Μεγαλώνοντας πρωταθλήτριες…

10606457_1530314930522324_8371949356335750086_n

Τέσσερις μητέρες από το ανσάμπλ και το ατομικό της ρυθμικής γυμναστικής μιλούν στο othersportsnews.gr για το πως είναι η ζωή μεγαλώνοντας μια πρωταθλήτρια...Αλεξία Κοντογιάννη, Αφροδίτη Μήτσανα, Τίνα Αλευρογιάννη και Ντενίζ Βλαχογιάννη σε πρωταγωνιστικό ρόλο...

Είναι μητέρες, ψυχολόγοι, φίλαθλοι, χορηγοί, ακόμα και δημοσιογράφοι… Είναι τα πάντα. Πάντα δίπλα στα παιδιά τους. Να σας πω την αλήθεια, ένιωσα το ίδιο δέος όταν έχοντας απέναντί μου τέσσερις γυναίκες οι οποίες μεγαλώνουν πρωταθλήτριες! Κι αυτές από την πλευρά τους είχαν μια ελαφριά αμηχανία. Κι αυτό γιατί δεν έχουν συνηθίσει να βγαίνουν μπροστά. Βρίσκονται πάντα πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Παρακολουθούν την πρόοδο και την εξέλιξη των κοριτσιών τους από το προσκήνιο.

Αλεξία Κοντογιάννη, Αφροδίτη Μήτσανα, Τίνα Αλευρογιάννη και Ντενίζ Βλαχογιάννη αποκαλύπτουν στο othersportsnews.gr πως είναι να μεγαλώνεις μια πρωταθλήτρια σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη που από εμάς αφιερώνεται σε όλες τις μητέρες όλων των αθλητριών.

Τις συνάντησα πριν από μια εβδομάδα περίπου στις εγκαταστάσεις του Αγ. Κοσμά στην τελευταία παρουσιάση του ανσάμπλ πριν απο τη αναχώρησή των κοριτσιών της Τζένης Παπαδοπούλου για το Καζάν όπου τις επόμενες ημέρες θα διεξαχθεί ο τελευταίος αγώνας του παγκοσμίου κυπέλλου σε ομαδικό και ατομικό.

Η πρώτη ερώτηση είναι θεωρώ και λογική. Πόσο δύσκολο είναι για μια μητέρα να μεγαλώνει μία (πρωτ)αθλήτρια παγκοσμίου επιπέδου. «Η ζωή περιστρέφεται γύρω από το παιδί σου», θα πει η Αλεξία Κοντογιάννη. «Δεν υπάρχει προσωπικός χρόνος. Αφιερώνεις όλο σου το χρόνο στην εύρυθμη λειτουργία και της οικογένειας και της αθλητικής πορείας του παιδιού και συνεχίζεις να είσαι πάντα δίπλα του ό,τι και αν συμβεί, είτε αυτός είναι ένας τραυματισμός, είτε είναι επιτυχία, είτε είναι αποτυχία και παλεύεις όσο μπορείς να το στηρίξεις ψυχολογικά, γενικά και στα εύκολα και στα δύσκολα». «Ειδικά στα δύσκολα», θα συμπληρώσει η Αφροδίτη Μήτσανα.

10637823_776753149032373_980287365_n

Παραμερίζουν την προσωπική τους ζωή την οποία έχουν αφιερώσει στην προσπάθεια του παιδιού τους. Παραμερίζουν τα δικά τους προβλήματα. Αυτό χρειάζεται όμως μεγάλη δύναμη και από την ίδια τη μητέρα. «Τη δύναμη, πιστεύω ότι την έχουν οι ίδιες οι αθλήτριες», θα πει η Τίνα Αλευρογιάννη. «Και από αυτές την αντλούμε και εμείς. Γιατί όλη η οικογένεια, αλλάζει ρυθμούς. Υπάρχει ένα απόλυτο και καθημερινό “είναι” το οποίο ακολουθούμε. Δεν υπάρχει οικογενειακός ρυθμός, υπάρχει ο ρυθμός της…ρυθμικής».

Το λόγο παίρνει η τέταρτη της παρέας, η Ντενίζ Βλαχογιάννη. «Φανταστείτε ότι στη δική μας οικογένεια υπάρχει και η μικρότερη αδερφή της Λαμπρινής, η οποία ακολουθεί κι αυτή τη ρυθμική και υπάρχουν φορές που το ενδιαφέρον πέφτει στην Λαμπρινής εις βάρος της μικρότερης».

Από τη δήλωση αυτή αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότερες εκ των τεσσάρων οικογενειών δεν έχουν μόνο ένα μέλος τους στη ρυθμική γυμναστική… «Η μεγαλύτερή μου κόρη, η Φαίη, έκανε κι εκείνη ρυθμική», συμπληρώνει η Τίνα Αλευρογιάννη. «Είχε φτάσει στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, σίγουρα δεν περάσαμε ότι περνάμε τώρα με την Κορίνα καθώς η εθνική ομάδα έχει ένα δύσκολο πρόγραμμα και απαιτήσεις, ωστόσο γενικά είναι ένα προγραμμα εξαιρετικά δύσκολο στο οποίο μπαίνει αναγκαστικά όλη η οικογένεια. Από την πλευρά μας νιώθουμε ότι κάνουμε όλοι στο σπίτι ρυθμική!»

Επιλογή. Τι ωραία λέξη! Κι αν μάλιστα ο κάθε άνθρωπος επιλέγει από μόνος του αυτό που θέλει να κάνει τότε η έννοια της συγκεκριμένης λέξης «απογειώνεται». Καμία από τις τέσσερις μητέρες δεν «έσπρωξε» τα παιδιά της στη ρυθμική. «Ήταν επιλογή τους», μου απαντούν και οι τέσσερις με απόλυτο τρόπο.

Ωστόσο, οι επιλογές δεν είναι και πάντα ταυτόσημες με το οικογενειακό περιβάλλον. Είναι έτσι όμως; «Σε καμία περίπτωση δεν μετάνιωσα ή δεν εναντιώθηκα στην επιλογή της Ζωής», απάντησε η Αλεξία Κοντογιάννη. «Η μοναδική ένσταση που έχω δεν είναι από την Ζωή, αλλά από την πλευρά της Πολιτείας. Η Πολιτείας θα μπορούσε να δώσει το άνευ στα παιδιά έτσι να ακολουθήσουν και τις σπουδές τους, να ακολουθήσουν και τον αθλητισμό και να μην αισθάνονται ότι έχουν να παλέψουν σε δύο διαφορετικά πεδία. Θα σας δώσω το παράδειγμα της Ιωάννας Αναγωνστοπούλου, που ήταν πέρσι στην εθνική ομάδα της ρυθμικής και πλέον έχει πάει στη Βουλγαρία, από όπου και έχει εικόνες και εμπειρίες και από το παρελθόν.

Η κοπέλα ζούσε σε έναν χώρο που μέσα εκεί ήταν και το προπονητήριό της, αλλά και το σχολείο της. Δεν χρειαζόταν να μετακινηθεί και έδινε τις εξετάσεις της κανονικά, κάτι που δεν ισχυεί στην Ελλάδα. Εμείς δώσαμε μεγάλη μάχη για να πετύχουμε αυτό το πράγμα. Για να δώσει η Ζωή εξετάσεις αμέσως μετά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα έγινε ολόκληρη ιστορία. Έπρεπε να οριστούν καινούριες ημερομηνίες, τα κορίτσια αυτά που δίνουν με το νέο σύστημα, έπρεπε να ανοίξει η τράπεζα θεμάτων κλπ. Όλο αυτό είναι πολύ ψυχοφθόρο για τα παιδιά, που έρχονται από μία τόσο σημαντική διοργάνωση».

Άκρως ενδιαφέρουσες απόψεις. Εδικά σε αυτόν τον τομέα όπου η Αλεξία Κοντογιάννη και η Τίνα Αλευρογιάννη γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα, καθώς και οι δύο είναι εκπαιδευτικοί. Οι οικογένεις όμως δεν έχουν μόνο υποχρεώσεις από τα παιδιά τους αλλά και απαιτήσεις. Εξάλλου κανείς δεν επιθυμεί τα παιδιά του να ζουν σε έναν μονοδιάστατο «κόσμο». Κοινωνική ζωή, μόρφωση.

10603092_777537518953936_560905495_n

«Σαφώς και υπάρχουν απαιτήσεις από την πλευρά μας» τονίζει η Τίνα Αλευρογιάννη. «Θέλουμε να είναι καλές μαθήτριες, να μιλούν ξένες γλώσσες. Αντίθετα σε χώρες που πρωτοστατούν στη ρυθμική γυμναστική, όπως πχ. στη Ρωσία δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αθλήτριες εκεί το μόνο που κάνουν είναι να ασχολούνται με τη ρυθμική και τα βασικά μαθήματά τους, φυσικά στο χώρο που αθλούνται.

Εμείς από την πλευρά μας, θέλουμε τα δικά μας παιδιά να είναι σε άριστο επίπεδο στα Αγγλικά, στα Γαλλία ή σε όποια γλώσσα επιθυμεί και να έχει εξαιρετικές επιδόσεις στο σχολείο. Ναι, μπαίνεις σε μια διαδικασία να πεις αν όλα αυτά αξίζουν, όμως για μένα, αλλά και τις άλλες μητέρες που βρίσκονται εδώ, θεωρώ ότι αξίζουν. Είναι πολύ συγκινητικό. Εγώ προσωπικά όλους τους αγώνες της Κορίνας τους παρακολουθώ με γυαλιά ηλίου, γιατί κλαίω από την ώρα που θα μπει μέσα στο ταπί μέχρι την ώρα που θα βγει».

 

Με την Τίνα Αλευρογιάννη, αλλά και την Αλεξία Κοντογιάννη θα συμφωνήσει και η Ντενίζ Βλαχογιάννη. «Για να καταλάβετε, τα κορίτσια μετά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα είχαν τέσσερις μήνες να πάνε σχολείο κι έπρεπε να καλύψουν αυτή την ύλη την οποία είχαν χάσει και την οποία δεν είχαν μελετήσει ποτέ! Κάποιοι καθηγητές είχαν την καλή διάθεση να μας βοηθήσουν. Όμως το περιθώριο βοήθειας είναι εξαιρετικά μικρό, λόγω του νέου συστήματος. Έτσι έπρεπε όλη αυτή η ύλη να καλυφθεί ουσιαστικά μέσα σε ένα απόγευμα!».

«Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι αυτό. Να καλυφθεί μια τόσο μεγάλη ύλη μέσα σε μία μέρα!», τόνισε η Αφροδίτη Μήτσανα.

Έχει δίκιο. Έχουν δίκιο…Όλα αυτά αξίζουν. Οι κόποι, οι προσπάθειες τα ξενύχτια. Δεν είναι δα και λίγο να βλέπεις το παιδί σου να αγωνίζεται. Από τη πιο μικρή διοργάνωση μέχρι την πιο σημαντική. Παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, ακόμη και από μία, μικρή (ευτυχώς) μερίδα καθηγητών!

«Υπάρχουν καθηγητές που αντιμετωπίζουν τους αθλητές (σε επίπεδο πρωταθλητισμού) ως παιδιά που έχουν εγκαταλείψει το σχολείο και ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αφιερώσουν τη ζωή τους στο άθλημα που κάνουν», λέει η Τίνα Αλευρογιάννη.

«Ναι, μπορώ να πω ότι από μερίδα καθηγητών προκατάλειψη υπήρχε, ωστόσο την έχουμε ξεπεράσει σιγά-σιγά». Ναι, υπάρχουν κι αυτοί. Μερίδα αυτών για να μην είμαστε άδικοι. Καθηγητές «παλαιάς κοπής» που όπως και να έχει είναι θέμα χρόνου να εκλείψουν…

10656243_776753592365662_991797966_n

«Να πούμε εδώ, ότι η ρυθμική δεν είναι ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ», συνεχίζει η Ντενίζ Βλαχογιάννη. «Σε αυτά τα αθλήματα ένας γονιός μπορεί να επενδύσει στο παιδί του. Αυτό το παιδί μπορεί, υπάρχει μια πιθανότητα (έστω και μικρή) για να προχωρήσει. Έχει προοπτικές για το μέλλον του, για να γίνει επαγγελματίας. Στη ρυθμική τέτοια πιθανότητα δεν υπάρχει. Άρα δεν μπορούν αυτά τα παιδιά να ζήσουν απο τη ρυθμική».

Θέλω λίγο ένταση στη συζήτηση (δημοσιογράφος γαρ). Αναφέρω το θέμα της διατροφής. Διάφορα σχόλια, από ανθρώπους εκτός χώρου. Υποτίμηση αθλήματος κ.α. Το βλέμμα τους αλλάζει. Το…τακούνι της Τίνας Αλευρογιάννη ακούγεται πέφτοντας πάνω στο… πάτωμα (ευτυχώς). Παίρνει τη συγκατάθεση όλων και μιλάει για το θέμα.

«Η Κορίνα έχει 1.78 ύψος και ζυγίζει 50 κιλά. Τρώει του…σκασμού και δεν έχει στερηθεί ποτέ τίποτα. Η προπονήτριά της λέει ότι πρέπει να ακολουθεί μια σωστή διατροφή, περισσότερο λόγω μυικού ιστού. Να μπορεί να αυξήσει τις αντοχές της. Ωστόσο, δεν είχαμε ποτέ θέμα και δεν αισθάνθηκε ποτέ ότι περιθωριοποιείται λόγω του πρωταθλητισμού και δεν μπορεί να κάνει κάτι το οποίο μπορούν να κάνουν και τα άλλα παιδιά. Ούτε νευρικές ανορεξίες, όπως πολλοί λένε για τα κορίτσια της ρυθμικής, ούτε τίποτα. Έχουν πολύ όμορφα σώματα και είναι όλες τους κούκλες».

Η Αλεξία Κοντογιάννη θα συμπληρώσει. «Το μόνο θέμα στη διατροφή που υπάρχει είναι ότι δεν μπορείς να φας ό,τι θέλεις και όποια χρονική στιγμής θέλεις. Κι αυτό γιατί επιβαρύνεις τον οργανισμό σου. Και τρια κιλά παραπάνω στη ρυθμική κάνουν τη διαφορά. Επιβαρύνεις τα γόνατα, τις αρθρώσεις κτλ. Είναι θέματα που μπορεί να γυρίσουν σε τραυματισμούς και να μείνεις εκτός αγώνων».

Τίνα Αλευρογιάννη και Αλεξία Κοντογιάννη δίνουν τις απαντήσεις τους. Αν και εμένα προσωπικά μου άρεσε πιο πολύ η απάντηση της Ντενίζ Βλαχογιάννη. «Στη ρυθμική δεν υπάρχουν αναβολικά…». Αποστομωτική απάντηση θεωρώ… «Εμείς δίνουμε στα παιδιά βασιλικό πολτό και βιταμίνες», συμπληρώνει.

Χαμηλώνω τους τόνους. Φτάνουμε στο τέλος εξάλλου. Οι τέσσερις μητέρες καμαρώνουν. Ποιά όμως είναι η στιγμή που έχει μείνει χαραγμένη στις μνήμες τους μέχρι τώρα; «Η πρώτη εμφάνιση στο gala στη Λάρισα, μετά το τέλος του πανελληνίου πρωταθλήματος πέρσι (2013)», θα πει η Αλεξία Κοντογιάννη. Είμαστε μια κερκίδα μαζεμένη από τα παιδιά της Δραπετσώνας και με το που βγαίνει η Ζώη, αρχίσε το κλάμα… Η Ζωή είναι παιδι του συλλόγου της Δραπετσώνας, επομένως καταλαβαίνετε ότι υπήρχε μεγάλη συγκίνηση.

Ο μοναδικός άνθρωπος που δεν έκλαιγε ήμουν εγώ. Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί. Όλοι στην κερκίδα είχαν παρεξενευτεί με το γεγονός, όμως από τη μεριά μου ήμουν αποσβολωμένη με την πρώτη εμφάνιση της Ζωής με τα χρώματα της εθνικής ομάδας. Είναι μια εικόνα που θα μείνει για πάντα μέσα στο μυαλό μου και θα την θυμάμαι πάντα έντονα».

Η ερώτηση ίδια και για την Αφροδίτη Μήτσανα. «Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Από την αρχή που ασχολήθηκε με τη ρυθμική, στα έξι της, με τα κοτσιδάκια, μέχρι τώρα που είνια στην εθνική δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι. Είναι όλα μαζί σαν να είναι ένα πακέτο».

Ο λόγος στο «ατομικό» της παρέας την Τίνα Αλευρογιάννη. «Κάθε φορά που την βλέπω να αγωνίζεται είναι για μένα μια μεγάλη και ξεχωριστή τιμή. Αισθάνομαι συγκίνηση για όλα τα παιδιά. Ειδικά για την Λαμπρινή Βλαχογιάννη και αυτό γιατί έχουν ξεκινήσει απο μικρές μαζί με την Κορίνα. Όπως είπα και πριν για μένα η κορυφαία στιγμή όποτε τη βλέπω να μπαίνει στο ταπί».

Επιστρέφουμε στο ανσάμπλ και στην Ντενίζ Βλαχογιάννη. «Αυτό που μπορώ να πω από τη μεριά μου είναι όταν είδα την Λαμπρινή για πρώτη φορά να φοράει το εθνόσημο. Από τη στιγμή που την είδα πέρασε από τα μάτια μου μπροστά όλη η πορεία της στη ρυθμική γυμναστική. Από τότε που ήταν μικρό κοριτσάκι μεχρι σήμερα», λέει εμφανώς συγκινημένη. «Και το “HELLAS” από πίσω», θα συμπληρώσει η Αφροδίτη Μήτσανα. «Όταν είδα το εθνόσημο πάνω στο παιδί, ένιωσα όπως ακριβώς είπε και νωρίτερα η Αλεξία, δεν είδα την Λαμπρινή ως Λαμπρινή, αλλά στο πρόσωπό της είδα την Ελλάδα».

«Ο εθνικός ύμνος είναι μια στιγμή που πιστεύω ότι όλες μας θυμόμαστε και συγκεκριμένα στην Καλαμάτα», θα πει η Αφροδίτη Μήτσανα.

Μιλάμε για τους δημοσιογράφους. Η ρυθμική γυμναστική, όπως και πολλά αθλήματα έχουν δει πολλές φορές να τους γυρνάμε την πλάτη και να τα θυμόμαστε κάθε τέσσερα χρόνια…Στους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Εγώ εννοείται ότι θα ήθελα να υπάρχει προβολή», θα πει πρώτη η Αφροδίτη Μήτσανα. Τη «σκυτάλη» θα πάρει η Ντενίζ Βλαχογιάννη. «Θεωρώ απαράδεκτο να πηγαίνει ο Πρωθυπουργός της χώρας και να συγχαίρει μόνο τους ποδοσφαιριστές και τους μπασκετμπολίστες πριν από κάθε μεγάλο γεγονός. Τα κορίτσια πηγαίνουν σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα και εκπροσωπούν την Ελλάδα! Γιατί δεν έρχεται και σε αυτά; Και δεν μιλάω μόνο για τη ρυθμική, αλλά και για άλλα αθλήματα. Γιατί;».

k

Τελειώνουμε. Ρωτάω για τις σχέσεις με την ομοσπονδιακή προπονήτρια Τζένη Παπαδοπούλου. «Άψογες! Σας παρακαλώ να το γράψετε αυτό», θα πει η Αλεξία Κοντογιάννη. «Δεν έχουμε κανένα παράπονο και δεν επεμβαίνουμε ποτέ στο έργο της». Η ερώτηση είναι διαφορετική για την Τίνα Αλευρογιάννη κι αυτό γιατί η Κορίνα αγωνίζεται στο ατομικό, αλλά και για το γεγονός ότι πρόσφατα η νεαρή γυμνάστρια άλλαξε προπονήτρια. «Η Κορίνα ξεκίνησε με την κυρία Ντουλάμοβα, στη συνέχεια είχε την κυρία Ντώνα, ενώ τώρα προπονείται με την κυρία Γιαννιτσοπούλου και την κυρία Γκαράγιεβα. Εγώ από την πλευρά μου θα μιλήσω για την Μορφούλα (Ντώνα), με την οποία μαζί με την Κορίνα ήταν σαν αδελφές.

Είχαν άψογη συνεργασία. Μπορούσε να καταλαβαίνει τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, δηλάδή σχολείο και προπόνηση και μπορούσε να την στηρίξει ψυχολογικά. Φυσικά, τόσομε την κύρια Γιαννιτσοπούλου, όσο και με την κυρία Γκαράγιεβα η Κορίνα δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα και μέχρι στγμής όλα πάνε εξαιρετικά. Απλά δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί είναι ακόμη νωρίς».

Είναι η στιγμή που η Τζένη Παπαδοπούλου, κάνει «έφοδο» στο…γραφείο της, το οποίο είχαμε καταλάβει ελέω συνέντευξης. Οι τέσσερις μητέρες με έχουν καλύψει απόλυτα. Η κουβέντα μας κράτησε για περίπου 45 λεπτά, αλλά ήταν σαν να πέρασαν μόλις δέκα. Είναι θαυμάσιο να ακούς ιστορίες από ανθρώπους που γνωρίζουν περισσότερο από τον καθένα αυτές τις μοναδικές αθλήτριες.

Θαύμασα ακόμη περισσότερο αυτές τις γυναίκες που δίνουν τον δικό τους αγώνα καθημερινά. Έχουν έναν ρόλο με τον μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας. Ίσως μεγαλύτερο και από αυτόν που θα δώσουν τα κορίτσια της ρυθμικής γυμναστικής τόσο στο παγκόσμιο κύπελλο του Καζάν, όσο και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Σμύρνης. Βαθμολογούνται καθημερινά και πολυ πιο αυστηρά. Είναι πρωταθλήτριες και οι ίδιες. Αν δεν ήταν δεν θα μπορούσαν να μεγαλώσουν τις δικές τους πρωταθλήτριες.

Εξώ από την πόρτα κάθεται σε μια καρέκλα ο κύριος Κοντογιάννης. Με χαιρετάει εγκάρδια, όπως κι εγώ. Ωραίοι άνθρωποι. Κάθομαι για λίγο με την Τζένη Παπαδοπούλου και την Ελένη Χρονοπούλου πλάι στο ταπί του γυμναστηρίου του Αγ. Κοσμά. Τα φώτα έχουν κλείσει. Υπάρχει ηρεμία. Η ελληνική ρυθμική γυμναστική δίνει άλλο ένα μεγάλο στοίχημα στα τέλη Σεπτεμβρίου. Θα είμαστε δίπλα τους. Το αξίζουν. Το έχουν κερδίσει. Γιατί είναι πρωταθλήτριες…

ΣΗΜ: Η συγκεκριμένη συνέντευξη είναι αφιερωμένη σε όλες τις μητέρες αθλητών και αθλητριών. Όσο για το θέμα του πατέρα; Υπομονή…

Ευχαριστώ θερμά τις Αλεξία Διαμάντη, Αφροδίτη Βασιλάκου, Τίνα Γεωργοπούλου και Ντενίζ Ξερούτσικου για το χρόνο που αφιέρωσαν για να γίνει η συγκεκριμένη συνέντευξη.

Φώτο 1: Αλεξία και Ζωή Κοντογιάννη
Φώτο 2: Τίνα και Κορίνα Αλευρογιάννη
Φώτο 3: Αφροδίτη και Στεφανία Μήτσανα
Φωτο 4: Ντενίζ και Λαμπρινή Βλαχογιάννη

Αθανάσιος Σταθόπουλος
Υπεύθυνος Δημοσιογραφικής Ομάδας
Other Sports News 

NHL Ο νόμος του… Κάλγκαρι

NHL

Οι Flames σημείωσαν την τέταρτη νίκη σε πέντε ματς μέσα στο Scotiabank Saddledome επικρατώντας των Blues με 7-4 παίρνοντας παράλληλα τη ρεβάνς για την ήττα πριν 20 ημέρες στο Σεντ Λούις

Copyright © 2017 Other Sports News. All rights Reserved.