Ράγκμπι – Six Nations: Η Ιρλανδία κατέκτησε τον τίτλο για δεύτερη συνεχόμενη φορά

Εξ’ αρχής η τελευταία αγωνιστική θα είχε δραματικό φινάλε. Η Αγγλία είχε το πλεονέκτημα από πολλές πλευρές. Είχε μεν τον πιο δύσκολο αντίπαλο, σε αντίθεση με Ιρλανδία, Ουαλία, όμως είχε το προβάδισμα στη διαφορά των πόντων, ενώ παράλληλα θα έπαιζε τελευταία στο πρόγραμμα γνωρίζοντας τα αποτελέσματα των υπολοίπων.

Το 20-61 της Ουαλίας μέσα στη Ρώμη άφηνε εκτός τίτλου την Αγγλία για 17 πόντους, ενώ το 10-40 της Ιρλανδίας μέσα στη Σκωτία έβαζε στους Άγγλους ακόμη πιο δύσκολα, καθώς έπρεπε να κερδίσουν με 26 πόντους διαφορά τους Γάλλους. Σε αυτή την περίπτωση Ιρλανδία και Αγγλία θα έφταναν στην απόλυτη ισοβαθμία με τον τίτλο να κρίνεται στο ποια ομάδα είχε τα περισσότερα tries.

Ωστόσο τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε με την Αγγλία να κερδίζει με 20 πόντους διαφορά τη Γαλλία και η Ιρλανδία να κατακτά για δεύτερη διαδοχική χρονιά τον τίτλο, τον τρίτο από καταβολής Six Nations (2000) και τον 13ο συνολικά (Home Nations, Five Nations).

Νίκη χωρίς αντίκρυσμα για την Ουαλία

Στο πρώτο χρονικά παιχνίδι, η Ουαλία έψαχνε στον αγώνα της Ρώμης έναν τέτοιο σκορ που θα της έδινε το προβάδισμα για την κατάκτηση τίτλου καθώς στην ισοβαθμία ήταν αρκετά πίσω τόσο από την Αγγλία (-25), όσο και από την Ιρλανδία (-21). Από την άλλη η Ιταλία δεν είχε κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον, ωστόσο ο στόχος της ήταν να κλείσει τη διοργάνωση με μια πολύ καλή εμφάνιση μπροστά στους οπαδούς της.

Ο στόχος αυτός υλοποιήθηκε μόνο για ένα ημίχρονο, με την Ιταλία να παρουσιάζεται άκρως ανταγωνιστική. Στα πρώτα 12 λεπτά το σκορ είχε γίνει 6-6 με τα εύστοχα penalties των Haimona (1’), Orquera (10’) από πλευράς Ιταλίας, με τον Halfpenny να απαντάει και στις δύο περιπτώσεις (7’, 12’). Το πρώτο try του αγώνα ήρθε από την πλευρά των φιλοξενούμενων και συγκεκριμένα από τον Roberts (18’), ο οποίος έδωσε για πρώτη φορά το προβάδισμα στην ομάδα του κάνοντας το 6-11.

Η απάντηση ήταν άμεση με τον Venditti να σημείωνει το πρώτο try της Ιταλίας, ισοφαρίζοντας σε 11-11, ενώ το conversion του Orquera έδωσε και πάλι το προβάδισμα στην Ιταλία με 13-11. Ωστόσο, η Ουαλία κατάφερε πριν κλείσει το ημίχρονο να πάρει κεφάλι στο σκορ χάρη στο penalty του Biggar ο οποίος έκανε το 13-14 το οποίο ήταν και το σκορ του πρώτου ημιχρόνου.

Η Ουαλία δεν είχε πολλά περιθώρια. Η διαφορά του ενός πόντου την άφηνε ουσιαστικά εκτός τίτλου (δεδομένου ότι Αγγλία και Ιρλανδία θα κέρδιζαν). Με αυτά τα δεδομένα οι φιλοξενούμενοι μπήκαν αποφασισμένοι να πάρουν τη νίκη και με όσο μεγαλύτερη διαφορά μπορούσαν.

Αύξηση πίεσης στην πίσω γραμμή της Ιταλίας και «σκληρή» άμυνα. Η Ιταλία «κλείδωσε» και στη συνέχεια κατέρρευσε. Χαρακτηριστικό, αυτής της πίεσης από την πλευρά των Ουαλών, ήταν το γεγονός ότι το 13-14 του 40’ έγινε 13-28 στο 50’, με την Ουαλία να σημειώνει δύο tries με τους Williams (47’) και North (49’), με τον Biggar να βρίσκει στόχο και στα δύο conversions.

Η Ουαλία συνέχισε στον ίδιο ρυθμό. Με τον North, μεγάλο πρωταγωνιστή, να οδηγεί σημειώνοντας ακόμη δύο tries (54’, 59’) και τον Biggar να ευστοχεί στα conversions το σκορ έφτασε στο 13-42.

Δύο ακόμη tries από τους Webb (66’) και Warburton (68’), με τον Biggar να ευστοχεί σε μόνο ένα conversion, έφτασαν το σκορ στο 13-54, ενώ το try νούμερο 7 σημείωσε και πάλι ο Williams (72’) που μαζί με το conversion του Biggar έκαναν το σκορ 13-61 με τη διαφορά να έχει φτάσει τους 48 πόντους!

Η Ιταλία όμως κατάφερε να κατεβάσει τη διαφορά με το try του Sarto στο 79’, ενώ το εύστοχο conversion του Orquera διαμόρφωσε το τελικό 20-61 μια διαφορά 41 πόντων που δεν ήταν αρκετή, όπως φάνηκε από τα επόμενα παιχνίδια, για χαρίσουν στην Ουαλία τον τίτλο.

Τίτλος μέσα στη Σκωτία

Νίκη με μεγάλη διαφορά ήθελε και η Ιρλανδία, η οποία μπήκε εντυπωσιακά στο γρασίδι του Murrayfield με τον O’Connell να σημειώνει μόλις στο 4’ το πρώτο try του αγώνα και με το conversion του Sexton το σκορ έγινε 0-10. Η Σκωτία θα απαντήσει με το penalty του Laidlaw (17’) μειώνοντας σε 3-10, όμως η ανάπτυξη της Ιρλανδίας ήταν εξαιρετική και με τον O’ Brien έφτασε σε ένα ακόμη try που μαζί με το conversion του Sexton έκαναν το σκορ 3-17.

Ωστόσο οι γηπεδούχοι εκμεταλλεύτηκαν τη μοναδική φορά που η ιρλανδική άμυνα δεν λειτούργησε σωστά και με τον Russell έφτασαν στο try (29’) και με το conversion του Laidlaw μείωσαν σε 10-17, προτού ο Sexton με ένα ακόμη εύστοχο penalty να αυξάνει και πάλι τη διαφορά κάνοντας το 10-20 σκορ με το οποίο οι δύο ομάδες πήγαν στα αποδυτήρια για το πρώτο μέρος.

Η εικόνα της Ιρλανδίας στην επανάληψη ήταν ακόμη καλύτερη, ενώ η αμυντική της γραμμή λειτούργησε εξαιρετικά σε πολλές περιπτώσεις. Ο Sexton συνέχισε από εκεί που σταμάτησε στα πρώτα 40’, ευστοχώντας στο τρίτο penalty κάνοντας το 10-23, ενώ ο Payne στο 49’, σημείωσε το τρίτο try της ομάδας του με το σκορ να πηγαίνει στο 10-28 και στο 10-30 με το conversion του Sexton.

O Sexton, ο οποίος λίγο έλειψε να γίνει «μοιραίος» καθώς έχασε τρία penalties, ευστόχησε σε ένα ακόμη κάνοντας το σκορ 10-33, ενώ το τελικό 10-40 διαμόρφωσαν ο O’Brien (try ) και ο Madigan (conversion) στο 71’.

Η Γαλλία της στέρησε τον τίτλο…

Η Αγγλία, όπως αναφέραμε στον πρόλογο, είχε ένα μικρό πλεονέκτημα απέναντι σε Ουαλία και Ιρλανδία, καθώς γνώριζε τη διαφορά με την οποία θα έπρεπε να επικρατήσει της Γαλλίας για να πάρει τον τίτλο μετά από αυτόν που είχε κατακτήσει το 2011, την ίδια χρονιά που η Γαλλία ήταν φιναλίστ στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου απέναντι στη Ν. Ζηλανδία.

Το +26 ήταν η…μαγική διαφορά που θα της χάριζε τον τίτλο. Οι Άγγλοι μπήκαν «φουριόζοι». Μόλις στο 1’ σημείωσαν try με τον Youngs, ενώ με το conversion του Ford το σκορ έγινε με το «καλησπέρα» 7-0.

Ο Plisson μείωσε σε 7-3 με εύστοχο penalty, ενώ η πρώτη «ζημιά» από τη Γαλλία έγινε από το try του Tillous-Borde (13’), με το σκορ να γίνεται 7-8. Τέσσερα λεπτά αργότερα ήρθε ένα ακόμη try από τη Γαλλία, που σε εκείνο το σημείο κυριαρχούσε, αυτή τη φορά από τον Nakaitaci με το conversion του Plisson να κάνει το 7-15.

Η Αγγλία πλέον έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο. Ανέβασε ρυθμό, πίεσε καταφέρνοντας να σημειώσει 20 διαδοχικούς πόντους μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Ford (penalty), Watson (try), Ford (conversion), Youngs (try), Ford (conversion, penalty) ήταν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της τελικής αντεπίθεσης.

Η Αγγλία, ωστόσο ήταν ακόμη πίσω πάρα το 27-15 του πρώτου ημιχρόνου, καθώς έπρεπε να καλύψει μια διαφορά 14 πόντων για να πάρει τον τίτλο. «Χτύπημα» νούμερο 2. Ο Γάλλος Mermoz σημειώνει το δεύτερο try για τη Γαλλία με τον Pilsson να μειώνει σε 27-22 στο 42’.

Η Αγγλία επιμένει πηγαίνοντας τη διαφορά και πάλι στο +12 με το try του εκπληκτικού Ford και το conversion του ίδιου. Το 34-22 θα γίνει 34-25 με το penalty του Kockott, όμως ένα ακόμη try από αγγλικής πλευράς του Nowell και ένα ακόμη conversion του Ford θα κάνει το σκορ 41-25 δίνοντας και πάλι ελπίδες στους Άγγλους οι οποίοι είχαν στη διάθεσή τους 16 λεπτά για να καλύψουν μια διαφορά 10 πόντων!

Το τρίτο γαλλικό «χτύπημα» ήταν και το καθοριστικό για την Αγγλία, με τον Debaty να σημειώνει το τέταρτο try για την ομάδα του ρίχνοντας και πάλι την διαφορά κάνοντας το σκορ 41-30 στο 59’. Vunipola (try) και Ford (conversion) θα κάνουν το 48-30 έξι λεπτά πριν το τέλος, όμως η Γαλλία θα σημειώσει ένα ακόμη try με τον Kayser στο 65’ μειώνοντας σε 48-35, με τους Nowell (try) και Ford (conversion) να διαμορφώνουν το τελικό 55-35 πέντε λεπτά πριν από το φινάλε.