Γυμναστική – Μιχαέλα Μεταλλίδου: «Είμαστε μια οικογένεια»

Του Θανάση Σταθόπουλου
OSN

«Είμαστε μια γροθιά, όταν πονάει η μία, πονάμε όλες. Είμαστε μια οικογενεια», τάδε έφη Μιχαέλα Μεταλλίδου. Από τα νέα μέλη της ομάδας. Ωστόσο, στους αγώνες δείχνει ότι βρίσκεται από πάντα.

Ξεκίνησα με αυτή τη φράση, που προσωπικά μου άρεσε περισσότερο. Κι αυτό γιατί η συγκεκριμένη ομάδα έχει την ίδια φιλοσοφία. Αυτό το γνωρίζω από πρώτο χέρι. Πριν από μερικές ημέρες τα κορίτσια της Ιρίνα Ιλίεβα αποθεώθηκαν από το κατάμεστο κλειστό «Ι. Μελισσανίδης» στη Μίκρα. Βελτιωμένη εμφάνιση, όπως είπαν και έγραψαν οι περισσότεροι.

«Η εμφάνιση μας στη Μίκρα ήταν βελτιωμένη σε σχέση με τον αγώνα στη Ρωσία και τα τεστ που έχουμε κάνει μέχρι σημερα», θα πει η Μεταλλίδου, για να συνεχίσει τονίζοντας τη σημασία της στήριξης του κόσμου που βρέθηκε στο κλειστό της Μίκρας: «Η στήριξη και η αγάπη του κόσμου που παρευρέθηκε στις κερκίδες μας βοήθησε πάρα πολύ και χαρήκαμε πολύ που είναι δίπλα μας και εύχονται για το καλύτερο».

«Νιώθουμε ένα αυτή τη στιγμή»

Η χημεία είναι ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για μια ομάδα αθλητριών που είναι υποχρεωμένη να βγάλει τέλειο πρόγραμμα, με τέλειο συγχρονισμό έχοντας παράλληλα αρμονική κίνηση.

«Η χημεία μέρα με τη μέρα γίνεται καλύτερη. Με τα κορίτσια είμαστε μαζί όλη μέρα. Όπως έχω δηλώσει και στο παρελθόν είμαστε πέντε διαφορετικές προσωπικότητες που πρέπει να συνυπάρξουμε για να βγει ένα όμορφο αποτέλεσμα. Εμείς νιώθουμε ένα αυτή τη στιγμή. Είμαστε μια γροθιά,όταν πονάει η μία, πονάμε όλες. Είμαστε οικογενεια».

Η Μεταλλίδου κάνει λόγο για τις παλιές. Τις…τρεις σωματοφύλακες όπως συνηθίζω να τις αποκαλώ. Την Σταυρούλα Σαμαρά, την Ελένη Δόικα, αλλά και την Ζωή Κοντογιάννη. Οι δύο κοπέλες γνωρίζουν καλά τα ολυμπιακά κατατόπια, η τρίτη έχει «φάει» με το κουτάλι τέσσερα χρόνια τώρα, όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Από εμπειρία άλλο τίποτα…

«Η Σταυρούλα, η Ελένη και η Ζωή, που είναι και οι παλιότερες, είναι η δύναμή μας. Γνωρίζουν και έχουν περάσει από ανάλογες στιγμές. Αυτό μας βοηθάει πολύ τόσο στο ψυχολογικό κομμάτι, όσο και στο κομμάτι των προγραμμάτων. Έχουν εμπειρία & αυτό μας “ανεβάζει” ως ομάδα».

«Ευγνώμων στο Θεό»

Η στιγμή είναι κρίσιμη, αλλά και μεγάλη. Το ρολόι πλέον μετράει αντίστροφα. Δεν είναι και λίγο πράγμα να συμμετέχεις σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα συναισθήματα από ομαδικά γυρίζουν σε ατομικά, κάτι που είναι πολύ φυσιολογικό για έναν αθλητή ή μια αθλήτρια.

«Αρχικά αισθάνομαι περήφανη γιατί πλησιάζω σε ένα όνειρο ζωής, κάτι που πιστεύω ότι ισχύει για όλους τους αθλητές. Είμαι πολύ ευγνώμων στο Θεό γι αυτά που έχω καταφέρει και παράλληλα είμαι πολύ χαρούμενη.

Έχει μείνει λίγος χρόνος να βελτιώσουμε και τις τελευταίες λεπτομέρειες με τα κορίτσια και τις προπονήτριές μας. Έχουμε έναν αγώνα στην Ιταλία, που θα αποτελέσει και το τελευταίο δυνατό τεστ για εμάς πριν το προ-ολυμπιακό τουρνουά.

Ο,τι είναι να γίνει στο Ρίο θα γίνει. Εμείς πάμε εκεί να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Πιστεύουμε η μια στην άλλη και στο Θεό. Εύχομαι να πάνε όλα καλά».