλείσει τα μάτια και να μην σκέφτεται τίποτα και ότι είναι πολύ γρήγορη και δεν έχει χάσει ποτέ στα 1000 μέτρα από καμία. Είναι γεγονός ότι με έκανε πολύ ευτυχισμένο».

Το κλείσιμο της συζήτησή μας με τον Παναγιώτη Λιβανό, θεωρώ ότι περικλείει όλα τα παραπάνω. «Η Αθηνά είναι η εξέλιξη του αθλήματος και για το ίδιο το άθλημα της κωπηλασίας, αλλά και για την εξέλιξη του προπονητή της, γιατί κι εγώ μαθαίνω μέσα από εκείνη».

«Μεγάλη ψυχή»

Στο othersportsnews.gr μίλησε και η Πόπη Κουτσούκου η προπονήτρια του ΔΑΣ Δραπετσώνας, πρώην αθλήτρια της ρυθμικής γυνναστικής και πρώην προπονήτρια της Αθηνάς Αγγελοπούλου.

«Θυμάμαι ότι είχε ξεκινήσει από άλλα σωματεία και η κ. Αγγελπούλου την έφερε σε εμάς. Ένας πολύ συνεσταλμένο παιδί και αρκετά διστακτικό και λιγομίλητο στις αρχές και αρκετά ψηλή για την ηλικία της. Μπορώ να πω ότι είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία. Αργότερα τραυματίστηκε, έκανε επέμβαση στο μηνίσκο και αναγκάστηκε να αποχωρήσει απο τη ρυθμική. Θεωρώ ομως ότι η αλλαγή που έκανε ήταν ιδανική. Κι αυτό γιατί τα κορίτσια της ρυθμικής γυμνάζουν όλο το σώμα και μετά μαθαίνουν τα τεχνικά μέρη. Επομένως κατά κάποιον τρόπο η ρυθμική έπαιξε το ρόλο της για να προσαρμοστεί καλύτερα στην κωπηλασία».

Για την εξέλιξη της Αθηνάς Αγγελοπούλου η Πόπη Κουτσούκου τόνισε: «Πίστευα ότι θα φτάσει ψηλά, αλλά με εντυπωσιάσει ο ελάχιστος χρόνος όπου συνέβη αυτό. Είναι πραγματικά μια μεγάλη ψυχή κι ένας γλυκύτατος άνθρωπος. Ξέρει ότι την σκέφτομαι και ότι είμαι πάντα δίπλα της σε ό,τι κι αν χρειαστεί».